மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
பாடல்
சந்தப்பா
- தந்தன தானன தந்தன தானத்
தந்தன தானன தானா தானா
தந்தன தானன தந்தன தானத்
தந்தன தானன தானா தானா – தனதானா
இந்துப கீரதி தங்கிய வேணிக்
குன்றவி லானருள் பாலா சீலா
இந்திரை யாளனெ னுந்திரு மாலிற்
கின்புள மாமரு மானே தேனே – மயிலேறீ
இந்துள மாலையி லங்கிடு மார்புக்
கந்தகிர் பேசவி சாகா நாகா
எங்குநி லாவிட னந்தர தேசுக்
குண்டல மாமறை மூலா சாலா – வடிவேலா
அந்தமி லாதவ சுந்தரை மீதிற்
றொந்தரை யேதரு தீதே றாதே
ஐம்பொறி சேர்மன மிஞ்சவி டாதுட்
கொண்டவர் காணும் காபோ தாநூ – புரபாதா
அம்புய யோனிய ருந்தொழில் பேணிக்
கொண்டவ னேமதி நாதா நீதா
அம்புநி சாசரர் கும்புகண் மாளத்
திண்படை யேவிய வீரா தீரா – வெளியேனான்
இந்திய வாதைகண் மண்டுத லானற்
சிந்தனை வாடுபு கூகூ கூகூ
என்றுக ணீர்விட லுன்பெரு நீர்மைக்
கொன்றும ரோவைய வாவா வாவா – விரைவாயே
எங்கணு மேயது ரந்தர மேதைத்
துங்கப ராபர வேதா தாதா
என்குரு வேயரு ளன்பர்ச தாநச்
சின்குரு வேபர மாயா வீயா – நெடுவாழ்வோய்
சந்தத நீயெனு ணின்றுகெ டாவப்
பந்தமெ லாநனி தீதீ தீதீ
சம்புச தாசிவ வம்பர மீபொற்
செங்கழன் மாமலர் தாதா தாதா – சருவேசா
சங்கரி யாயிதி கம்பரி காமர்ச்
சுந்தரி மாலினி சேயா தூயா
தண்டமிழ் மாமுனி கும்பிடு கோலப்
பங்கய பாதப கேசா வீசா – விறையோனே
- தனதன தானத் தனத்த தனதன
தனதன தானத் தனத்த தனதன
தனதன தானத் தனத்த தனதன – தனதானா
அறுமுடி மேவத் தரித்த முடிகளொ
டலர்முக மாறிற் சொலிக்கு மொளியையும்
அழகுள காதிற் றொடுத்த குழையையு – மணிமார்மேல்
அனலி நிலாவைப் பழித்த பணியையு
மளிவிழு வாசக் கடப்ப வரியையும்
அயில்வடி வேல்கைப் பரித்த வெழிலையு. – மரைமீதார்
செறிமணி யாரச் சரப்பெ ருமையையும்
விரைகமழ் தாளிற் றொனிக்கு மரவொடு
சிகிமிசை நேருற் றிருக்கு மியலையு – மொருபாலே
சிலைநுத லாள்வச் சிரத்தன் மகளையும்
ஒருபுற மேனற் குறத்தி தனையுமொர்
தெருளொடு காணக் கிடைக்கு நெறியினி – னடவாமே
மறுநெறி யாளர்க் குரித்து மிகவுள
மடர்சொ லுலாசப் பிதற்ற லிடையுழல்
மனமதை வீணிற் செலுத்தி யனுதின – நிலையாமோர்
வழிதெரி யாமற் சகத்து வெறியெனும்
இருவினை யாசைப் பரப்பு ளினும்விழ
வலைதனை வீசிப் பிணிக்க விறனம் – னுகமாயா
முறியவ னாகித் திகைத்தி டுதலல
தடியவ னாகிப் பிழைத்தி டுதலெனும்
முடிவறி யாமற் பதைக்கு மெளியன – திடர்தீராய்
முகிலன கூரற் படைத்த வுமையவள்
திரிபுரை கானக் குசத்தி கரமமர்
முருகச ரோசப் பதத்து விமலவெ – மிறையோனே.
