திருப்புகழ் 110 அவனிதனிலே (பழநி)

திருப்புகழ் 110 அவனிதனிலே (பழநி) – விளக்கம்

திருப்புகழின் 110-வது பாடலான “அவனிதனி லேபி றந்து” எனத் தொடங்கும் இந்தப் பாடல், பழனி (திருவாவினன்குடி) தலத்து முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்டது. மனிதப் பிறவியின் படிநிலைகளையும், அதில் நேரும் திசைமாற்றங்களையும் விவரித்து, இறுதியில் இறைவனின் திருவடியைச் சேர வேண்டும் என்ற ஆன்மாவின் தவிப்பை அருணகிரிநாதர் இப்பாடலில் அழகாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.

1. குழந்தைப்பருவம் முதல் வாலிபம் வரை

இந்தப் பூமியில் மனிதனாகப் பிறந்து, சிறு குழந்தையாக நிலத்தில் தவழ்ந்து, பிறகு தள்ளாடி நடந்து, அழகுற நடைபயின்று, மெல்ல மெல்ல வாலிபப் பருவத்தை அடைகிறோம். மழலைச் சொற்கள் பேசி, குதலை மொழிகளால் அனைவரையும் மகிழ்வித்து, பதினாறு வயது நிரம்பிய காளைப் பருவத்தை எட்டுகிறோம். வாழ்வின் தொடக்கக் காலங்கள் இவ்வாறே கழிகின்றன.

2. மெய்ஞ்ஞானத்தை மறந்த நிலை

சிவகலைகள், ஆகமங்கள் மற்றும் வேதங்களை ஓதும் அடியவர்களின் திருவடிகளைப் போற்றித் துதிக்க வேண்டிய பருவத்தில், நான் அந்த நல்வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. இறைச் சிந்தனையிலும், ஞான நூல்களிலும் ஈடுபடாமல், உலகியல் கல்வியிலும் வெளிவேடங்களிலும் என் காலத்தைச் செலவிட்டேன் என்பதை அருணகிரிநாதர் வருத்தத்துடன் குறிப்பிடுகிறார்.

3. சிற்றின்ப மயக்கமும் மனக்கவலையும்

இளைஞனாக வளர்ந்த பிறகு, பெண்களின் மீதான ஆசை மேலோங்கி, காம மயக்கத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறேன். அந்த ஆசையினால் வரும் ஏக்கங்களாலும், ஏமாற்றங்களாலும் பெரும் கவலைக்கு ஆளாகி, நிம்மதி இன்றி அலைகிறேன். உண்மையான இன்பத்தைத் தேடாமல், அழியும் சிற்றின்பத்தைத் தேடித் திரியும் என் அறியாமையை இப்பாடல் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

4. திருவடி நிழல் வேண்டி முறையிடல்

இவ்வாறாக உலக மாயையில் சிக்கித் தவிக்கும் அடியேனை, உன்னுடைய கருணை மிக்க திருவடிகளில் சேர்த்துக்கொள்ள மாட்டாயா? என்று முருகப்பெருமானிடம் வேண்டுகிறார். பிறவிப் பெருங்கடலில் இருந்து தப்பிக்க உனது பாதங்களே எனக்குப் புகலிடம் என்பதை உணர்ந்து, உன்னிடம் சரணடைகிறேன் என்பதே இதன் பொருளாகும்.

5. சிவபெருமான் மகிழும் ஞானப் புதல்வன்

மௌன நிலையிலிருந்து உபதேசம் செய்பவரும், பிறைச்சந்திரன், அருகம்புல், தும்பை மலர் ஆகியவற்றைத் தன் சடாமுடியில் சூடியவருமான மகாதேவர் சிவபெருமான். அந்த ஈசனின் மனம் மகிழும்படியாக அவரோடு அணைந்து நின்ற மலைமகள் பார்வதியின் மகனே! தந்தையின் அறிவுக் கண்ணாகவும், தாயின் அன்புக் கருணையாகவும் விளங்கும் துங்க வடிவேலனே!

