திருப்புகழ் 488 சுரும்பு உற்ற (சிதம்பரம்)

Thiruppugazh 488 surumbuutRa (chidhambaram)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 487 வாத பித்தமொடு (சிதம்பரம்)      –      திருப்புகழ் 489 இணங்கித் தட்பொடு (சிதம்பரம்)

திருப்புகழ் 488 சுரும்பு உற்ற (சிதம்பரம்) – விளக்கம்

சிதம்பரம் (பெரும்பற்றப்புலியூர்) திருத்தலத்தில் அருணகிரிநாதரால் அருளிச் செய்யப்பட்ட “சுரும்புற்ற பொழில்தோறும்…” எனத் தொடங்கும் இந்தத் திருப்புகழ், அகத்துறை (காதல்) மரபில் பாடப்பட்ட ஒரு அற்புதப் படைப்பாகும். இறைவனைத் தலைவனாகவும், தன் ஆன்மாவை அவனைப் பிரிந்து வாடும் தலைவியாகவும் உருவகித்து, இறைவனின் திருவருளாகிய மாலையை வேண்டி அருணகிரியார் நெஞ்சுருகிப் பாடியுள்ளார். பாடலின் முற்பகுதி ஆன்மாவின் தவிப்பையும், பிற்பகுதி முருகப்பெருமானின் வீரத்தையும் சிதம்பரத்தின் பெருமையையும் எடுத்துரைக்கிறது. இத்திருப்புகழின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டு தலைப்புகளில் கீழே விரிவாகக் காண்போம்.

1. இயற்கையின் அழகும் பிரிவாற்றாமையின் தவிப்பும்

இப்பாடலின் தொடக்கத்தில், தலைவனை (இறைவனை) பிரிந்து வாடும் தலைவியின் (ஆன்மாவின்) துயரத்தை இயற்கையின் பின்னணியில் அருணகிரிநாதர் அழகாக வர்ணிக்கிறார். வண்டுகள் (சுரும்பு) ரீங்காரமிட்டுச் சுற்றிவரும் சோலைகள் தோறும், குயில்கள் தங்கள் துணையை விரும்பி இனிமையாகக் கூவுகின்றன. இன்பமாக இருப்பவர்களுக்கு இந்தக் குயிலின் ஓசை மகிழ்ச்சியைத் தரும்; ஆனால், இறைவனின் பிரிவால் தவிக்கும் தலைவிக்கு அந்தக் குயிலோசை பெருந்துயரத்தையும் வேதனையையும் அளிக்கிறது.

2. வாட்டும் குளிர் காற்றும் மன்மதனின் அம்பும்

இயற்கை தரும் அடுத்தடுத்த துன்பங்களைக் கவிஞர் விவரிக்கிறார். வேகமாக வீசி வரும் வாடைக்காற்று, தலைவியின் உடலையும் உள்ளத்தையும் குளிரால் வாட்டுகிறது. அதுமட்டுமின்றி, கரும்பு வில்லை ஏந்திய மன்மதன், தலைவியின் மீது நறுமணம் வீசும் மலர்க்கணைகளை (மருவாளி) மிகவும் வேகமாகத் தொடுக்கின்றான். இறைவனின் அருள் கிடைக்காத தவிப்பில் இருக்கும் ஆன்மாவிற்கு, உலகியல் சார்ந்த ஆசைகளும் (மன்மதன் அம்பு) சூழ்நிலைகளும் பெருந்துன்பத்தையே விளைவிக்கின்றன.

3. ஊரார் பழிச்சொல்லும் மாலை நேரத்துத் துயரும்

தலைவியின் வேதனையை மேலும் அதிகரிப்பது போல, அவளைப் பற்றி அக்கம் பக்கத்து மாதர்கள் தொடர்ந்து பழிச்சொற்களைப் (வசை) பேசுகிறார்கள். மேலும், அவளுக்காக அமைக்கப்பட்ட புதிய மலர்கள் நிரம்பிய அழகிய படுக்கையும் (கொற்ற அணை) அவளுக்கு நெருப்பாய்ச் சுடுகிறது. அதோடு, மேய்ச்சலுக்குச் சென்ற பசுக்களும் எருதுகளும் (விடை) மாலையில் வீடு திரும்பும்போது அவற்றின் கழுத்தில் கட்டப்பட்ட மணிகள் எழுப்பும் ஓசையானது, மாலைக் காலம் வந்துவிட்டதை உணர்த்தி அவளது பிரிவுத் துயரை மேலும் இருமடங்காக ஆக்குகிறது.

