திருப்புகழ் 1088 குருதி சலம் தோலும் (பொதுப்பாடல்கள்)

திருப்புகழ் 1088 குருதி சலம் தோலும் (பொதுப்பாடல்கள்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இப்பாடல், உடலின் நிலையாமையை உணர்ந்து, மரணம் வருவதற்கு முன்னரே இறைவனின் நாமத்தைச் சொல்லும் வரத்தைக் கேட்கும் பாடலாகும். இப்பாடலுக்கான விரிவான விளக்கத்தைக் கீழே காணலாம்.

உடலின் அருவருக்கத்தக்க தன்மை

மனித உடலானது இரத்தம் (குருதி), நீர் (சலம்), தோல், குடல், எலும்பு (என்பு) ஆகியவற்றால் ஆனது. இவற்றின் கலவையாக எழுந்து நிற்கும் இந்த உடலானது, வெளிப்புறத்தில் அழகாகத் தோன்றினாலும், அது ஒரு மாயத் தோற்றமே (கோலம்). உள்ளே அருவருக்கத்தக்க பொருட்களைக் கொண்ட இந்த உடல் நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்து, அதன் மீதான பற்றை நீக்க வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் எச்சரிக்கிறார்.

தீய குணங்களும் காலனின் வருகையும்

இந்த உடலில் குடியிருக்கும் உயிரானது கொடுமை, கோபம், மற்றும் கடுமையான காம இச்சை (கடு விரகம்) ஆகிய தீய குணங்களையே பெரும்பாலும் கொண்டுள்ளது. இத்தகைய குணங்களுடன் வாழ்நாளை வீணடிக்கும்போது, உயிரைப் பறிப்பதற்காக எமன் (காலன்) வருகிறான். அவன் உயிரைக் கவர்ந்து செல்லும் அந்த இறுதிப் பயணம் மிகவும் வேதனை நிறைந்தது.

மரண நேரத்து உறவினர்களின் கதறல்

எமன் தனது நீண்ட பாசக்கயிற்றை வீசி, உயிரை இழுத்துச் செல்ல வரும்போது, சுற்றியிருக்கும் உறவினர்கள் மற்றும் தாய்மார்கள் (ஆயும்) “ஐயோ! இவனை இழந்து விட்டோமே, மறந்து விட்டோமே” என்று கதறி அழுவார்கள். உயிர் உடலை விட்டுப் பிரிவதற்கு முன்பாக, உறவினர்களின் அழுகுரல் கேட்பதற்கு முன்பாகவே நான் விழித்துக்கொள்ள வேண்டும்.

குகனைப் போற்றும் கலை

உயிர் பிரியும் அந்தப் பதற்றமான நேரத்தில், என்னைக் காக்கக்கூடியது உனது திருநாமம் மட்டுமே. எனவே, தாமரை மலரில் (இதயத் தாமரை அல்லது மூலாதாரம்) வீற்றிருக்கும் ‘குகப் பெருமானே’ என்று உன்னை அன்போடு அழைத்து, உனது கருணையை மகிழ்ச்சியுடன் போற்றிப் பாடும் கலையை (ஞானத்தை) எனக்குத் தந்து அருள வேண்டும். கடைசி நேரத்தில் இறை சிந்தனை வருவது கடினம் என்பதால், இப்போதே அதற்கான அருளைக் கேட்கிறார்.

சூரனை நிலை குலையச் செய்த வேல்

அசுரர் படைகள் (நிருதர் தளம்) சூழ நின்ற பெரிய சூரபதுமன், உனது வேலாயுதத்தின் தாக்குதலைத் தாங்க முடியாமல், தன் நினைவு அழிந்து, புத்தி பேதலித்து ஓடும்படிச் செய்தவர் நீ. சூரனின் அகங்காரத்தை அழித்து, அவனது நினைவைச் சிதறடித்த முருகப்பெருமானின் வீரச் செயல் இங்கு போற்றப்படுகிறது.

தேவர்கள் தொழும் வீரன்

பூமியின் பாரத்தைத் தீர்ப்பதற்காகவும், ஒப்பில்லாத தேவர்கள் (இமையவர்) மனதார உன்னைத் தொழுவதற்காகவும், அவர்களுக்கு முன்பாக நின்று போர் புரிந்த மாவீரன் நீ. தேவர்களின் துயரத்தைத் துடைத்து, அவர்கள் நிம்மதியாக உன்னை வணங்கும் நிலையை உருவாக்கிக் கொடுத்தவர் முருகப்பெருமான்.

விஷம் உண்ட சிவபெருமான்

சூரியன், சந்திரன் மற்றும் பூமி ஆகியனவும், ஏழு உலகங்களும் (எழு பாரும்) பயம் நீங்கிப் போற்றும்படியாக, பாற்கடலில் எழுந்த ஆலகால விஷத்தை உண்டு உலகைக் காத்தவர் சிவபெருமான். அவர் பயம் என்பதே இல்லாமல், ருத்ரபூமியில் நின்று திருநடனம் புரிபவர்.

