திருப்புகழ் 167 திடமிலி சற்குணமிலி (பழநி)

Thiruppugazh 167 thidamilisaRtguNamili (pazhani)

திருப்புகழ் 167 திடமிலி சற்குணமிலி (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: தன் இழிநிலையும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

திடமிலிசற் குணமிலிநற் றிறமிலியற் – புதமான
பொருள்: மன உறுதியற்றவனும், நற்குணங்கள் இல்லாதவனும், நல்ல திறமைகள் இல்லாதவனும், அற்புதமான,

செயலிலிமெய்த் தவமிலிநற் செபமிலிசொர்க் – கமுமீதே
பொருள்: நற்செயல்கள் இல்லாதவனும், உண்மையான தவம் இல்லாதவனும், நல்ல ஜெபம் இல்லாதவனுமாகிய நான், சொர்க்கத்திலும் மேலான,

இடமிலிகைக் கொடையிலிசொற் கியல்பிலிநற் – றமிழ்பாட
பொருள்: பற்றுக் கோடற்றவனும், கையில் கொடுக்கும் கொடை குணம் இல்லாதவனும், சொல்லில் இயல்பு இல்லாதவனுமாகிய நான், நல்ல தமிழில் (உன்னைப்) பாட,

இருபதமுற் றிருவினையற் றியல்கதியைப் – பெறவேணும்
பொருள்: உன் இரண்டு திருவடிகளையும் அடைந்து, இரு வினைகளும் அற்றுப் போகும்படியான இயல்பான நற்கதியைப் பெற வேண்டும்.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

கெடுமதியுற் றிடுமசுரக் கிளைமடியப் – பொரும்வேலா
பொருள்: கெட்ட புத்தியுடைய அசுரர் கூட்டம் அழியும்படிப் போர் செய்த வேலனே!

கிரணகுறைப் பிறையறுகக் கிதழ்மலர்கொக் – கிறகோடே
பொருள்: ஒளிவீசும் இளம் பிறை, அறுகம்புல், இதழ்களையுடைய மலர்கள், கொக்கின் இறகு ஆகியவற்றோடு,

படர்சடையிற் புனைநடனப் பரமர்தமக் – கொருபாலா
பொருள்: பரந்த சடையில் சூடிய நடனமாடும் பரமசிவனுக்கு ஒப்பற்ற புதல்வனே!

பலவயலிற் றரளநிறைப் பழநிமலைப் – பெருமாளே.
பொருள்: பல வயல்களில் முத்துக்கள் நிறைந்துள்ள பழநி மலையில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! மன உறுதியற்றவனும், நற்குணங்கள், நற்றிறமைகள், நற்செயல்கள், மெய்த்தவம், நல்ல ஜெபம், பற்றுக்கோடு, கொடை குணம், சொல்வன்மை ஆகிய எதுவும் இல்லாதவனாகிய நான், நல்ல தமிழில் உன்னைப் பாடி, உன் இரண்டு திருவடிகளையும் அடைந்து, இரு வினைகளும் அற்றுப் போகும்படியான இயல்பான நற்கதியைப் பெற வேண்டும்.

கெட்ட புத்தியுடைய அசுரர்களை அழித்த வேலனே! பிறை, அறுகு, மலர்கள், கொக்கிறகு ஆகியவற்றைச் சடையில் சூடிய சிவபெருமானின் புதல்வனே! வயல்களில் முத்துக்கள் நிறைந்த பழநி மலையில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! (என் தகுதியின்மையைப் பாராமல், நீயே எனக்கு அந்த நற்கதியை அருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், தன்னைத்தானே மிகவும் இழிவானவனாகக் கூறி, தனக்கு மன உறுதி, நற்குணம், திறமை, செயல், தவம், ஜெபம், கொடை என எந்தவொரு நற்குணமும் இல்லை என்பதைப் பட்டியலிடுகிறார். “இப்படிப்பட்ட தகுதியற்ற நான், உன் புகழைத் தமிழில் பாடி, உன் திருவடிகளை அடைந்து, வினைகளற்று நற்கதி பெற விரும்புகிறேன்” என்று தன் விருப்பத்தை முன்வைக்கிறார். தன் தகுதியைப் பார்க்காமல், இறைவனின் கருணையால் மட்டுமே இது சாத்தியம் என்பதை உணர்ந்து, அசுரர்களை அழித்த வீரனும், சிவனின் குமாரனுமாகிய பழநிப் பெருமானிடம் சரணடைகிறார். இதுவும் “நிந்தா ஸ்துதி” எனப்படும் தன்னை நிந்தித்துப் பாடும் வகையைச் சேர்ந்த ஒரு திருப்புகழாகும்.

