திருப்புகழ் 536 ககனமும் அநிலமும் (வள்ளிமலை)

Thiruppugazh 536 Kakanamum Anilamum (Vallimalai)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 535 வெல்லிக்கு வீக்கும் (வள்ளிமலை)   –      திருப்புகழ் 537 அல் அசல் அடைந்த (வள்ளிமலை)

திருப்புகழ் 536 ககனமும் அநிலமும் (வள்ளிமலை) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழ் பாடல்களில், வள்ளிமலைத் திருத்தலத்திற்கு உரிய “ககனமும் அநிலமும்” எனத் தொடங்கும் இப்பாடல், மனித உடலின் நிலையாமையை உணர்த்தி, மெய்ஞானம் பெற முருகப்பெருமானின் அருளை வேண்டி நிற்கும் ஒப்பற்ற தத்துவப் பாடலாகும். இப்பாடலின் விரிவான விளக்கத்தை எட்டு தலைப்புகளிலும், அதற்கான சுருக்கத்துடனும் கீழே காணலாம்.

1. பஞ்ச பூதங்களால் ஆன கிருமி வீடு

ஆகாயம் (ககனம்), காற்று (அநிலம்), நெருப்பு (அனல்), நீர் (புனல்) மற்றும் நிலம் ஆகிய ஐந்து பூதங்களின் சேர்க்கையால் உருவாக்கப்பட்டது மனித உடல். வெளிப்பார்வைக்கு அழகாகத் தோன்றினாலும், உள்ளே வஞ்சனை பொருந்திய மாமிசங்களாலும், எண்ணற்ற கிருமிகள் வாழும் ஒரு வீடாகவும் இந்த உடல் அமைந்துள்ளது என்பதை அருணகிரிநாதர் முதல் அடியில் மிகக் கடுமையாகப் பதிவு செய்கிறார். உடலின் மீதான மாயப் பற்றை ஒழிக்கவே இவ்வாறு பாடுகிறார்.

2. கோபமும் கர்வமும் நிறைந்த தோற்பை

இந்த உடல் வெறும் கிருமி வீடு மட்டுமல்ல; நெருப்பைக் கக்குவது போலக் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பேசும் கோபத்திற்கும், எல்லையற்ற அகந்தைக்கும் (மதம்) இருப்பிடமாக உள்ளது. மயக்கத்தைத் தரும் கள்ளைக் கட்டி வைத்துள்ள ஒரு தோற்பையைப் போலப் பயனற்றதும், தீமையானதுமான இந்த மாய உடலைச் சுமந்து கொண்டு நான் வீணாகத் திரியக்கூடாது என்ற விவேகத்தை இப்பாடல் வலியுறுத்துகிறது.

3. ஊழிக்காலத்திலும் அழியாத மெய்ப்பொருள்

உலகம் அழியும் பிரளயக் காலங்கள் (யுக இறுதிகள்) வந்தாலும், சிறிதும் அழிவில்லாத ஒப்பற்ற ஒரு மெய்ப்பொருள் உண்டு. அத்தகைய நிலையான பரம்பொருளைப் புறக்கண்களால் காண முடியாது; அகக்கண்ணால் (உள்ளக்கண்) மட்டுமே காண முடியும். அந்த மெய்ப்பொருளை நோக்கும் உண்மையான ஞானம் என் உள்ளத்தில் சுரக்க வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் முருகப்பெருமானிடம் இறைஞ்சுகிறார்.

4. வேதாந்தத்தின் முடிவான பரம்பொருளை அறிதல்

அந்தப் பரம்பொருள் பேரொளியாக விளங்குவது; அருவமாகவும், உருவமாகவும் (அருவுரு), இரண்டுக்கும் அப்பாற்பட்டதாகவும் திகழ்வது. நான்கு வேதங்களின் முடிவான வேதாந்தத் தத்துவமாக விளங்கும் அந்தப் பரம்பொருளைத் தியானித்து, அதன் உண்மை நிலையை அறியும் மெய்ஞானப் பார்வையை நீ எனக்குப் கருணையோடு அருள வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார்.