4. உயிரைக் காக்கக் கடம்ப மாலையை வேண்டுதல்

இத்தகைய பலவிதமான துன்பங்களால், இளைய மான் போன்றவளான அந்தத் தலைவி தன் நிலை அழிந்து வாடுகிறாள். “முருகப்பெருமானே! இவ்வாறு உன்னை நினைத்துத் தவிக்கும் இந்த மடமானின் துயரத்தை நீ அறிய வேண்டும். அவள் மீது கருணை கொண்டு, அவளது துன்பம் தீரும்படியாக, வண்டுகள் மொய்த்து அசையும் தேன் நிறைந்த உனது கடம்ப மாலையை அவளுக்குத் தந்தருள வேண்டும்” என்று அருணகிரியார் ஆன்மாவின் ஈடேற்றத்திற்காக இறைவனிடம் அருள் மாலையை வேண்டுகிறார்.

5. குறமகள் வள்ளியுடனான தெய்வீகக் காதல்

இறைவன் தூய அன்பிற்கு எளியவன் என்பதை உணர்த்த, பாடலின் பிற்பாதியில் வள்ளியம்மையின் திருமணத்தைக் கவிஞர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கரிய நிறமும் வலிமையும் கொண்ட மதம் பிடித்த யானைகள் உலவும் காட்டில் வாழ்ந்தவளும், மான் வயிற்றில் பிறந்தவளுமான குறமகள் வள்ளியம்மை. அந்த மடமான் போன்ற வள்ளியின் மீது அன்பு கொண்டு, அவள் வாழ்ந்த இடத்திற்கே நேரில் சென்று அவளைத் தழுவி ஆட்கொண்ட கருணை வள்ளல் நம் முருகப்பெருமான் ஆவான்.

6. கரும்பு வயல்கள் சூழ்ந்த பெரும்பற்றப்புலியூர்

முருகப்பெருமான் வீற்றிருக்கும் தில்லைச் சிதம்பரத்தின் இயற்கை வளமும், அதன் வரலாற்றுப் பெயரும் இங்கு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. செழிப்பான கரும்பு வயல்கள் எங்கும் சூழ்ந்துள்ள அழகிய திருத்தலம் ‘பெரும்பற்றப்புலியூர்’ எனப்படும் சிதம்பரமாகும். பதஞ்சலி மற்றும் வியாக்ரபாதர் (புலிக்கால் முனிவர்) ஆகியோரின் பெரும் பற்றுக்கு ஆளானதால் இப்பெயர் அமைந்தது. இத்தகைய வளமான தலத்தில் வீற்றிருந்து முருகப்பெருமான் அடியார்களுக்கு அருள்பாலிக்கின்றான்.

7. நடராஜப் பெருமானின் திருமகனும் மயில் வாகனனும்

அந்தச் சிதம்பரத் திருத்தலத்தில் உள்ள கனகசபையில் (களம் பற்றி) ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் சிவபெருமானின் (அரன்) மாபெரும் செல்வமாக, அவரது திருக்குமாரனாக முருகப்பெருமான் விளங்குகின்றான். ஓரிடத்தில் நிலையாக அமர்ந்து, தூய மலர்களைப் பறித்துத் தன் திருவடிகளில் சமர்ப்பித்து வழிபடும் மெய்யடியார்களின் பிறவித் துயரங்கள் அனைத்தும் தீரும்படியாக, அழகிய மயில் வாகனத்தின் மீது இனிமையாக ஏறி வரும் மாபெரும் தலைவன் (கோ) அவன்.

