திருப்புகழ் 483 கொள்ளை ஆசை (சிதம்பரம்)

Thiruppugazh 483 koLLaiAsai (chidhambaram)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 482 காதைக் காதி (சிதம்பரம்)      –      திருப்புகழ் 484 தாது மாமலர் (சிதம்பரம்)

திருப்புகழ் 483 கொள்ளை ஆசை (சிதம்பரம்) – விளக்கம்

சிதம்பரம் (புலியூர்) திருத்தலத்தில் அருணகிரிநாதரால் அருளிச் செய்யப்பட்ட “கொள்ளை ஆசைக் காரிகள்…” எனத் தொடங்கும் இந்தத் திருப்புகழ், மனித வாழ்வைச் சீரழிக்கும் சிற்றின்ப மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, இறைவனின் திருவருளையும் மெய்ஞானத்தையும் வேண்டிப் பாடும் மிகச் சிறந்த தத்துவப் பாடலாகும். இப்பாடலின் முற்பகுதி உலகியல் மயக்கத்தையும், பிற்பகுதி முருகப்பெருமானின் வீரத்தையும், அவனது தெய்வீகத் திருமணங்களையும், தில்லைத் திருத்தலத்தின் சிறப்பையும் விவரிக்கிறது. இத்திருப்புகழின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டு தலைப்புகளில் கீழே விரிவாகக் காண்போம்.

1. அளவற்ற பொருளாசையும் வஞ்சக வலையும்

இப்பாடலின் தொடக்கத்தில், விலைமாதர்களின் வஞ்சகச் செயல்களையும் அவர்களின் பொருளாசையையும் அருணகிரிநாதர் மிகக் கடுமையாகச் சாடுகிறார். அவர்கள் ஆடவர்களிடம் உள்ள செல்வத்தை எப்படிக் கொள்ளையடிக்கலாம் என்ற பேராசை கொண்டவர்கள். மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யும் பாதகச் செயல்களிலும், வஞ்சகமான மாய வித்தைகளிலும் வல்லவர்கள். ஆடவர்களின் பொருளைச் சூறையாடுவதையே தங்கள் தொழிலாகக் கொண்ட அந்தப் பெண்கள், தங்களின் வசீகரமான கண்களாலேயே மாய வலையை வீசி மனிதர்களை வீழ்த்துகிறார்கள்.

2. உதட்டுச் சிரிப்பும் போலியான நேசமும்

கண்களால் ஆடவரைக் கொல்லும் லீலைகளைப் புரிவதில் அவர்கள் கெட்டிக்காரர்கள். எப்பேர்ப்பட்ட அறிஞர்களையும் தங்கள் காம இச்சையால் வென்றுவிடும் மோகம் கொண்டவர்கள். கோவைப் பழம் போன்ற சிவந்த அழகிய உதடுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அவர்கள் பேசுவதெல்லாம் சூழ்ச்சி நிறைந்த பொய்யான வார்த்தைகளாகும். உள்ளத்தில் எந்த அன்பும் இல்லாமல், நெஞ்சில் கொடூர எண்ணங்களை வைத்துக்கொண்டு, ஆடவர்களின் மீது மிகுந்த காதல் கொண்டவர்கள் போல அவர்கள் மீது விழுந்து கொஞ்சுவார்கள். இது முற்றிலும் போலியான நடிப்பு என்பதை மனித மனம் உணர்வதில்லை.

3. இருண்ட மனமும் மாயையில் உழலும் நிலையும்

அப்பெண்கள் ஆடவர்களுக்கு உள்ளத்தில் அளவற்ற வேதனையைத் தருவார்கள்; ஆனால் வெளியே மிகவும் நெருக்கமான உறவினர்கள் போலப் பழகுவார்கள். அவர்களின் மனமானது கும்மிருட்டு நிறைந்த நள்ளிரவுக்கு (அல்லை) ஒப்பானது. உள்ளே ஆடவர்கள் மீது தீராத விரோதமும், வெளியே பொய்க்காதலும் காட்டும் அத்தகைய பெண்களின் காம மாயையில் அகப்பட்டு, அறிவு மங்கி ஒரு நாயைப் போல நான் உழன்று கொண்டிருக்கிறேன் என்று அருணகிரியார் உலக மக்களின் சார்பாகத் தன் கையறு நிலையைக் கூறுகிறார்.