5. பிரம்மதேவனாலும் காண முடியாத சிவபெருமான்

பாடலின் பிற்பகுதி முருகப்பெருமானின் தெய்வீகப் பின்னணியைப் போற்றுகிறது. கஸ்தூரி வாசனை வீசும் அழகாக மலர்ந்த தாமரை மலரில் வீற்றிருப்பவளும், தூய வெண்ணிற ஆடை அணிந்தவளுமான சரஸ்வதி தேவியின் மணாளனாகிய பிரம்ம தேவனாலும் காண முடியாத திருவடிகளைக் கொண்டவர் சிவபெருமான். அத்தகைய பரமசிவனின் பெருமை இங்குச் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

6. கங்கையைச் சூடிய சிவனின் செல்வமே

விஷத்தைக் கக்கும் பாம்புகளை அணிந்தவனும், வளைந்து சுருண்ட சடாபாரத்தின் மீது பல முகங்களைக் கொண்டு சீறிப் பாய்ந்து வந்த கங்கா நதியின் பெருவெள்ளத்தைத் தாங்கியவனுமான சிவபெருமானின் ஒப்பற்ற செல்வமாக (பதி வாழ்வே) அவதரித்தவனே! என்று முருகப்பெருமானை சிவனின் திருமகனாக அருணகிரிநாதர் போற்றிப் புகழ்கிறார்.

7. மகிழ மரங்கள் நிறைந்த வள்ளிமலைச் சாரல்

முருகப்பெருமான் விரும்பி உறையும் வள்ளிமலையின் இயற்கை எழில் இங்கு வர்ணிக்கப்படுகிறது. வாசனையுடைய மகிழ மரங்களும், அரும்புகளைக் கொண்ட சுரபுன்னை மரங்களும் நிறைந்துள்ள தினைப்புனங்கள் அமைந்ததும், வள்ளிக் கொடிகள் எங்கும் படர்ந்து தழைத்து விளங்குவதுமான வள்ளிமலை என்னும் திருத்தலத்தில் வாழும் பெருமானே! என்று முருகனை விளிக்கிறார்.

8. வேடர் குல மரகதவள்ளிக்கு வாய்த்த மணாளன்

காடுகளில் வாழும் வேடர்களின் குலத்தில் அவதரித்தவளும், மரகதப் பச்சை நிறம் கொண்டவளுமான குறமகள் வள்ளியம்மைக்கு மிகவும் பொருத்தமான மணாளனாக வாய்த்த பெருமானே! அழியக்கூடிய இந்த உடலின் பற்றை நீக்கி, உன்னுடைய மெய்ப்பொருளை அறியும் அருளை எனக்குத் தர வேண்டும் என்று இப்பாடல் இனிதே நிறைவடைகிறது.

சுருக்கம்

“ககனமும் அநிலமும்” என்ற இந்தத் திருப்புகழ் பாடல், மனித உடலின் இழிநிலையையும் இறைவனின் மெய்ஞானத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பாடுகிறது. முதல் பாதியில், பஞ்ச பூதங்களால் ஆன இந்த உடல் கிருமிகள் வாழும் வீடு என்றும், கோபம் மற்றும் அகந்தை கொண்ட தோற்பை என்றும் கூறி, இத்தகைய நிலையற்ற உடலைச் சுமந்து திரியும் வாழ்வு தனக்கு வேண்டாம் என்கிறார் அருணகிரிநாதர். யுகங்கள் அழிந்தாலும் அழியாத, வேதங்களின் முடிவாக விளங்கும் பேரொளியான மெய்ப்பொருளை அகக்கண்ணால் காணும் ஞானத்தை அருள வேண்டும் என்று முருகனிடம் வேண்டுகிறார். இரண்டாம் பாதியில், பிரம்மனாலும் காண முடியாதவரும், கங்கையைச் சடையில் தாங்கியவருமான சிவபெருமானின் திருமகனாகவும்; மகிழ மரங்கள் நிறைந்த வள்ளிமலையில் வாழும் மரகத நிற வள்ளியம்மையின் பொருத்தமான மணாளனாகவும் விளங்கும் முருகப்பெருமானின் பெருமைகளைப் போற்றி, அவனது திருவருளை வேண்டி நிற்கிறார்.

The essence of Thiruppugazh 536 Kakanamum Anilamum (Vallimalai)

This Thiruppugazh, composed by the great saint Arunagirinathar, is a profound philosophical masterpiece set in the sacred landscape of Vallimalai. The hymn takes the seeker on a journey from intense ascetic detachment—stripping away the illusions of the physical body—to the pinnacle of spiritual awakening and divine love.

Here is a deep explanation of the hymn structured under eight distinct themes.