8. சூரபத்மனை வீழ்த்திய மாவீரன்

அடியார்களுக்குக் கருணை காட்டும் அதே முருகன், தீயவர்களை அழிக்கும் மகா வீரனாகவும் திகழ்கின்றான். தனது அசுரக் கூட்டங்களோடு (இனம்) போருக்கு வந்த கொடிய சூரபத்மன், போர்க்களத்தில் நிலைதடுமாறி உருண்டு கீழே விழும்படியாக, தன் திருக்கரத்தில் ஏந்தியிருந்த வேலாயுதத்தை வீசி எறிந்தான். தேவர்களின் துன்பம் துடைக்கச் சூரனை அழித்த அந்த மாபெரும் போரினை, ஒரு திருவிளையாடலைப் போல மிக எளிதாகச் செய்து முடித்த பெருமான் முருகக் கடவுளே என்று பாடி இத்திருப்புகழை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

திருப்புகழ் 488-ஆம் பாடல், அகத்துறை மரபில் பாடப்பட்ட ஒரு சிறந்த பக்தி இலக்கியமாகும். பாடலின் முற்பாதியில், தலைவனாகிய முருகனைப் பிரிந்து தவிக்கும் ஆன்மாவாகிய தலைவியின் துயரம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. குயிலின் ஓசை, வாடைக் காற்று, மன்மதனின் மலர்க்கணைகள், ஊராரின் பழிச்சொற்கள், மலர்ப்படுக்கை மற்றும் மாலை நேரத்து மணியோசை ஆகியவற்றால் வருந்தி அழியும் மான்போன்ற அந்தத் தலைவியைக் காக்க, முருகப்பெருமான் தனது தேன் சிந்தும் கடம்ப மாலையைத் தந்தருள வேண்டும் என்று கவிஞர் வேண்டுகிறார். பிற்பாதியில், காட்டில் வளர்ந்த வள்ளியம்மையைச் சென்று தழுவிய இறைவனின் எளிமையைப் புகழ்கிறார். கரும்பு வயல்கள் சூழ்ந்த பெரும்பற்றப்புலியூர் எனப்படும் சிதம்பரத்தில் ஆனந்த நடனம் புரியும் சிவபெருமானின் திருமகனும், அடியார் துயர்தீர்க்க மயில் மீது வருபவனும், சூரபத்மன் உருண்டு விழும்படி வேலாயுதத்தை வீசித் திருவிளையாடல் புரிந்தவனுமாகிய முருகப்பெருமான், நமக்கு அருள் புரியும் உன்னதப் பெருமான் என்பதை இப்பாடல் அற்புதமாக எடுத்துரைக்கிறது.

The Essence of Thiruppugazh 488 surumbuutRa  (chidhambaram)

Thiruppugazh 488, set in the sacred cosmic city of Chidambaram (historically known as Perumpatrapuliyur), is a masterpiece of Tamil Agam (interior landscape) poetry. In this hymn, Arunagirinathar employs the deeply emotional framework of Nayaki Bhava (bridal mysticism). The poet transforms into a lovelorn heroine (the individual soul) intensely yearning for union with her beloved Lord Murugan (the Supreme Divine). The poem vividly captures the agony of spiritual separation before transitioning to a majestic glorification of the Lord’s compassion and valor.

1. The Agony of the Cuckoo’s Song and the Chilling Wind

In the traditional poetry of love and separation, elements of nature that usually bring joy become sources of acute torment for the separated lover. Arunagirinathar paints a scene of lush groves filled with buzzing bees, where affectionate cuckoos sing to their mates. For the heroine (the soul), witnessing this union in nature only intensifies her own painful separation from the Lord. Furthermore, the piercing, cold northern wind (Vaadai) sweeps across the groves, chilling her physically and emotionally, symbolizing the harshness of a worldly existence devoid of divine grace.

2. The Swift Arrows of Cupid and the Sting of Worldly Gossip

Adding to the heroine’s torment are the invisible but deeply felt arrows of Kama (Manmatha, the god of love). The poet describes these as fragrant, shining flower-arrows that strike her swiftly, inflaming her spiritual desire and longing for God. As her divine madness becomes apparent, the ordinary women of the town begin to gossip and speak harsh words (vasai) about her. This beautifully illustrates the plight of a true mystic: while the soul burns with a pure, agonizing thirst for the Divine, ordinary worldly people misinterpret this spiritual fervor as madness or inappropriate behavior, subjecting the devotee to societal ridicule.

