திருப்புகழ் 461 தனத்தில் குங்குமத்தை (சிதம்பரம்)

திருப்புகழ் 461 தனத்தில் குங்குமத்தை (சிதம்பரம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய தில்லைச் சிதம்பரத் திருப்புகழ் (பாடல் 461: “தனத்திற்குங் குமத்தை”) சிற்றின்ப மாயையின் கொடிய விளைவுகளையும், அதிலிருந்து விடுபட அசுரர்களை அழித்தவனும் சிவபெருமானின் திருமகனுமான முருகப்பெருமானின் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தையும் மிக ஆழமாக விளக்குகிறது. இப்பாடலின் விரிவான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் கீழே காணலாம்.

1. விலைமாதரின் பகட்டான அலங்காரமும் மாய வலையும்

இப்பாடலின் தொடக்கத்தில், ஆடவர்களை மயக்குவதற்காகப் பொதுமகளிர் செய்து கொள்ளும் செயற்கையான அலங்காரங்களை அருணகிரிநாதர் விவரிக்கிறார். மார்பகங்களில் குங்குமமும் நறுமணம் கமழும் சந்தனமும் பூசிக்கொண்டு, தங்கச் சங்கிலிகள் மற்றும் பலவிதமான பொன்னாபரணங்களை அணிந்துகொள்வார்கள். தங்கள் கண்களைச் சுழற்றிப் பார்வையாலேயே ஆடவர்களை வசியம் செய்து, கூந்தலில் செண்பக மலர்களைச் சூடி, பார்ப்பவர்களைத் தங்கள் மாய வலையில் எளிதாகச் சிக்க வைக்கும் தன்மையைக் கொண்டவர்கள் இந்தப் பெண்கள்.

2. போலி அன்பும் வஞ்சனைச் சிரிப்பும்

பொன்னால் நெய்யப்பட்ட பட்டாடைகளை உடுத்தி, தங்கள் உடல் அழகை வெளிப்படுத்தி, காம வலையில் விழும் ஆண்களைப் பார்த்துப் பொய்யாகச் சிரிப்பார்கள். ஆடவர்களைத் தங்கள் வீடுகளுக்கு அழைத்து, அவர்களை நெருங்கி அரவணைத்துக் கொஞ்சிப் பேசுவார்கள். இந்த வெளிப்படையான கொஞ்சலும் தழுவலும் உண்மையான அன்பு அல்ல; அது ஆண்களின் அறிவை மயக்கி அவர்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருவதற்கான மிக நுட்பமான வஞ்சனைச் செயலாகும்.

3. பஞ்சணையில் வீழ்த்திப் பொருளைப் பறித்தல்

தங்களை நாடி வந்தவர்களை மிகவும் மென்மையான பஞ்சணையில் அமரச் செய்து, அவர்களின் மார்போடு இறுகத் தழுவிக்கொண்டு போலியான காம இன்பத்தைக் கொடுப்பார்கள். அந்தப் போலி இன்பத்தில் தங்களை முழுமையாக இழக்கும் ஆடவர்களை மயக்கி, அவர்கள் அணிந்துள்ள பொன் நகைகளையும், அவர்கள் கொண்டு வந்திருக்கும் அனைத்துச் செல்வங்களையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பறித்துக் கொள்வதையே தங்கள் வாழ்நாள் தொழிலாகக் கொண்டவர்கள் இந்தப் பொதுமகளிர்.

4. நோய்கள் சூழ்ந்து முகம் சுளிக்கும் இழிநிலை

இத்தகைய பெண்களிடம் செல்வத்தை இழப்பது மட்டுமன்றி, உடல் நலத்தையும் மனிதன் முற்றிலுமாக இழக்கிறான். காமச் சேற்றில் உழல்வதால் உடலில் கொடிய புண்கள் (பாலியல் நோய்கள்) தோன்றி, உடல் வீங்கி, கண்கள் பார்வை மங்கிப் பழுத்துப்போகும். இந்த அருவருப்பான நோய்களைக் கண்டு, உலக மக்கள் முகம் சுளித்துத் தங்கள் கண்களைப் பொத்திக்கொண்டு விலகிச் செல்வார்கள். இத்தகைய கேவலமான இழிநிலையில் நான் உழன்று அழியலாமா? என்று அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் கண்ணீர் மல்கக் கேட்கிறார்.

5. கிரவுஞ்ச மலையைப் பிளந்த மயில் வீரனின் சினம்

சிற்றின்பத்தின் கொடுமையைக் கூறிய அருணகிரிநாதர், அடுத்ததாக முருகப்பெருமானின் வீரத்தை வர்ணிக்கிறார். தேவர்களைத் துன்புறுத்திய அசுரர்களைக் கண்டதும் முருகனுக்குக் கோபம் பொங்கியது; கண்கள் சிவந்தன. போர்க்களத்தில் சங்கு ஒலிக்க, அசுரர்களுக்கு அரணாக இருந்த கொடிய கிரவுஞ்ச மலையைத் தன் வேலால் இடித்துத் தூளாக்கினான். அசுரர்களின் தலைகளைப் பந்தாடி, போர்க்களத்தில் ரத்த வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடச் செய்த மாபெரும் வீரன் நம் கந்தவேள்.

