திருப்புகழ் 1064 குருதி ஒழுகி (பொதுப்பாடல்கள்)

திருப்புகழ் 1064 குருதி ஒழுகி (பொதுப்பாடல்கள்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய ‘குருதி ஒழுகி’ எனத் தொடங்கும் இந்தத் திருப்புகழ் பாடல், உடலின் இழிவான தன்மையை உணர்ந்து, உலக ஆசைகளில் இருந்து விடுபட்டு, எமன் வரும் முன்னரே இறைவன் வந்து காக்க வேண்டும் என்ற வேண்டுதலை முன்வைக்கிறது. மேலும், முருகனின் வீரத்தையும், சொல்லில் அடங்காத அழகையும் இது போற்றுகிறது.

1. அருவருக்கத்தக்க உடல்

மனித உடல் என்பது இரத்தம் வடிந்து (குருதி ஒழுகி), அழுகிப்போகும் தன்மையுடையது. இது துன்பமே தரும் ஒரு சிறிய குடிசை (அவல குடிலை) போன்றது. ஆனால், அறியாமையின் காரணமாக, இந்த உடலை இன்பமானது என்றும், நிலையானது என்றும் நினைத்து (இனிது புகலாலே), நான் இதில் தஞ்சம் புகுந்துள்ளேன். உடலின் உண்மையான அசுத்தத் தன்மையை மறந்து, அதை அழகு என்று நம்பி ஏமாறுகிறேன்.

2. காமத் தீ மூட்டும் கண்கள்

பெண்களுடன் கூடி மகிழும் இன்பத்தை (கலவி) மனம் விரும்புகிறது. அவர்களின் கண்கள் மிகவும் கொடியவை; கடுமையானவை (கொடிய கடிய விழியாலே). அந்தக் கண்களின் வீச்சால் ஏற்படும் மோகத்தில் சிக்கி, என் மனம் சிற்றின்பத்திலேயே உழல்கிறது.

3. எமன் அழிக்கும் முன் வர வேண்டும்

பெண் ஆசையால் உண்டான வேதனை (விரகம்) என் மனதை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்துள்ளது. உயிரைக் கவர்வதற்காகப் போராடும் இயல்புடைய எமதர்மராஜன் (கலக மறலி), வந்து என்னை அழிப்பதற்கு முன்னதாகவே (அழியா முன்), நீ எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்.

4. தங்க மயில் ஏறிய தரிசனம்

எமன் வரும் அந்த அச்சத் தருணத்தில், நீ எப்படி வர வேண்டும்? பொன் நிறத்தில் ஜொலிக்கும் உனது மயில் வாகனத்தின் (கனக மயில்) அழகு எங்கும் பரவும்படி, கருணை நிரம்பிய உள்ளத்தோடு (கருணை மருவி) நீ என் முன்னே வந்து காட்சி தர வேண்டும்.

5. சூரியனை மறைத்த மலை

சூரியன் (பரிதி) உலகத்தைச் சுற்றி வராதபடி தடுத்தது கிரௌஞ்ச மலை. அந்த மலையை (கிரியை), இரண்டு கூறுகளாகப் பிளக்கும்படி (பகிர), வேலைச் செலுத்திய (எறிசெய்) கூர்மையான வேலாயுதத்தை உடையவனே (பணி வேலா)! (தாரகாசுரன் மலையாக நின்று சூரியனைத் தடுத்தான், முருகன் அதை வேலால் பிளந்தார் என்பது வரலாறு).

6. சங்கு நிறைந்த கடல்

சங்குகள் (பணிலம்) நிறைந்த கடலின் நடுவே, அசுரர்கள் தங்கியிருந்த நகரமான மகேந்திராபுரியை (அசுரர் பதியை) நோக்கி, வேகமாகச் சென்று (முடுக), அவர்களோடு போர் புரிய வந்த வீரனே!

7. மன்மதனை எரித்தவனின் மைந்தன்

காமத்திற்குத் தலைவனான மன்மதனை (இரதி பதியை), தனது நெற்றிக்கண் நெருப்பால் எரித்துச் சாம்பலாக்கிய இறைவனான சிவபெருமானின் (இறைவர்) குமாரனே! முருகோனே! (மன்மதனை எரித்த சிவனின் மகன் என்பதால், காமத்தை அழிக்கும் வல்லமை முருகனுக்கு உண்டு என்பது குறிப்பு).

8. ஓவியத்தில் எழுத முடியாத அழகு

உனது திருமுகம் மலர்ந்த தாமரை (கமல முகம்) போலப் பிரகாசிக்கிறது. உனது பேரழகை, “இவன் இவ்வளவு அழகானவன்” என்று ஓவியமாக வரைந்தோ அல்லது சொல்லாலோ விவரிக்க முடியாது (எழுத அரிய). அந்த அளவிற்குச் சிறந்த அழகுடைய பெருமாளே! அசுத்தமான உடலை நம்பி இருக்கும் என்னைக் காத்தருள வேண்டும்.