3. The Burning Flower Bed and the Ringing Bells of Dusk

As evening approaches, the agony of separation reaches its absolute peak. The bed made of fresh, fragrant flower buds—which should offer comfort—feels like a bed of burning thorns to the lovelorn soul. The ringing bells of the cattle and bulls returning home (vidaimevu mani) signal the onset of dusk. In mystical poetry, evening represents the darkest hour of the soul’s isolation. The bells act as a cruel reminder of passing time and the agonizing absence of the Lord, pushing the heroine to the brink of despair.

4. A Plea for the Life-Saving Kadamba Garland

Seeing the heroine fading away like a fragile, perishing deer (madamaan), the poet steps in to make a desperate plea to Lord Murugan. He begs the Lord to understand the critical state of this innocent soul who is thirsting for His divine nectar. Arunagirinathar implores Murugan to bestow His swaying, honey-dripping Kadamba garland upon her. In the context of bridal mysticism, offering the garland is the ultimate symbol of acceptance, grace, and divine marriage, which alone can save the soul from perishing in the fire of separation.

5. The Divine Romance with the Hunter Princess

To remind Murugan of His inherent compassion toward innocent souls, the poet recalls the Lord’s romance with Goddess Valli. Valli is also described as a young, innocent deer dwelling in the dense forests where dark, victorious, musth elephants roam. Driven by pure love, the majestic Lord Murugan descended into this wild terrain specifically to unite with her. By invoking this divine romance, the poet suggests that just as the Lord sought out the humble hunter princess, He must also show the same grace to this pining soul.

6. The Ultimate Treasure of the Cosmic Dancer

Arunagirinathar then anchors the hymn in the physical and spiritual geography of Chidambaram, referring to it as Perumpatrapuliyur—the city surrounded by rich sugarcane fields. He elevates Murugan’s cosmic status by declaring Him the ultimate life and treasure (Vaazhve) of Lord Hara (Shiva). As Shiva performs His ecstatic cosmic dance on the grand stage of Chidambaram (Kalam patri nadamaadu), Murugan stands as the magnificent manifestation of Shiva’s own supreme joy and cosmic energy.

7. The Compassionate King on the Majestic Peacock

Transitioning from the cosmic dance to personal devotion, the poet highlights Murugan’s accessibility to true seekers. There are steadfast devotees who sit with unwavering focus, lovingly offering pure flowers at the Lord’s feet. To eradicate the sorrows and worldly afflictions of these dedicated souls, Lord Murugan arrives majestically, riding His beautiful, comforting peacock. He is hailed as the Supreme King (Kove) whose very arrival brings immediate peace and spiritual fulfillment to those who patiently await His grace.

8. The Playful Annihilation of Demonic Forces

The hymn concludes by contrasting the Lord’s tender love for His devotees with His terrifying power against cosmic evil. When the tyrannical demon king Soorapadman approached with his massive, oppressive hordes, Lord Murugan did not struggle. With a mere flick of His wrist, He hurled His sacred, radiant spear (the Vel). The devastating strike caused the arrogant demon to roll over and fall in absolute defeat. Arunagirinathar beautifully describes this apocalyptic cosmic war as a mere “play” (vilaiyadu) for the Great Lord, emphasizing His effortless, supreme omnipotence.

Summary

Thiruppugazh 488 is a profound mystical hymn that uses the landscape of human love to express the soul’s intense thirst for God. In the first half, Arunagirinathar adopts the persona of a lovelorn heroine agonizing over her separation from Lord Murugan. Tormented by the cooing of cuckoos, the chill wind, Cupid’s flower-arrows, societal gossip, and the ringing bells of dusk, she fades like a fragile deer, desperately needing the Lord’s Kadamba garland to survive. The second half of the hymn shifts to glorify Murugan’s grace and power. Reminding the Lord of His tender love for the hunter-princess Valli, the poet praises Murugan as the supreme treasure of the cosmic dancer, Lord Shiva, in Chidambaram. Finally, the hymn celebrates Murugan as the compassionate King who rides His peacock to relieve the suffering of true devotees, and as the invincible warrior who effortlessly and playfully annihilated the demonic Soorapadman with His mighty Vel.