Thiruppugazh 167 thidamilisaRtguNamili  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

thiṭamili’saṟ kuṇamili’naṟ ṟiṟamili’yaṟ puthamāṉa seyalili’meyth thavamili’naṟ jepamili’soṟ kamu’mītē
Meaning: I have no steadfastness, no good qualities, no good abilities. I perform no wondrous deeds, have no true penance, and no good japa (mantra repetition) to my credit.

iṭamilikai koṭaiyili’soṟ kiyalpilinaṟ ṟamiḻpāṭa irupathamut ṟiruvinaiyaṟ ṟiyalkathiyaip peṟavēṇum
Meaning: I have no wealth or charity in my hands, and no skill in my words to sing beautiful Tamil praises. I must attain your two holy feet, and thereby reach the natural state of salvation which is free from the twin karmas.

keṭumathiyuṭ ṟiṭumasura kiḷaimaṭiyap porumvēlā kiraṇakuṟaip piṟai’yaṟukak kithaḻmalaṟkŏk kiṟakōṭē
Meaning: O Lord who wields the Vel and fought to destroy the clan of asuras with their destructive intellect! You are the son of the one who is adorned with the radiant crescent moon, arugu grass, and the petals of the konrai flower.

paṭarsaṭaiyil puṉainataṉap paramarthamak korupālā palavayalil tharaḷaniṟaip paḻaṉimalaip perumāḷē.
Meaning: O Son of that Supreme Lord (Shiva) who performs his dance with spreading matted locks! O Great One of the Pazhani hill, which has many fields filled with pearls!

Meaning Together

This hymn is a powerful and moving expression of a devotee’s complete humility and surrender. Arunagirinathar begins with a stark and unsparing inventory of his own perceived shortcomings. He feels he has no positive qualities whatsoever: no steadfastness, no virtue, no skill, no great deeds, no penance, and no prayer to his name. He feels he is materially and artistically bankrupt, with no wealth to give in charity and no skill to compose the beautiful Tamil poetry he is famous for. This is not a literal statement of fact, but a profound spiritual expression of feeling utterly empty and unworthy before the perfection of the divine.

The core of his prayer arises from this state of perceived emptiness. He prays for the ultimate spiritual wealth: “irupatham utru iruvinai atru iyal kathiyai peṟavēṇum“—”I must attain your two holy feet, and thereby reach the natural state of salvation which is free from the twin karmas.” He sees the Lord’s feet as the only true goal. He understands that attaining this refuge is what constitutes the “natural state of salvation” (iyal gathi), a state that is free from the endless cycle of good and bad deeds (iruvinai).

To build his faith that the Lord can lift him from his unworthy state to this supreme goal, the poet then celebrates His divine glory. He is the mighty warrior who destroyed the asuras, who represent the “destructive intellect” and the forces of ignorance. He is the divine son of the great Lord Shiva, the cosmic dancer. And he is the Lord of the sacred and prosperous hill of Pazhani.

In essence, the hymn is a prayer from a soul who has emptied himself of all ego and pride. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I have nothing. I am without virtue, without skill, without wealth, without prayer. I am completely empty. From this place of emptiness, I pray for the one true thing of value. I must attain your holy feet and be freed from the cycle of karma. You, who are the destroyer of all evil and the son of the great God, are my only hope.” It is a testament to the belief that grace is not earned through merit, but is received when one comes to God with an open and empty heart.

Thiruppugal – திருப்புகழ்