சுருக்கம்

இரத்தம் ஒழுகும், அழுகும் தன்மை கொண்ட இந்த உடலை நிலையானது என்று நம்பி, பெண்களின் கண் வீச்சில் மயங்கி நான் கிடக்கிறேன். எமன் வந்து என்னை அழிப்பதற்கு முன்பாக, தங்க மயில் மீது கருணையோடு நீ வந்து என்னைக் காக்க வேண்டும். சூரியனைத் தடுத்த மலையைப் பிளந்தவனே! சங்கு நிறைந்த கடலில் அசுரர் நகரை அழித்தவனே! மன்மதனை எரித்த சிவபெருமானின் மகனே! ஓவியத்தில் எழுத முடியாத பேரழகு வாய்ந்த முகத்தை உடையவனே! எனக்கு நீ அருள் புரிய வேண்டும்.

The Essence of Thiruppugazh 1064 kuruti ozhuki (potuppAdalkaL)

In this song, Arunagirinathar vividly contrasts the repulsive nature of the physical body with the indescribable beauty of Lord Murugan, praying for a divine vision before death arrives.

1. The Rotting Hut of Blood

Arunagirinathar begins with a harsh reality check regarding the human body. He describes it as a “Kudilai” (Hut) that is miserable and temporary (Avala). It is a vessel where Blood (Kuruthi) flows and leaks, and it is prone to Rotting (Azhugum). Despite this filthy reality, the soul ignorantly enters this body and considers it a sweet and pleasant place to live (Inithu Pugalale), blinded by illusion.

2. The Cruel Gaze of Lust

The poet explains how the soul gets trapped in this body. It is due to the attraction towards women who offer sweet intimacy (Iniya Kalavi). However, he warns that their eyes (Vizhiyale)—though seemingly attractive—are actually “Kodiya” (Cruel) and “Kadiya” (Harsh/Severe). These eyes act as sharp weapons that enslave the mind and bind it to the cycle of birth and death.

3. The Race Against Death

Arunagirinathar expresses a sense of urgency. His mind is currently filled with “Viragam” (Lust/Infatuation). He knows that “Marali” (Yama, the Quarrelsome God of Death) is approaching to destroy him. The poet prays that before Yama arrives to ruin him (Azhiya Mun), Murugan must intervene. He asks to be saved from his own lust and the impending death.

4. The Golden Peacock of Mercy

How should the Lord appear? The poet asks Murugan to come radiating Mercy (Karunai Maruvi). He wants to see the Lord seated on the “Kanaka Mayil”—the Golden Peacock. He asks Murugan to come “showering beauty” (Azhagu Pozhiya), dispelling the ugliness of the rotting body mentioned in the first verse with the radiant golden light of His vehicle.

5. Splitting the Sun-Blocking Mountain

The song shifts to Murugan’s valor. The poet recalls the legend of the Krauncha Mountain (Giri). This mountain was actually a demon (Tharakasura’s brother) who grew so massive that he blocked the path of the Sun (Parithi), preventing it from revolving/shining. Murugan threw his “Pani Vel” (The Servant Vel/Obedient Spear) to Split (Pagira) that mountain into two, restoring light to the world.

6. Rushing to the City of Asuras

Arunagirinathar describes the battlefield scene. The ocean (Uthathi) is described as being full of Conches (Panilam). Murugan is the Hero (Veera) who rushed aggressively (Muduga) across this conch-filled ocean to attack the “Pathi” (Capital City) of the Asuras (Mahendrapuri), destroying their stronghold.

7. Son of the Cupid-Burner

Murugan’s lineage is highlighted to emphasize his power over lust. He is the Son (Kumara) of Lord Shiva (Iraivar). Shiva is described here as the One who graciously Burnt to Ashes (Eri Seithu Arulum) the husband of Rati, Manmatha (Cupid/Rathi Pathi). Since His father conquered lust by burning Cupid, Murugan is the ultimate refuge for those struggling with desire.

8. Beauty Beyond Art

In the final lines, the poet is struck by Murugan’s captivating appearance. He describes Murugan’s face as a Shining Lotus (Ilagu Kamala Mugam). His beauty is so transcendent that it is “Ezhutha Ariya”—meaning it is impossible to write down in words or paint in a picture. It is a beauty that exceeds all artistic expression.

Summary

In this Thiruppugazh, Arunagirinathar laments his attachment to the filthy, rotting hut that is the human body and the cruel trap of lust set by the eyes of women. He prays that before the God of Death arrives to destroy him, Murugan must come riding the Golden Peacock, showering mercy. He praises Murugan as the Warrior who split the Sun-blocking Krauncha Mountain, rushed across the conch-filled ocean to destroy the Asura city, and is the Son of Lord Shiva (who burnt Cupid). He concludes by marveling at Murugan’s Lotus Face, possessing a beauty that is impossible to capture in art or words.