திருப்புகழ் 101 விறல்மாரன் ஐந்து (திருச்செந்தூர்)

Thirupugal 101 Viralmaranaindhu (Thiruchchendhur)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 100 விந்ததில் ஊறி (திருச்செந்தூர்)      –      திருப்புகழ் 102 வெங்காளம் பாணம் (திருச்செந்தூர்)

திருப்புகழ் 101 விறல்மாரன் ஐந்து   (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

திருப்புகழின் 101-வது பாடலான “விறல்மார னைந்து” எனத் தொடங்கும் இந்தப் பாடல், திருச்செந்தூர் (அலைவாய்) தலத்து இறைவனான முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்டது. தலைவி ஒருத்தி (ஆன்மா), இறைவனின் அருள் வேண்டித் தவிக்கும் நிலையை உருக்கமாக விளக்குகிறது.

1. மன்மதனின் மலர்க்கணைகளும் துன்பமும்

வீரம் செறிந்த மன்மதன், தன் கைவசமுள்ள தாமரை, மாம்பூ, அசோகு, முல்லை, நீலோற்பலம் ஆகிய ஐந்து வகை மலர்க்கணைகளையும் என் மீது ஏவித் துன்புறுத்துகிறான். காமவேளின் இந்த அம்புகள் என் உடலையும் உள்ளத்தையும் வாட்டுகின்றன. உலகியல் ஆசைகளும் மன எழுச்சிகளும் ஒரு பெண்ணைத் துன்புறுத்துவது போல என்னை அலைக்கழிக்கின்றன என்று அருணகிரிநாதர் நாயகி பாவத்தில் பாடுகிறார்.

2. நிலவின் வெப்பமும் வாடைக்காற்றின் கொடுமையும்

பொதுவாக நிலவு குளிர்ச்சியைத் தரும் என்பது இயல்பு. ஆனால், இறைவனின் பிரிவால் வாடும் தலைவிக்கு, வானில் தோன்றும் சந்திரன் சூரியனைப் போல வெப்பத்தைக் கக்குகிறான். அத்துடன் மென்மையாக வீச வேண்டிய வாடைக்காற்று, தீயைப் போல உடலைச் சுடுகிறது. இயற்கையின் இன்பங்கள் கூட இறைவனைப் பிரிந்திருக்கும் வேளையில் துன்பமாக மாறுகின்றன என்பதை இது காட்டுகிறது.

3. பிறர் ஏசும் சொல்லும் பெருந்துயரும்

இத்தகைய நிலையில், பிற பெண்கள் தலைவியின் நிலையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் பழிச்சொற்களைப் பேசுகிறார்கள். “இவள் இறைவனை நினைத்து இப்படிப் பித்துப்பிடித்து அலைகிறாளே” என்று அவர்கள் கூறும் வசைச் சொற்கள் நெருப்பில் நெய் வார்த்தது போல வேதனையை அதிகரிக்கின்றன. வேடர் குலப் பெண்ணான வள்ளியின் மீது கொண்ட காதலால் அவளை மணம் முடிக்கச் சென்ற முருகனே, என் மயக்கத்தைத் தீர்க்க நீ வரமாட்டாயா? எனத் தலைவி ஏங்குகிறாள்.

4. மாலை சூட்டி அருள வேண்டிய வேண்டுதல்

இறைவா, மணம் கமழும் மாலையை நான் சூடிக்கொள்ளுமாறு நீ வழங்கி, என் குறைகளையெல்லாம் தீர்த்து என்னிடம் நெருங்கி வந்து அருள் புரிய வேண்டும். ஆன்மாவின் தனிமைத் துயர் நீங்கி, உன்னோடு கலக்கும் அந்தப் பேரின்ப நிலையைத் தந்து, என் மன வாட்டத்தைப் போக்க வேண்டும் என்று இப்பாடல் இறைவனிடம் சரணாகதி அடைகிறது.