1. The Illusion of the Five Elements

The hymn opens with a stark, uncompromising deconstruction of the human body. Arunagirinathar reminds us that the physical form is merely a temporary amalgamation of the five primordial elements: ether (sky), air, fire, water, and earth. By reducing the body to its basic components, he instantly shatters human vanity. He goes further to describe this mortal frame as a “deceitful house of flesh” that is ultimately a breeding ground for germs and decay. This visceral imagery is intentionally harsh, meant to instill a deep sense of vairagya (detachment) from physical obsession.

2. The Burden of the Toxic Body

Beyond its physical frailty, the poet highlights the psychological toxicity harbored within the body. He metaphorically describes the human form as a mere “leather bag” filled with intoxicating illusions. This bag constantly spews words that burn like fire due to untamed anger, and it swells with excessive arrogance and pride. Arunagirinathar makes a passionate plea to the Divine, begging not to be condemned to carry this burdensome, spiritually deadening weight of ego and anger any longer.

3. The Imperishable Supreme Truth

Having discarded the temporary and the toxic, the hymn shifts its gaze to the eternal. The poet speaks of the cosmic cycles, noting that even when the yugas (eons) come to an apocalyptic end and the entire physical universe dissolves into nothingness, one singular, indestructible Truth remains. This Supreme Reality is beyond time and destruction. Arunagirinathar prays for true wisdom to well up from within him, enabling him to perceive this imperishable truth with his inner, spiritual eye rather than his deceptive physical senses.

4. Praying for Ultimate Spiritual Vision

This eternal truth is described as a radiant, shining light that transcends human comprehension. It exists simultaneously as formless energy and as manifested form, encompassing everything. It is the ultimate conclusion and the very essence of the Vedas (the peak of Vedantic philosophy). The poet humbly begs Lord Muruga to bestow His divine grace so that this ultimate, dual-natured reality can be realized and permanently fixed within the core of his heart.

5. The Unfathomable Lord of the Universe

The hymn then transitions into a majestic glorification of Lord Muruga’s supreme lineage, beginning with His father, Lord Shiva. To illustrate Shiva’s infinite nature, the poet references Lord Brahma—the creator of the universe and the consort of Goddess Saraswati (who beautifully resides on a fragrant, musk-scented, blooming white lotus). Despite his immense power, even Brahma could not fathom or reach the crown of Lord Shiva, proving that the Supreme Lord is beyond the grasp of mere intellect or creation.

6. The Divine Heir of the Ganges-Bearing Lord

Continuing the praise of Lord Shiva, Arunagirinathar paints a fierce and majestic picture of the Supreme ascetic. Shiva is adorned with venomous serpents and holds the violent, multi-faced, roaring flood of the river Ganges within the tangled locks of His matted hair. Lord Muruga is celebrated as the precious life, the ultimate wealth, and the divine heir of this mighty, universe-sustaining Lord, inheriting both His infinite power and boundless grace.

7. The Bountiful Landscape of Vallimalai

The focus of the poem gracefully descends from the cosmic heavens to the lush, earthly paradise of Vallimalai, Muruga’s sacred abode. The poet beautifully describes the fertile mountain slopes, rich with fragrant Magizh (bullet wood) trees, blooming Surapunnai flowers, and abundant millet fields. The landscape is intimately woven with wild Valli vines that densely entwine the hills, symbolizing a pure, fertile environment where devotion naturally flourishes.

8. The Perfect Consort of the Emerald-Hued Valli

In the concluding lines, the supreme cosmic Lord intimately connects with pure human devotion. Goddess Valli is described as a beautiful maiden radiating an emerald-green hue, born into the humble, rustic lineage of forest-dwelling hunters. Despite His unfathomable greatness and divine heritage, Lord Muruga willingly became the perfectly matched consort for her. This divine romance is the ultimate testament to His grace, proving that the Lord will bypass all celestial grandeur to unite with a soul that offers simple, unadulterated love.

Summary

Thiruppugazh 536 is a powerful spiritual progression from bodily detachment to divine union. The first half acts as a harsh mirror, exposing the human body as a temporary house of flesh composed of the five elements, burdened by anger, arrogance, and intoxicating illusions. Seeking liberation from this mortal trap, the poet prays for the inner vision to perceive the eternal, radiant Supreme Truth that outlasts the end of the universe. The second half praises Lord Muruga as the divine son of the infinite Lord Shiva—who tamed the mighty Ganges and bewildered even Brahma. Finally, the hymn beautifully culminates in the lush hills of Vallimalai, celebrating how this supreme Lord became the perfect, loving consort to the humble, emerald-hued hunter-girl, Goddess Valli, demonstrating the ultimate triumph of pure devotion.