- தனதன தனதன தனதன தனதன
தனதன தனதன தனதன தனதன்
தன்தன் தன்தன தனதன தனதன – தனதானா
நெடியவெ ழுநரலை கொதிகொள வுமலைகள்
கடகட கடெனநி லமிசைவி ழவுமவ
னியுநப முமுழல வுமசுரர் பரிகரி – தவிடாயே
நிகழும் ழலனலி கிரணமு முதுமறை
யநிறைய வுமமரர் சயசய வெனவவ
நிசிசர ரலறியு ளுயிர்விட வுமொரயில் – கொடுவீறார்
கொடியக ரிமுகவன் வரைமுக னுரமுள
வரிமுக னசுரரி னரசனொ டவனடர்
குலமுழு வதுமற நிமிடமு ளமர்தரு – மொருவீரா
குளிரல ரடவிசெ றிவரைத னிலுறைகு
றவர்மக டனையருள் விரகொடு மருவிய
குமரகு ருபரச ரவணப வகுகவ – னகநாதா
படியிடை யனுதின மறநெறி யொழுகியு
னிருசர ணினையவு மருளது பெறவும்வி
பலநினை வொழியவு மருள்புரி கிறவிதி – யறியாயோ
பகவதி மதுபதி விமலைய மலைதிரி
புரைபரை புவனைக வுரிகும ரிபதுமை
பயிரவி யருமறை தொழுசிவை மரகத – வயிராணீ
அடிகள்ச னனிபிர யுதரவி யொளிவிடு
கயிலைம லையில்வளர் சடையரன் மனமகிழ்
அரியவு மைமுருக னெனுமிமை யவர்பணி – பரமேசா
அகிலம திலலையுமவலம தையுள்
வடியனு னையறியும் வகையையு ணரவினி
அருள்புரி யருள்புரி யெழிலுறு மறுமுக – விறையோனே
- தனன தந்தன தானன தந்தன
தனன தந்தன தானன தந்தன
தனன தந்தன தானன தந்தன – தனதானா
உசித வம்பல வாணர்வி ரும்புப
கவதி யம்பிகை மாலினி மங்கள்
உமைப ரம்பரை யாமளை சங்கரி – சகன்மாதா
ஒளிரி ருங்குய வாரியை யந்தரி
யமலை குண்டலி தேவிதி கம்பரி
ஒசிம ருங்குடை நாரிம தங்கியின் – மருமானே
கசமு கந்திகழ் சோணித வைங்கர
முடைய வன்றுணை வாவெகு சுந்தர
கனக குண்டல சீதள சண்முக – சகதீசா
ககன வும்பர்கண் மேயவ ரந்தைக
டொலைய வெஞ்சின மாயவண் மைந்தர்கள்
கடக கங்கண மோடவர் வன்கைகள் – பொடியாமா
நிசித வெஞ்சர வாளிசொ ரிந்தொரு
நிதம லிந்திட ரேதரு கின்றதி
நொடியில் வென்றவ னேயரு ளென்றுனை – மகிநோவே
நினையு மன்பினெ நாளுமி றைஞ்செனை
தகல வின்றொரு பாயமி டும்படி
நினைவ ணங்கின னேயிது சங்கதி – யறியாயோ
பசியெ ழுந்தமு தானத ருந்திட
மிகுப யங்கர மோகொளு மென்றன
பலவ கந்தைகள் யாவுமி ரிந்தற – வருடாராய்
பலகு ரங்கிகள் போலொளி ருந்திரு
முகந றுங்குற மாதைம ணந்தருள்
பரவ வெங்கணு மாகநி றைந்தவெ – மிறையோனே.
- தன்னதன் தன்னதன தனதந்த தத்தனன
தன்னதன் தன்னதன தனதந்த தத்தனன
தன்னதன் தன்னதன தனதந்த தத்தனன -தனதானா
கரியகுழன் மிசையலர்கண் மிகவுந்த ரித்துபய
செவிகளிடை நறியசெவி மலர்நன்க மர்த்தியளி
கமதிலொளி பெருகுசிறு திலகங்க ளிட்டுமுகை – யுரமேலே
கனகனக பணியணிக ளெவையுங்கி டக்கவிரு
கரமருவு வளைகள்கல கலவென்றொ லிக்கவரி
கலசமெயி றுயர்சிகரி களைவென்று முட்டுமிரு – முகைவாரார்
சரிகைகளி னரிகள்பள பளவென்றி மைக்கவரை
தனில்கலையி ரதனமணி கிரணந்த ரச்சிறிய
சரணமிசை பரிபுரப் ரியகஞ்சொ லிக்கநெடு – மறுகூடே