6. தேவர்கள் கொண்டாடும் ஞானத் திருவடிகள்

அசுரர்களின் கொட்டம் அடங்கியதைக் கண்ட தேவர்கள் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள். முருகப்பெருமானின் வெற்றித் திறத்தைப் போற்றிப் புகழ்ந்து, அவனது ஞானம் பொருந்திய செம்மையான திருவடிகளில் கற்பக மலர்களை மழையாகப் பொழிந்து வணங்கினார்கள். தேவர்களின் துயரத்தைத் துடைத்து அவர்களுக்கு நிலையான வாழ்வளித்த வலிமை பொருந்திய தோள்களை உடைய வெற்றி வீரன் முருகப்பெருமான் ஆவான்.

7. முப்புரம் எரித்த சிவபெருமானின் தவப்புதல்வன்

இப்பகுதியில் முருகனின் தந்தையாகிய சிவபெருமானின் வீரச் செயல்கள் போற்றப்படுகின்றன. தன் தவத்தைக் கலைக்க வந்த மன்மதனை நெற்றிக்கண்ணால் எரித்தவர்; தேவர்களை அச்சுறுத்திய முப்புரங்களைச் சிரித்தே எரித்தவர்; அசுர யானையின் தோலை உரித்தவர்; ஆணவம் கொண்ட தக்கனின் யாகத்தை அழித்தவர் சிவபெருமான். இத்தகைய மாபெரும் வல்லமையும் வீரமும் கொண்ட சிவபெருமானின் தவப்புதல்வனாக அவதரித்தவனே முருகப்பெருமான்.

8. பிரம்மனைத் தண்டித்த தில்லை நாயகனும் குறவள்ளி மணாளனும்

படைப்புத் தொழிலைச் செய்யும் பிரம்மதேவன், ஓம் என்ற பிரணவ மந்திரத்தின் பொருள் தெரியாமல் நின்றபோது, அவனது தலையில் குட்டிச் சிறையிலிட்டவன் முருகன். இத்தகைய ஞானமும் வீரமும் கொண்ட முருகப்பெருமான், தில்லைச் சிதம்பரத்தின் திருச்சிற்றம்பலத்தில் அடியார்களுக்கு அருள்பாலிக்க வீற்றிருக்கிறான். அதே சமயம், தினைப்புனத்தில் வாழும் குறமகளான வள்ளியம்மையின் மீது எல்லையில்லா அன்பு கொண்ட கருணை நாயகனாகவும் அவன் விளங்குகிறான்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ், விலைமாதர்களின் பகட்டான அலங்காரங்களிலும், பொய்ச் சிரிப்பிலும் மயங்கிச் செல்வத்தை இழந்து, கொடிய நோய்கள் தாக்கிச் சமூகம் முகம் சுளிக்கும்படியான இழிநிலைக்குத் தள்ளப்படும் மனித வாழ்வின் அவலத்தை முதலில் எச்சரிக்கிறது. அந்த மாயையிலிருந்து விடுபட முருகனின் திருவடிகளைச் சரணடைய வழிகாட்டுகிறது. அசுரர்களையும் கிரவுஞ்ச மலையையும் அழித்த வீரனாகவும், சிவனாரின் தவப்புதல்வனாகவும், பிரம்மனைத் தண்டித்த ஞான குருவாகவும், வள்ளியம்மையின் மணாளனாகவும் தில்லைச் சிதம்பரத்தில் அருள்பாலிக்கும் முருகப்பெருமானே நம்மைத் துயரங்களிலிருந்து மீட்டுக் காக்கும் பரம்பொருள் என்பதை இப்பாடல் ஆழமாக உணர்த்துகிறது.

The Essence of Thiruppugazh 461 thanaththilkungkumaththai  (chidhambaram)

Here is a deep and detailed explanation of Saint Arunagirinathar’s Thiruppugazh 461, “Thanaththirkung kumaththaicchan,” set in the sacred temple town of Chidambaram. This hymn serves as a stark warning about the physical and spiritual ruin caused by worldly lust, contrasting it with the supreme, liberating grace of Lord Muruga.

1. The Artifice of Seduction and Ornaments

The hymn begins by exposing the highly calculated and artificial allure of courtesans. Arunagirinathar describes how they meticulously decorate themselves to lay a trap for the senses. They smear fragrant sandalwood paste and bright kumkum on their breasts, adorning themselves with heavy, glittering gold chains and ornaments. They weave fragrant Champak flowers into their dark hair and expertly roll their eyes to cast a spell of infatuation. The poet warns that this outward beauty is not a reflection of inner purity, but a deliberately crafted illusion designed to ensnare the minds of vulnerable men.