சிவனுக்கு உபதேசித்த குருநாதன்

அத்தகைய மேன்மை தாங்கிய சிவபெருமானின் (பரமர்) உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் குளிரும்படி, அவருக்குப் பழமையான வேதங்களின் சாரமான ‘பிரணவ மந்திரத்தை’ (ஓம்) உபதேசித்தவர் முருகன். தந்தைக்குப் பாடம் சொன்ன தகப்பன் சாமியாக விளங்கும் பெருமை முருகனுக்கே உரியது.

சுருக்கம்

இரத்தம், சதை, எலும்பு ஆகியவற்றால் ஆன இந்த உடல் மாயையானது. கொடுமை, கோபம் கொண்ட என் உயிரை எமன் கயிறு வீசிப் பிடிப்பதற்கு முன்பாகவும், உறவினர்கள் கதறி அழுவதற்கு முன்பாகவும், “குகனே” என்று உன்னை மகிழ்ந்து பாடும் கலையை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும். அசுரர் படை சூழ நின்ற சூரனை ஓடச் செய்தவனே! விஷம் உண்ட சிவபெருமானின் உள்ளம் குளிரும்படி பிரணவப் பொருளை உபதேசித்த குருநாதனே! எனக்கு அருள் புரிவாயாக.

The Essence of Thiruppugazh 1088 Kuruthi Salam Tholum (General Songs)

This song is a profound reflection on mortality and a plea for the wisdom to chant the Lord’s name before the end comes.

The Illusory Composition of the Body

Arunagirinathar begins by stripping away the vanity associated with the human body. He graphically describes it not as a beautiful vessel, but as a collection of raw biological materials: blood (Kuruthi), fluids/urine (Salam), skin (Thol), intestines (Kudal), and bones (Enbu). He points out that this structure rises and forms a “figure” (Kolam) that is essentially illusory (Maya). The poet wants the devotee to realize that this physical form is temporary and filled with impurities, urging us not to be attached to it.

The Vice-Ridden Soul and Yama

The poet then describes the internal state of the soul trapped in this body. It is often filled with cruelty (Kodumai), anger (Kobam), and severe lust (Kadu Viragam). While the soul is busy harboring these negative qualities, Kalan (Yama, the God of Death) arrives. This verse serves as a warning: living a life fueled by anger and lust makes one vulnerable to a painful end when the God of Death arrives to take the life-force away.

The Grief of Departure

This section depicts the terrifying moment of death. Yama arrives with his long rope (Nedum Pasam) to bind the soul. At this moment, mothers and relatives (Aayum) stand around the dying body, crying aloud in distress, lamenting, “I have lost him/her!” or “I have been forgotten!” (Kathara). The poet visualizes this chaotic, emotional scene to emphasize the inevitability of separation and the helplessness of worldly relationships at the time of death.

The Art of Chanting ‘Guha’

Before that final moment of separation (Agala Mun) arrives, the poet asks for a specific blessing. He prays for the “Art” (Kalai) or wisdom to chant the divine name. He specifically wants to call the Lord “Guha”—the one who resides in the blossoming lotus of the heart (Kamala Malarnthu Erum). He asks for the ability to recite this name with joy and to praise Murugan’s compassion, ensuring that his final thoughts are fixed on the Divine rather than on fear.

The Vel that Shattered Surapadman

The song transitions to the glories of Murugan to inspire faith. It describes the great demon Surapadman (Periya Nedum Suran), who was surrounded by a massive army of Asuras (Niruthar Thalam). When Murugan wielded his Vel, Surapadman was struck with such force and fear that he “lost his memory/mind” (Ninaivu Azhinthu) and fled. This illustrates that the Vel has the power to destroy the ego and confusion of the enemy.

The Warrior who Relieved the Earth

Murugan is praised as the incomparable Warrior (Poru Veera). He fought in the front lines to remove the unbearable burden (Baaram) of the earth caused by the demons. He did this so that the Devas (Imaiyavar) could worship Him with their hearts, restoring their status and peace. This highlights Murugan’s role as the savior of the celestial beings and the protector of Dharma.

The Lord who Consumed Poison

Arunagirinathar references the greatness of Lord Shiva to establish Murugan’s lineage. He describes Shiva as the one who swallowed the deadly Halahala poison (Vidam) that emerged from the ocean. This act saved the Sun (Paruthi), the Moon (Soman), the Earth, and the seven worlds (Ezhu Paarum), allowing them to exist without fear. Shiva is the Supreme Lord who dances fearlessly (Bayamara Nindru Aadum).

The Guru to the Supreme Dancer

The song concludes with the ultimate glorification of Murugan as a Guru (Teacher). Though Shiva is the Supreme God who saved the universe, His heart “melted and rejoiced” (Ulam Koorum) when Murugan taught Him. Murugan explained the essence of the ancient Vedas (Pazha Marai)—the Pranava Mantra ‘OM’—to his own father. The poet surrenders to this Perumal, who is the Guru even to the Great Shiva.

Summary

In this hymn, Arunagirinathar vividly describes the body as a bag of blood and bones and the soul as being filled with anger and lust. He anticipates the arrival of Yama with his rope and the wailing of relatives. To save himself from a fearful death, he prays for the art of chanting “Guha”—the indweller of the heart-lotus. He praises Murugan as the warrior who made the demon Surapadman lose his mind, and as the son of Lord Shiva (who swallowed the cosmic poison). Ultimately, he glorifies Murugan as the Guru who delighted Shiva’s heart by teaching him the essence of the Vedas.