5. சிவபெருமான் போற்றும் அறிவாளி

கையில் மறியையும் (மான் கன்று) மழுவையும் ஏந்தியவர் சிவபெருமான். அத்தகைய பெருமை மிக்க இறைவனே உன்னைப் பாராட்டி வழிபடக்கூடிய சிறந்த அறிவைக் கொண்டவன் நீ. தந்தைக்குப் பிரணவப் பொருளை உபதேசித்த “தகப்பன் சாமி” என்பதால், சிவபெருமான் மகிழ்ந்து போற்றும் மேலான ஞானத் தலைவன் நீ என்பதை இப்பாடல் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

6. சூரபத்மனை அழித்த அதிவீரன்

கிரௌஞ்ச மலை பொடிப்பொடியாகவும், மாமரமாக நின்ற சூரபத்மன் பிளவுபட்டும் வீழுமாறு உன் கூர்மையான வேலை எறிந்தவன் நீ. உன் வேலின் வேகத்தைக் கண்டு கடல் அலைகள் அஞ்சி நடுங்கின. அத்தகைய பேராற்றலும், வீரமும் கொண்ட ‘அதிதீரன்’ நீயே. தீமைகளை அழித்து தர்மத்தை நிலைநாட்டும் உன் வல்லமை ஈடுஇணையற்றது.

7. அடியவர் இடர் களையும் கருணைக்கடல்

மெய்யறிவினால் உன்னை உணர்ந்து, உனது திருவடித் தாமரைகளை வணங்கும் அடியவர்களுக்கு வரும் எல்லாவிதமான இடைஞ்சல்களையும், துன்பங்களையும் வேரோடு களைபவன் நீ. உலக மாயையில் சிக்கித் தவிக்கும் பக்தர்களை உன் ஞானத்தால் மீட்டெடுத்து, அவர்களுக்குப் பேரின்ப வாழ்வை அருளும் தயாபரன் நீயே.

8. திருச்செந்தூர் அமர்ந்த பெருமாள்

அழகிய செம்பொன்னைப் போன்ற நிறம் கொண்ட மயில் வாகனத்தின் மீது அமர்ந்து, அலைகள் வீசும் திருச்செந்தூர் (திருச்சீரலைவாய்) என்னும் கடற்கரைத் தலத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமையில் மிகுந்தவனே! அலைவாய் உகந்த பெருமாளே, என் துயரம் தீர்க்க நீ வரவேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் இப்பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

இப்பாடல் நாயக-நாயகி பாவத்தில் அமைந்துள்ளது. மன்மதனின் அம்புகளாலும், நிலவின் வெப்பத்தாலும், பிறர் பேசும் வசையாலும் வாடும் ஒரு பெண் (ஆன்மா), முருகப்பெருமானின் திருவருளுக்காக ஏங்குகிறாள். தந்தையான சிவபெருமானே மெச்சும் ஞானம் கொண்டவனும், சூரபத்மனை அழித்த வீரனும், அடியவர் துன்பம் தீர்ப்பவனுமான திருச்செந்தூர் முருகன், தன் குறைகளைப் போக்கி மாலையிட்டு ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 101 viRalmAranaindhu  (thiruchchendhUr)

Here is a deep explanation of the Thiruppugazh song “Veralmaran Aindhu,” composed by the great Tamil saint-poet Arunagirinathar. This song beautifully blends the Agam (interior landscape of love and longing) with the Puram (exterior landscape of valor and praise), acting as an allegory for the human soul yearning for divine union.

1. Context and Thematic Overview

This particular Thiruppugazh is a classic example of “Nayaki Bhava,” a spiritual motif where the devotee assumes the role of a lovelorn heroine (Nayaki) pining for the Supreme Lord (Nayaka). Through the perspective of a distressed maiden—often representing Valli, Lord Murugan’s tribal consort—Arunagirinathar illustrates the agonizing state of a soul separated from God. The latter half of the song shifts from this deep yearning to glorifying Lord Murugan’s supreme wisdom, immense bravery, and boundless compassion for His devotees.

2. The Agony of Cupid’s Arrows

The song opens with the phrase “viRalmAran aindhu malarvALi sindha,” which translates to the victorious Manmatha (Cupid, the god of love) shooting his five floral arrows. In Hindu and Tamil poetics, these arrows represent the sensory desires and the overwhelming pangs of love that torment a separated lover. Spiritually, this signifies the restless, agitated state of the human mind when it is deeply aware of its separation from the divine, making it vulnerable to the assaults of worldly distractions and emotional turbulence.