2. The Illusion of Affection and Entrapment

Moving beyond physical decorations, the women use behavioral manipulation to draw their victims in. Wearing shimmering silk garments threaded with gold, they walk with a seductive, swaying gait. They offer sweet, calculated smiles and playfully shake their locks to captivate the attention of men. Once a man is mesmerized, they lovingly take him by the hand and lead him to soft, luxurious cotton beds. Arunagirinathar highlights that this display of intimacy is entirely feigned, meant only to blind the victim to their true intentions.

3. The Transactional Trap and Financial Ruin

Once the victim is caught in their embrace, the true motive of these women is revealed. The poet describes the heat of their false passion, which smudges the sandalwood paste on the men’s chests. They offer intoxicating but hollow physical pleasure, entirely focused on extracting the wealth of their victims. The affection lasts only as long as the gold flows. Once a man is stripped of his wealth, his golden ornaments, and his dignity, he is discarded. It is a ruthless transaction disguised as love.

4. The Agonizing Physical and Social Decay

Arunagirinathar does not stop at financial ruin; he vividly paints the horrifying physical consequences of a life surrendered to unbridled lust. He describes the onset of severe venereal diseases: painful, oozing sores erupting across the body, swelling wounds, and the tragic loss of eyesight. The physical decay becomes so grotesque that society shuns the victim, with onlookers literally covering their eyes in disgust as he passes by. Realizing this terrifying fate, the saint cries out in anguish, asking Lord Muruga, “Must I be doomed to wander in such a wretched, diseased state?”

5. The Fierce Divine Wrath Against Evil

Transitioning from human despair to cosmic majesty, the hymn invokes the terrifying and magnificent warrior form of Lord Muruga. In stark contrast to the deceitful women, Muruga represents absolute truth and power. With eyes red with divine anger against evil, and the deafening roar of battle conches echoing around Him, He charges at the demonic forces. The poet recounts how Muruga’s spear shattered the massive Krauncha mountain into dust and how He struck the heads of the Asuras like balls, casting them into the clear ocean.

6. The Salvation and Rejoicing of the Celestials

Following the destruction of the dark forces, cosmic harmony is restored. The Devas (celestial beings), who had been tormented by the Asuras, are finally liberated and flourish with immense joy. In deep gratitude, they shower fragrant, divine flowers at the crimson, lotus-like feet of Lord Muruga. They bow their heads in supreme reverence and sing endless praises of His mighty, victorious shoulders, celebrating Him as the ultimate savior of the universe.

7. The Magnificent Lineage of Lord Shiva

To elevate Muruga’s glory, Arunagirinathar invokes the awe-inspiring feats of His father, Lord Shiva. The poet praises Shiva as the supreme ascetic who opened His third eye to burn Kama (the god of lust) to ashes, destroyed the three flying demonic cities (Tripura) with a laugh, flayed the skin of the arrogant elephant demon (Gajasura), and annihilated the proud sacrifice of Daksha. By referring to Muruga as the precious “wealth” or divine offspring of this fiercely powerful Lord, the saint establishes Muruga’s supreme capability to destroy the inner demons of human lust described earlier.

8. The Master of Brahma and the Lover of Valli

The hymn reaches its grand climax by showcasing Muruga’s dual nature: absolute authority and boundless love. He is the supreme Guru who punished Lord Brahma (the creator) by knocking him on the head and imprisoning him for his ignorance of the Pranava Mantra (Om). Yet, this same majestic Lord is the tender lover who completely surrenders His heart to Valli, the red-hued Kurava tribal girl in the green millet fields. Arunagirinathar concludes by praising this glorious Lord who resides in the sacred Chitrambalam (the Golden Hall of Chidambaram), filling the eyes and hearts of His devotees with eternal, spiritual bliss.

Summary

Thiruppugazh 461 is a profound spiritual awakening that sharply contrasts the destructive nature of worldly lust with the liberating power of divine grace. The hymn begins by detailing the calculated seduction of courtesans who use fragrant pastes, golden ornaments, and fake affection to strip men of their wealth. This path inevitably leads to a horrifying state of incurable disease, physical decay, and societal disgust. Desperate to escape this wretched fate, Arunagirinathar turns to Lord Muruga. He praises Muruga as the fierce cosmic warrior who destroyed the Krauncha mountain and the Asuras, restoring joy to the celestial beings. Celebrating Muruga as the divine son of the mighty Lord Shiva and the supreme Guru who disciplined Brahma, the poem beautifully concludes in Chidambaram. Here, Muruga is hailed as the accessible and loving Lord of Valli, whose divine presence in the Chitrambalam offers the ultimate salvation from the miseries of the material world.