4. மெய்ஞானம் வேண்டி முருகனிடம் சரணடைதல்

“மாயை நிறைந்த இந்த இழிவான வாழ்க்கையிலிருந்து அடியேன் பிழைத்து உய்யும் பொருட்டு, முருகப்பெருமானே நீ நேரில் வர வேண்டும். உனது அழகிய பொன்தோள்களும், பன்னிரண்டு திருக்கரங்களும், கடம்ப மலர் மாலை அணிந்த ஆறு திருமுகங்களும் என் கண்முன் காட்சி தர வேண்டும். அஞ்ஞான இருளைப் போக்கும் மேலான மெய்ஞான உபதேசத்தை நீயே எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்” என்று இறைவனின் திருவடிகளில் கவிஞர் முழுமையாகச் சரணடைகிறார்.

5. தாருகனை அழித்த மாவீரன்

பாடலின் பிற்பாதியில் முருகப்பெருமானின் வீரதீரச் செயல்கள் புகழப்படுகின்றன. கபடமும் மாயையும் நிறைந்த அசுரனான தாருகனின் பெரிய தலை அறுபட்டுத் துடித்து விழும்படியாக, நீல நிறத் தோகையைக் கொண்ட அழகிய மயில் வாகனத்தின் மீது ஏறி வந்து, தன் ஒரு கையால் வேலாயுதத்தைத் தொட்டுச் செலுத்திய மகா வீரன் முருகப்பெருமான். அசுரர்களின் மாயைகளைத் தன் ஞானவேலால் அழித்தவன் அவன் என்பதை இது குறிக்கிறது.

6. அகலிகைக்குச் சாபவிமோசனம் அளித்த ராமனின் மருகன்

முருகப்பெருமானின் மாமன் ஆகிய திருமாலின் (இராமபிரானின்) பெருமையை அருணகிரியார் இங்கு போற்றுகிறார். கௌதம முனிவரின் சாபத்தால் கல்லாகச் சமைந்து கிடந்த அகலிகையின் மீது, இராமபிரானின் பொன்போன்ற திருவடிகள் பட்ட மாத்திரத்தில், அவள் சாபம் நீங்கி மீண்டும் தன்னுடைய அழகிய பழைய உருவத்தைப் பெற்று எழுந்தாள். அத்தகைய மாபெரும் கருணையும் ஆற்றலும் கொண்ட இராமபிரானின் (ராகவன்) பெருமைக்குரிய மருகன் (மருமகன்) முருகப்பெருமான் ஆவான்.

7. தேவசேனாபதியும் தெய்வயானையின் மணவாளனும்

முருகப்பெருமான் சூரபத்மனை அழித்துத் தேவர்களைக் காத்ததால், அவனுக்குத் தன் மகளான தெய்வயானையைத் திருமணம் செய்து கொடுப்பதாக இந்திரன் வாக்களித்திருந்தான். அந்த வாக்குறுதி சிறிதும் தவறாமல், தெய்வலோகத்தில் வாழும் அழகிய செல்வியான தெய்வயானையைத் தனது மார்பில் ஒரு சிறந்த ஆபரணத்தைப் போலச் சேர்த்து அணைத்துக் கொண்ட மணவாளன் நம் முருகப்பெருமான் ஆவான்.