6. மயில் வாகனத்தில் பவனி வரும் வீரன்

அழகிய மயில் வாகனத்தின் மீது அமர்ந்து வீதி உலா (பவனி) வருவதை விரும்புபவன் நீ. நீ மயில் மீது ஏறி வரும்போது, உனது வீரக்கழல்கள் அணிந்த திருவடிகளின் வேகத்தால் இந்தப் பூமியே அதிருமாறு உலா வரும் ஆற்றல் மிக்க வீரன் நீயே. உனது வரவு அடியவர்களின் அச்சத்தைப் போக்கி ஆனந்தத்தைத் தரும்.

7. முருகனெனப் போற்றப்படும் பரம்பொருள்

பரமபதத்தில் (மேலான நிலையில்) உறையும் மேலான தெய்வம் நீயே. உன்னை ‘முருகன்’ என்று அன்போடு அழைத்து, உனது அழகிலும் அறிவிலும் சொக்கி நிற்கும் அடியவர்களுக்கு நீயே புகலிடம். குறிஞ்சி நிலத்தின் தலைவனாகவும், ஞானத்தின் வடிவமாகவும் விளங்கும் உனது திருநாமம் பிறவிப் பிணியை அறுக்கவல்லது.

8. பழனி மலையில் அமர்ந்த பெருமாள்

சித்தர்களும் ஞானிகளும் தவம் செய்யும் புண்ணிய பூமியான பழனி மலையின் மீது விரும்பி அமர்ந்திருக்கும் பெருமானே! அலைபாயும் என் மனதை அடக்கி, உனது திருவடிப் பேற்றை எனக்குத் தந்து ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் இப்பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

இப்பாடலில் மனிதன் பிறந்து, தவழ்ந்து, வளர்ந்து வாலிபப் பருவத்தை எட்டும் வரை தன்னுணர்வின்றி இருப்பதையும், பிறகு காம ஆசைகளில் சிக்கி இறைவனை மறப்பதையும் அருணகிரிநாதர் விவரிக்கிறார். சிவபெருமானுக்கும் பார்வதி தேவிக்கும் பிரியமான மகனாக, மயில் மீது ஏறி வரும் பழனி மலை முருகனிடம், தான் பட்ட துன்பங்கள் நீங்கவும், இறைவனின் திருவடிகளை அடையவும் வரம் வேண்டுகிறார். பிறவிப் பயனை அடைய முருகனின் திருவடி ஒன்றே வழி என்பதே இப்பாடலின் பிழிவாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 110 avanidhanilE (pazhani)

Here is a deep explanation of the Thiruppugazh song “Avanithanile Pirandhu,” composed by the revered saint-poet Arunagirinathar. True to his signature style, the first half of this hymn serves as a cautionary reflection on the fleeting stages of human life and the distractions of worldly desires, while the second half majestically glorifies Lord Murugan’s cosmic lineage, His valor, and His sacred abode.

1. The Stages of Human Birth and Childhood

The poem opens by tracing the inevitable physical journey of human life, beginning with birth into this earthly realm (avanithanilE piRanthu). Arunagirinathar vividly paints the early, innocent stages of existence: crawling helplessly as a tender infant (mathalaiyenavE thavazhnthu) and eventually taking those first beautiful, celebrated steps to walk (azhaguperavE nadanthu). This establishes the foundation of the human experience, highlighting how quickly pure innocence transitions into the active phases of life as one grows into a youth (iLainjOnAy).

2. The Prime of Youth and Its Fleeting Charm

As the child develops, the poet describes the endearing phase of speaking sweet, lisping toddler words (arumazhalaiyE migunthu kuthalaimozhiyE puganRu). Time flies rapidly, and the child grows beautifully into the vibrant prime of sixteen years of age (athivithamathAy vaLarnthu pathinARAy). While this age is traditionally celebrated for its peak physical energy, beauty, and potential, Arunagirinathar views it as a critical crossroads where the human mind becomes highly vulnerable to external distractions and sensory temptations.