சபரவிரு விழியசிய யிலினுங்க திக்கநகை
களின்மறுவி லரிநறிய தரளம்பி றக்கவன
சமலர்முக மதிலினிய குழகங்கு திக்கவிடை – துடிபோலே
தெரியவிள வனமனைய நடைகொண்டு தக்கபயி
லதுவிளைய வுலவுகையின் மயறந்தெ வர்க்குமனு
தினமணையு முறைமையுழி யுளசெம்பொ னத்தனையும் – வருமாறே
செயும்வகைபல் பணியளவில் விசனங்கொ டுக்கவுள
பழிமனதை யுடைமகளிர் சுகநஞ்செ னக்கருது
தெளிவையினி நினதடிமை பெறவுன்றி ருக்கருணை – யதுதாராய்
அரியதிரு வரிவிதியு மமரந்தொ டுத்தபொழு
தரைநொடியி லருணகிரி வடிவொன்றெ டுத்தசடை
அரனுடைய விடமருவு முமைசங்க ரிக்கினிய – முருகோனே
அசுரஞர நெறிவுபட நடனஞ்செய் நற்பசிய
தழைஞமலி தனிலிவரு மகளங்க சித்தனென
அடிபுகழு மடியவரை யுளநின் றளிக்குமரு – ளிறையோனே
- தாந்த தந்தன தாந்த தந்தன
தாந்த தந்தன தாந்த தந்தன
தாந்த தந்தன தாந்த தந்தன-தனதானா
நீண்ட சம்பம கேந்தி ரன்களை
யோங்கு மங்கமெ லாம்ப கம்பெற
நேர்ந்த துந்துணி சான்ற சந்திர – னொளிதானே
நீங்கி யஞ்சன மாங்க ருங்கறை
சார்ந்த துங்கடல் சூழ்ந்த லங்கையில்
நீண்ட சண்டையி னாண்ட கண்டக – னடியோடே
மாண்ட துங்கபி வேந்த னெஞ்சிலெ
லோன்கு லன்கணை பாய்ந்த துங்குண
வாஞ்சை மிஞ்சிய பாண்டு மைந்தர்கள் – பகைராசா
மாய்ந்த துந்தவர் நோன்ற செந்தவ
மோய்ந்த துங்கடி யாங்கு ழம்புகள்
தோய்ந்த கொங்கையர் வீம்பி னென்றிருண் – மலநூறோர்
ஆண்ட வன்கழல் சேர்ந்த தொண்டர்க
டேர்ந்த றைந்ததை யோர்ந்து கொண்டவென்
ஆந்த ரங்கநி ஜாம்பு ஜந்தனில் – வளர்தேவே
ஆழ்ந்த தண்கடல் போன்ற கங்கையி
னீந்தி வந்தகி லாண்ட மெங்கணும்.
ஆண்ட ருந்தவர் வேண்டு சங்கரி – யுடையேர்வார்
பூண்ட தின்சுதை மாந்தி யிந்துளம்
வேய்ந்து புங்கவர் வேண்டல் கண்டொளிர்
பூங்க ரந்தனின் ஞாங்கர் கொண்டடு – களனூடே
போந்தெ திர்ந்தவர் சாய்ந்தி றும்படி
காய்ந்த கந்தசு ரேந்த்ர நின்கழல்
பூண்ப தந்தர வேண்டு மெங்குல – விறையோனே
- தானன தானத் தனத்த தந்தன
தானன தானத் தனத்த தந்தன
தானன தானத் தனத்த தந்தன – தனதானா
பூவையர் மோடுற் றிருக்க வுந்தட
மாகிய தாலத் துதிக்க வும்பல
பூடண மேலிற் றரிக்க வுந்தவழ் – சிலபோதே
போளியு ணாவைப் புசிக்க வுந்துக
ளேறிடு தூசைத் தொடுக்க வுஞ்சிறு
போதக ரோடெக் களிக்க வும்புவி – நடைகூடா
மேவிய சோரித் துவக்கெ லும்புள
பூதிய மோடிப் பெருக்க வுஞ்செழு
மேதைக ளூறித் தடிக்க வும்பொது – மகள்வீடாம்
வீதியி ராவிற் கிடக்க வுந்தெளி
வாளிகள் காணிற் சிரிக்க வும்பொரு
வேள்சர மார்பைத் துளைக்க வும்பெரு – மயலாமா
ஆவலின் மாதர்க் கலக்க வும்பிதிர்
தேடிய காசைத் தொலைக்க வுங்குடி
யார்பல ரேசிப் பழிக்க வும்பின – ருரியோர்தாம்
ஆடவ டேடிப் பிணிக்க வுஞ்சமு
சாரமு ளாடித் திகைக்க வும்படர்
