திருப்புகழ் 158 சீ உதிரம் எங்கும் (பழநி)

Thiruppugazh 158 seeudhiramengkum (pazhani)

திருப்புகழ் 158 சீ உதிரம் எங்கும் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உடற்பற்றும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

சீயுதிர மெங்கு மேய்புழுநி ரம்பு மாயமல பிண்ட நோயிடுகு ரம்பை தீநரிகள் கங்கு காகமிவை தின்ப – தொழியாதே
பொருள்: சீழ், இரத்தம் எங்கும் நிறைந்ததும், புழுக்கள் நிரம்பியதுமான, மலம் நிறைந்த இந்த உடலாகிய, நோய் தரும் குடிசையை, தீய நரிகளும், கழுகுகளும், காகங்களும் தின்பது ஒழியாமலும்,

தீதுளகு ணங்க ளேபெருகு தொந்த மாயையில்வ ளர்ந்த தோல்தசையெ லும்பு சேரிடுந ரம்பு தானிவைபொ திந்து – நிலைகாணா
பொருள்: தீய குணங்களே பெருகும் தொந்தரவான மாயையால் வளர்ந்த தோல், தசை, எலும்பு, நரம்பு ஆகிய இவற்றால் பொதியப்பட்டு, நிலையற்ற தன்மையைக் கண்டுணராமல்,

ஆயதுந மன்கை போகவுயி ரந்த நாழிகையில் விஞ்ச ஊசிடுமி டும்பை யாகியவு டம்பு பேணிநிலை யென்று – மடவார்பால்
பொருள்: ஆயுள் முடிந்து யமன் கையில் உயிர் போகும் அந்த நேரத்தில், ஊசி போலத் துளைக்கும் துன்பத்தை உடைய இந்த உடலைப் பாதுகாத்து, இதுவே நிலையானது என்று எண்ணி, பெண்கள் மீது,

ஆசையைவி ரும்பி யேவிரக சிங்கி தானுமிக வந்து மேவிடம யங்கு மாழ்துயர்வி ழுந்து மாளுமெனை யன்பு – புரிவாயே
பொருள்: ஆசை கொண்டு, காம மயக்கம் வந்து சேர, அதனால் மயங்கி, ஆழ்ந்த துயரத்தில் விழுந்து அழியும் என் மீது அன்பு புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

மாயைவல கஞ்ச னால்விடவெ குண்டு பார்முழுது மண்ட கோளமுந டுங்க வாய்பிளறி நின்று மேகநிகர் தன்கை – யதனாலே
பொருள்: மாயங்கள் செய்வதில் வல்ல கம்சனால் அனுப்பப்பட்டு, கோபத்துடன், பூமி முழுதும் அண்ட கோளமும் நடுங்கும்படி, வாய் பிளறி நின்று, மேகம் போன்ற தன் துதிக்கையால்,

வாரியுற அண்டி வீறொடுமு ழங்கு நீரைநுகர் கின்ற கோபமொடெ திர்ந்த வாரண இரண்டு கோடொடிய வென்ற – நெடியோனாம்
பொருள்: நீரை வாரிக் குடித்து, வீரத்துடன் முழங்கும் கோபத்துடன் எதிர்த்த குவலயாபீடம் என்னும் யானையின் இரண்டு தந்தங்களும் ஒடியும்படி வென்ற நெடியோனாகிய திருமாலும்,

வேயினிசை கொண்டு கோநிரைபு ரந்து மேயல்புரி செங்கண் மால்மருக துங்க வேலகிர வுஞ்ச மால்வரையி டிந்து – பொடியாக
பொருள்: புல்லாங்குழல் இசையால் பசுக்கூட்டங்களைக் காத்து மேய்த்த சிவந்த கண்களையுடைய திருமாலின் மருகனே! உயர்ந்த வேலால், கிரவுஞ்சம் என்னும் பெரிய மலை இடிந்து பொடியாகும்படி,

வேலைவிடு கந்த காவிரிவி ளங்கு கார்கலிசை வந்த சேவகன்வ ணங்க வீரைநகர் வந்து வாழ்பழநி யண்டர் – பெருமாளே.
பொருள்: வேலைச் செலுத்திய கந்தனே! காவிரி வளம் விளங்கும் சீர்காழியில் அவதரித்த திருஞானசம்பந்தர் வணங்க, வீரசோழபுர நகரில் வந்து வாழும், பழநி மலையில் வீற்றிருக்கும் தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! சீழ், இரத்தம், புழு, மலம், நோய் ஆகியவை நிறைந்ததும், இறுதியில் நரி, கழுகு, காகம் தின்னப்போவதுமான இந்த உடலை, நிலையானது என்று எண்ணி, பெண்கள் மீது ஆசை கொண்டு, காம மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, துயரத்தில் விழுந்து அழியும் என் மீது அன்பு புரிவாயாக.