3. The Paradox of Nature’s Elements

Arunagirinathar vividly captures the psychological distress of the heroine by showing how soothing elements of nature have turned hostile. The verses “migavAnil indhu veyilkAya” (the moon in the vast sky scorching like the sun) and “midhavAdai vandhu thazhalpOla ondRa” (the gentle southern breeze burning like a fire) describe a profound sensory inversion. To a soul suffering from the severe pain of divine separation, even the cool moonlight and the comforting southern breeze feel like scorching fire. This paradox highlights the extremity of her spiritual lovesickness.

4. Societal Scorn and Valli’s Plight

Adding to her internal turmoil is the external pressure of society. The lines “vinaimAdhar thamtham vasai kURa” speak of gossiping women who cast blame and speak harshly of the maiden’s seemingly mad devotion. Residing in the hills of the Kurava tribe (“kuRavANar kundRil uRaipEdhai”), this innocent girl suffers deeply from a blinding illusion of love (“kodidhAna thunba mayal”). Allegorically, this represents how true spiritual devotion is often misunderstood and ridiculed by an ignorant, worldly society.

5. The Yearning for the Divine Garland

To cure this unbearable suffering, the maiden makes a desperate plea to Lord Murugan: “kuLirmAlai yinkaN aNimAlai thandhu, kuRaitheera vandhu kuRugAyO” (Will you not come in the cool evening and give me your beautiful garland to cure my longing?). The evening is traditionally the time when the pain of separation peaks. The garland she seeks is not merely a physical ornament but the ultimate symbol of His divine grace, acceptance, and spiritual union, which is the only cure for her existential grief.

6. The Supreme Guru to Lord Shiva

The poem then transitions into profound praise of the Lord’s greatness. “maRimAn ugandha iRaiyOn magizhndhu, vazhipAdu thandha madhiyALA” recalls one of the most famous mythological events associated with Murugan. Lord Shiva, the supreme deity who joyfully holds a leaping deer in His hands, humbled Himself as a student and worshipped young Murugan to learn the deepest meaning of the Pranava Mantra (Om). Arunagirinathar addresses Murugan as the “Wise One” (Madhiyala), establishing Him as the ultimate source of cosmic wisdom.

7. The Valiant Destroyer of Illusions

From supreme wisdom, the song moves to supreme valor: “malai mAvu sindha alaivElai anja, vadivEl eRindha athidheerA.” During the celestial war against the demon Surapadman, Lord Murugan hurled His sharp, brilliantly formed Vel (spear) to shatter the Krauncha mountain and strike fear into the roaring ocean. In a spiritual context, the Vel represents sharp, penetrating divine knowledge (Jnana) that destroys the mountain of human ego, ignorance, and karmic illusion.

8. The Protector Enshrined in Thiruchendur

The verse concludes with a powerful assurance to all seekers: “aRivAl aRindhun iru thAL iRainjum, adiyAr idainjal kaLaivOnE.” Murugan removes the obstacles and sorrows of true devotees who, with spiritual realization, surrender at His holy feet. Arunagirinathar envisions the Lord sitting majestically on His beautiful, reddish-gold peacock (“azhagAna sempon mayil mEl amarndhu”), joyfully residing in the coastal temple town of Thiruchendur (“alaivAy ugandha perumALE”). He is the ultimate refuge who grants peace to the weary soul.

Summary

Thiruppugazh 101, “Veralmaran Aindhu,” is a spiritually rich hymn that uses the metaphor of human love to depict the soul’s intense longing for God. The first half paints a vivid picture of a maiden tormented by Cupid’s arrows, scorching moonlight, fiery breezes, and societal ridicule—all symbolizing the suffering of a devotee separated from the Divine. In the second half, the song resolves this anguish through adoration, praising Lord Murugan as the supreme Guru who taught the Pranava Mantra to Lord Shiva, the valiant warrior whose Vel destroys the ego, and the compassionate Lord of Thiruchendur who rides the golden peacock and ultimately wipes away the sorrows of His faithful devotees.