ஆமய மீறிக் குறைக்க வுங்கடை – சியிலேமா
தீவிர மாகக் கணிச்சி யந்தக
னாதனை நாடிப் பிடிக்க வும்புதை
தீமுது கானிற் படுக்க வுங்கர – நுழையாமே
சீதள நாரைத் துதிக்க வுஞ்சுக
வாரியை வாரிக் குடிக்க வும்புகழ்
சேரரு டாசிற் சபைக்க டம்பவெ – மிறையோனே
- தத்தத் தத்தன தத்தன தந்தன
தத்தத் தத்தன தத்தன தந்தன
தத்தத் தத்தன தத்தன தந்தன – தனதானா
தட்டச் சக்கிரி யைப்புனை சங்கரர்
பக்கத் துற்றிணை யற்றொளி ரம்பிகை
சத்துச் சத்திப ருப்பதி தந்தநன் – முருகோனே
தத்தித் தத்திதி தத்தத திங்கண
தத்தித் தத்திதி தத்தத திங்கண
தத்தித் தத்திதி தத்தன வென்றெழி – னடமேதான்
எட்டுத் திக்குந டித்தசி கண்டியி
லெக்கிப் புத்தமு தக்கனி யென்பது
தொட்டுப் பொற்புவி சுற்றிய சம்ப்ரம – சகதீசா
எற்கைச் சத்திபி டித்தசு ரன்கக
னத்துக் குப்பைகண் முற்றுமொ ழிந்திட
இட்டப் பத்தர்த ழைத்திட வந்தசண் – முகதேவே
சுட்டுக் கொட்டைப ரப்பியி லங்கையொர்
பத்துச் சித்ரமு டித்தலை யன்றிரள்
சுற்றத் தைக்கணை விட்டடல் கொண்டவன் – மருமானே
துக்கத் தைத்தெறு பொற்கிரி செந்தில்வ
ளத்தைப் பெற்றுயர் பொற்புறு குன்றுகள்
சொர்க்கத் துக்கண னைத்துமி ருந்துள – குருநாதா
பட்டுப் பட்டுமு ளைத்திடு மங்கமெ
டுத்துப் பெற்றப லத்தினை யண்டர்வி
பத்துச் செற்றுள சித்தம றிந்தது- மிலையோமா
பக்கத் தைப்பெறு மிச்சைம லிந்தவெ
னைச்சுத் தத்துழி வைத்தரு ளன்பர்கள்
பத்திக் குட்படு பெற்றிகொ ளெண்குண – விறையோனே
- தனதன தானந் தனதன தனதன
தனதன தானந் தன்தன் தன்தன
தனதன தானந் தனதன் தன்தன் – தனதானா
நவமணி யார்சந் திரவரி புனைபத
முடையகு காசுந் தரவுர மதிலதி
நறைசொரி நீபம் புரள்சுர பதியெனும் – வடிவேலா
நறுமமு தோர்சந் ததமடி பணிமுத
லவமறை யாவுந் துதிபணு மொருபதி
நடனவு லாசம் பெருகிடு மவையமர் – நடநாதா
எவர்தொழு தானுந் திருவரு டருமிக
பரகுரு வேகுன் றவர்மகண் மகிழ்வுற
எழின்மயி லேறுஞ் சரவண பவசிவ – சுகதேவா
எனையொரு போதும் பிரிவற விருளென
வுறைமலம் யாவுங் கெடுகெடு கெடு கெடு
இகலிடர் யாவுஞ் சுடுசுடு சுடுசுடு – மலைவாமா
கவலைகள் யாவும் பொடிபொடி பொடிபொடி
தொடர்பவம் யாவுந் தடுதடு தடுதடு
கமழ்பத நாளுங் கொடுகொடு கொடுகொடு – பரிவாலே
கனைகடல் சூழும் புவியிலு னடியவ
ரிருதய மேவும் பரமசின் மயமிகு
கடிமண நாறுங் குழன்மலை மகளுமை – முதன்மாதா
சிவையணி யார்சங் கரிபயி ரவிதிரி
புரைபரை மீனங் கணிமர கதவலி
சிலைநுத லாரம் பிகையுடை யொருதிரு – முருகோனே
திசைமுக னார்தங் கெருவம ழியவுயர்
பிரணவ மாகும் பொருளைவி னவனக
சிறுமையி லாவின் பருணகி ரிபுகழு – மிறையோனே.
கருணையை உதவிட விரைவாய் வருக…!!!
கருமுகில் படிசிகி மலையாய் வருக…!!!