கம்சன் அனுப்பிய யானையின் தந்தங்களை ஒடித்து வென்றவனும், புல்லாங்குழலால் பசுக்களை மேய்த்தவனுமான திருமாலின் மருகனே! உயர்ந்த வேலால் கிரவுஞ்ச மலையைப் பொடிபடச் செய்த கந்தனே! திருஞானசம்பந்தர் வணங்க, வீரசோழபுரத்திலும், பழநியிலும் வீற்றிருக்கும் தேவர்களின் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், அருவருப்பான பொருட்களால் ஆனதும், நோய்களின் இருப்பிடமும், இறுதியில் நரிகளுக்கு இரையாவதுமான இந்த உடலை நிலையானது என்று நம்பி, பெண்கள் மீது ஆசை கொண்டு, துயரத்தில் மூழ்கி அழியும் தன் இழிநிலையை எடுத்துரைக்கிறார். அந்த இழிவிலிருந்து தன்னை விடுவித்து, தன் மீது அன்பு காட்டுமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், திருமாலின் மருகனாகவும், கிரவுஞ்ச மலையை அழித்த வீரனாகவும், திருஞானசம்பந்தரால் வணங்கப்படுபவனும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகப்பெருமானே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 158 seeudhiramengkum  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

sīyuthiram eṅku mēypuḻuni ṟampu māyamala piṇṭa nōyiṭuku ṟampai thīṉarikaḷ kaṅku kākamivai thiṉpa – thoḻiyāthē
Meaning: Without leaving this body, which is a miserable hut, a disease-filled, illusory, and impure lump of flesh, filled everywhere with pus, blood, and worms, and which is destined to be eaten by evil jackals, vultures, and crows

thīthuḷaku ṇaṅka ḷēperuku thontha māyaiyilva ḷārntha thōlthasaiye lumpu sēriṭuna rampu thāṉivaipo thinthu – nilaikāṇā
Meaning: seeing no stable reality in this body, which is composed of skin, flesh, and bones, and is a place where nerves reside, and which has grown in the troublesome illusion where only evil qualities increase

āyathuṉa maṅkai pōkavuyi rantha nāḻikaiyil viñja ūsiṭumi ṭumpai yākiyavu ṭampu pēṇinilai yeṉṟu – maṭavārpāl
Meaning: cherishing this burdensome body as if it were a permanent state, I go to women at that final hour when the life-breath is about to depart and the five sensory organs are causing great trouble.

ācaiyai viṟumpi yēviraka siṅki thāṉumika vanthu mēviṭama yaṅku māzhthuyarvi ḻunthu māḷumeṉai yaṉpu – purivāyē
Meaning: Desiring them with lust, I am deluded as these vain, expert women come and unite with me. As I am falling into a deep sorrow and perishing, please show me your love (anbu purivāyē)!

māyaivala kañja ṉālviṭave kuṇṭu pārmuḻuthu maṇṭa kōḷamuṉa ṭuṅka vāypiḷaṟi niṉṟu mēkaṉikar thaṅkai – yathaṉālē
Meaning: You are the nephew of the one (Lord Krishna) who, with his hand that is like a rain-cloud, became enraged at the deceitful tricks of the evil Kamsan, making the entire earth and the universe tremble!

vāriyuṟa aṇṭi vīṟoṭumu ḻaṅku nīraiṉukar kiṉṟa kōpamoṭe thirntha vāraṇa iraṇṭu kōṭoṭiya veṉṟa – neṭiyōṉām
Meaning: You are the nephew of that great Lord (Krishna), who victoriously broke the two tusks of the elephant Kuvalayapida, which had opposed him with a rage as if it could drink the entire roaring ocean!

vēyiṉicai koṇṭu kōṉiraipu ranthu mēyalpuri seṅkaṇ mālmaruka thuṅka vēlakira vuñja mālvaraiyi ṭinthu – poṭiyāka
Meaning: O Nephew of the red-eyed Lord Vishnu, who, as a cowherd king, played music on his flute and protected the herds of cows! O Lord with the lofty Vel, you shattered the great Krauncha mountain, reducing it to dust!

vēlaiviṭu kantha kāvirivi ḷaṅku kārkalisai vantha sēvakaṉva ṇaṅka vīrai’nakar vanthu vāzhpaḻaṉi yaṇṭar – perumāḷē.
Meaning: O Kandha, you are the one who released the ocean! You are the one worshipped by the servitor who came from fertile Kazhi (Thirugnanasambandar)! O Great One of the devas, who came to Veerai nagar and who lives in Pazhani!

Meaning Together

This hymn is a powerful and desperate prayer from a soul who feels utterly trapped in the impurity and suffering of physical existence.

Arunagirinathar begins with one of his most graphic and visceral descriptions of the human body. He calls it a “miserable hut,” an “impure lump,” and a “burdensome” thing destined to be eaten by scavengers. He sees it as a source of disease and the seat of all evil qualities. He then laments that despite knowing this truth, he still cherishes this body and, as a result, is driven by lust towards worldly women. This path, he recognizes, is not one of pleasure but of “māzh thuyar,” “deep sorrow,” which is causing him to perish.

From this state of utter degradation and despair, he makes his simple and profound plea: “anbu purivāyē!“—”Please show me your love!” He feels so lost and mired in impurity that he cannot even ask for liberation or wisdom in complex terms. He simply begs for the Lord’s love, believing it to be the only force that can save him from his wretched state.

The second half of the hymn is a magnificent affirmation of the Lord’s power and grace, which serves to build the poet’s own hope. He celebrates Murugan’s supreme lineage as the beloved nephew of the great Lord Vishnu in his heroic Krishna avatar—the one who destroyed Kamsan and the mighty demon-elephant. He is the wielder of the all-powerful Vel, which shattered the mountain of ignorance (Krauncha). He is the one who is worshipped by the great Saivite saints like Sambandar.

By addressing this Lord—the kinsman of the great protector, the conqueror of all evil, the one worshipped by saints—who resides in the holy places of Veerai and Pazhani, the poet places his hope in a being of infinite power and compassion.

In essence, the hymn is a prayer from rock bottom. The poet is saying: “O Great Lord of Pazhani! I am trapped in this disgusting, disease-ridden body, and my attachment to it is leading me down a path of lust and deep sorrow that is killing my soul. I am perishing. I have no other recourse. I beg you, please, show me your love. You, who are the nephew of Krishna and the destroyer of all evil, are my only hope.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்