3. Forgetting the Path of Spiritual Wisdom

The core tragedy of human existence, according to the poet, is how this vibrant youth is often wasted. Instead of seeking ultimate truth, the individual fails to meditate upon or praise the holy feet of enlightened devotees (anbar thiruvadigalE ninainthu thuthiyAmal). These true devotees are those who deeply study and chant the sacred Shiva Agamas and the holy Vedas (sivakalaigaL AgamangaL migavumaRai yOthum). By neglecting this vital spiritual association and wisdom, the soul is left unprotected against the illusions of the world.

4. The Entrapment of Worldly Desires and a Plea for Grace

Bereft of spiritual grounding, the youth inevitably falls into the trap of lust and materialistic attachments. Overwhelmed by excessive desire for the physical allure of women (therivaiyargaL Asai minji), the person wanders aimlessly, burdened by endless worries, anxieties, and the exhausting pursuit of pleasure (vegu kavalayAy uzhanRu thiriyum). Recognizing his own susceptibility to these worldly illusions, Arunagirinathar humbles himself and desperately pleads with Lord Murugan to pull him out of this miserable cycle and grant him eternal refuge at His sacred feet (adiyEnai unRana disErAy).

5. The Supreme Majesty of Lord Shiva

Shifting from human despair to divine praise, the hymn glorifies Lord Murugan’s supreme lineage, beginning with Lord Shiva. Shiva is revered here as Sambu, the supreme granter of silent spiritual initiation (mavuna ubadhEsa), referencing His form as the ultimate guru, Dakshinamurthy. This Great God (Mahadevar) is majestically described as wearing the crescent moon (mathi), holy arugu grass, and pure thumbai flowers upon His brilliant, gem-studded crown (maNimudiyin meethaNintha).

6. The Divine Son of Goddess Parvati

The poet then invokes the divine mother, Goddess Parvati. She is beautifully described as the daughter of the Mountain King (malaimagaL) who joyously embraced Lord Shiva and became the inseparable left half of His body (manamaghizhavE aNainthu orupuRamathAga vantha), forming the spectacular cosmic manifestation of Ardhanarishvara. Arunagirinathar praises Lord Murugan as Kumara, the exalted son of this ultimate divine union, who wields the pure, supreme, and victorious spear (thunga vadivElA).

7. The Majestic Procession on the Peacock

Extolling the Lord’s martial and royal glory, the song paints a dynamic, awe-inspiring picture of Murugan’s procession. The Lord joyfully sets out on a grand cosmic parade (bavani varavE yuganthu), shining brilliantly as He rides atop His divine mount, the magnificent peacock (mayilin misaiyE thigazhnthu). As the ultimate heroic warrior (vEerA), the very steps of His anklet-adorned feet possess such immense power that they cause the entire earth to tremble (padiyathiravE nadantha kazhal).

8. The Supreme Lord of Palani

The hymn reaches its grand conclusion by placing this majestic, powerful Lord in His ultimate state of grace and His earthly sanctuary. Lord Murugan embodies the highest, supreme state of spiritual liberation (parama padhamE seRintha). Joyfully accepting the devotion of His followers, this Supreme Lord eternally presides over the sacred, spiritually charged hill of Palani (pazhanimalai mEl amarntha perumALE), standing as a beacon of hope for all souls seeking an escape from the cycle of birth and desire.

Summary

Thiruppugazh 110, “Avanithanile Pirandhu,” is a profound reflection on the human lifecycle contrasted with the eternal majesty of the Divine. The first half details the journey from an innocent, crawling infant to a vibrant youth, lamenting how human beings waste their prime years chasing worldly desires and the illusions of lust instead of seeking the wisdom of the Vedas and the company of true devotees. Realizing this trap, the poet begs for salvation. The second half offers the spiritual cure by glorifying Lord Murugan’s divine lineage as the son of Lord Shiva (the silent guru) and Goddess Parvati (who shares half of Shiva’s form). It beautifully captures the awe-inspiring image of the warrior Lord riding His magnificent peacock, whose steps make the earth tremble, finally taking His joyful, supreme seat upon the sacred hill of Palani to bless His devotees.