வளரும்
பாம்பன் சுவாமி: முருகனிடம் பக்தி கொண்ட துறவி
தமிழ்நாட்டின் பாம்பனில் 1848 இல் பிறந்த பாம்பன் சுவாமி, முதலில் அப்பாவு என்று பெயரிடப்பட்டவர், தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலத்தில் திறமை பெற்ற சைவக் குழந்தை. 13 வயதில், முருகப்பெருமானின் தரிசனம் அவருக்கு பக்தி கவிதைகள் எழுதத் தூண்டியது. ஆழ்ந்த ஆன்மிகத்திற்கு பெயர் பெற்ற அவர், திருமணத்திற்குப் பிறகும், பிரார்த்தனை மற்றும் பூஜைகளில் தன்னை அர்ப்பணித்து, புனிதமான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்.
சுவாமியின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை பல அதிசய நிகழ்வுகளுக்கு வழிவகுத்தது. அவரது புகழ்பெற்ற பாடல் சண்முக கவசம் பக்தர்களை தீங்குகளிலிருந்து பாதுகாக்கும் என்று நம்பப்படுகிறது, மேலும் அவரது பஞ்சாமிர்த வர்ணம் முருகனின் இருப்பை அழைக்கிறது. இரக்கமுள்ள துறவி, அவர் பக்தியைத் தூண்டினார் மற்றும் தன்னலமற்ற செயல்களைச் செய்தார், பெரும்பாலும் தெய்வீக தரிசனங்களால் வழிநடத்தப்பட்டார்.
பாம்பன் சுவாமி சவால்களை எதிர்கொண்டார், ஆனால் எப்போதும் முருகனின் அருளை நம்பியிருந்தார். நோய்வாய்ப்பட்டபோது, அவர் ஜெபத்தின் மூலம் அற்புதமாக குணமடைந்தார். தனிப்பட்ட இழப்புகள் இருந்தபோதிலும், அவர் தனது ஆன்மீக பணியில் கவனம் செலுத்தி, தனிமையில் இருந்தார். ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர், சுவாமி தமிழில் 6,666 கவிதைகள் மற்றும் பல படைப்புகளை இயற்றினார், முருகனை 130 க்கும் மேற்பட்ட வடிவங்களில் புகழ்ந்தார்.
அவர் தமிழுக்கும் சமஸ்கிருதத்துக்கும் இடையே நல்லிணக்கத்தை வலியுறுத்தினார், அவற்றை புனித மொழிகளாகக் கருதினார். அடக்கத்திற்கு பெயர் பெற்ற அவர் எளிமையாக வாழ்ந்தார், அடிக்கடி மௌன வழிபாடு செய்தார். 1929 இல், சுவாமி சமாதியில் நுழைந்தார், பக்தி மற்றும் ஞானத்தின் பாரம்பரியத்தை விட்டுச் சென்றார்.
பாம்பன் சுவாமியின் வாழ்க்கை முருகன் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை எடுத்துக்காட்டுகிறது, எண்ணற்ற பக்தர்களை ஊக்குவிக்கிறது. அவரது போதனைகள் மற்றும் பாடல்கள் ஆன்மீக வழிகாட்டுதலையும் பாதுகாப்பையும் தொடர்ந்து வழங்குகின்றன, உண்மையான தேடுபவர்களுக்கு தெய்வீக அருள் எப்போதும் கிடைக்கும் என்பதை நிரூபிக்கிறது.
Pamban Swami: A Saint Devoted to Lord Murugan
Born in 1848 in Pamban, Tamil Nadu, Pamban Swami, originally named Appavu, was a Saivite child gifted in Tamil and English. At 13, he had a vision of Lord Murugan, inspiring him to write devotional poems. Known for his deep spirituality, he lived a saintly life even after marriage, dedicating himself to prayers and pujas.
Swami’s unwavering faith led to many miraculous events. His famous hymn Shanmuga Kavacam is believed to protect devotees from harm, and his Pancamrita Varnam invokes Lord Murugan’s presence. A compassionate saint, he inspired devotion and performed selfless acts, often guided by divine visions.
Pamban Swami faced challenges but always relied on Lord Murugan’s grace. When ill, he was miraculously cured through prayer. Despite personal losses, he remained detached, focusing on his spiritual mission. A prolific writer, Swami composed 6,666 poems and several works in Tamil, praising Murugan in over 130 forms.
He emphasized harmony between Tamil and Sanskrit, considering them sacred languages. Known for his humility, he lived simply, often performing silent worship. In 1929, Swami entered samadhi, leaving behind a legacy of devotion and wisdom.
Pamban Swami’s life exemplifies unwavering faith in Lord Murugan, inspiring countless devotees. His teachings and hymns continue to offer spiritual guidance and protection, proving that divine grace is always available to sincere seekers.