8. தில்லை மேற்குக் கோபுரத்தில் அருளும் பெருமான்

தெய்வயானையை மணந்த அதே முருகன், தெளிவான நீரோடைகள் சூழ்ந்த தினைப்புனத்தில் வாழ்ந்து வந்த குறமகள் வள்ளியம்மையின் மீது மிகுந்த காதல் கொண்டு அவளையும் திருமணம் செய்து கொண்டான். எளியவர்களுக்கும் இரங்கும் அந்த அழகிய பெருமான் (மனோகர), சிவபெருமான் ஆனந்த நடனம் புரியும் தில்லைச் சிதம்பரத்தின் மேற்குத் திசையை நோக்கியுள்ள ‘மேலைக் கோபுர’ மாடத்தில் வீற்றிருந்து உலகிற்கு அருள்பாலிக்கும் முழுமுதற் கடவுளாவான் என்று பாடி இத்திருப்புகழை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

திருப்புகழ் 483-ஆம் பாடல், மனிதனை வீழ்த்தும் சிற்றின்ப மாயையையும், அதிலிருந்து காக்கும் இறைவனின் பெருமையையும் ஒப்பிட்டுப் பாடுகிறது. பொருளாசை, வஞ்சகம், பொய்யான சொற்கள், போலியான நேசம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு ஆடவர்களின் செல்வத்தைப் பறிக்கும் விலைமாதர்களின் மாய வலையில் அகப்பட்டு நாய்போல உழலும் அடியேனுக்கு, உனது ஆறுமுகங்களோடு தோன்றி மெய்ஞானம் தந்தருள வேண்டும் என்று அருணகிரியார் முருகனிடம் வேண்டுகிறார். தாருகன் என்னும் அசுரனை அழித்த வேலவனும், அகலிகையின் சாபம் தீர்த்த இராமபிரானின் மருகனும், தெய்வயானை மற்றும் வள்ளியம்மை ஆகியோரின் அன்பான மணவாளனுமாகிய முருகப்பெருமான், தில்லைச் சிதம்பரத்தின் மேற்குக் கோபுரத்தில் வீற்றிருந்து அடியார்களைக் காக்கும் கருணை வள்ளல் என்பதை இப்பாடல் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது.

The Essence of Thiruppugazh 483 koLLaiAsai  (chidhambaram)

Here is a deep and comprehensive explanation of Thiruppugazh 483 (“Kollai Asai”), composed by the 15th-century Tamil poet-saint Arunagirinathar. Set in the sacred cosmic city of Chidambaram (Thillai), this magnificent hymn contrasts the devastating, deceitful nature of worldly lust with the redeeming grace, wisdom, and martial glory of Lord Murugan.

1. The Plundering Nature of Worldly Illusion

The hymn begins by exposing the harsh reality of worldly temptations, personified through the behavior of deceitful courtesans. Arunagirinathar describes them as women possessed by an insatiable, plundering greed (kollai asai). They are masters of grand illusions (maya) and are capable of committing sinful acts just to extract wealth from unsuspecting men. The poet warns that they use their beautiful, captivating eyes as literal weapons to snare the minds of spiritual seekers, plundering not just their material wealth but their spiritual vitality as well.

2. The Lethal Games of Seduction

Continuing his critique, the poet delves into the psychological warfare waged by these women. He describes them as experts in lethal, seductive games (leelai) capable of conquering even the most disciplined minds. Though their lips are as red and beautiful as the Kovvai fruit, the words that come out of them are entirely deceitful and manipulative (soothu sol). They feign deep affection, falling upon men in false embraces, while masking a cruel and callous intent. This portrays how physical allure is often a trap that blinds human reason.

3. A Mind as Dark as the Night

Arunagirinathar strips away the beautiful exterior of these women to reveal their inner darkness. He notes that while they act loving on the outside, they harbor deep inner enmity (ul virotham) and inflict profound psychological pain and sorrow upon their victims. He compares their minds to the pitch-black darkness of the night (allai). Realizing the utter degradation of this lifestyle, the poet speaks on behalf of all struggling souls, lamenting that he is wandering helplessly like a stray dog in this dark web of illusion, desperate for a way out.

4. A Desperate Plea for Divine Form and Wisdom

Reaching the emotional core of the hymn, the poet realizes that human willpower alone cannot overcome such profound worldly illusions. He cries out to Lord Murugan, begging for salvation (uyya). He asks the Lord to manifest before him with His magnificent golden shoulders, His twelve mighty hands, and His six divine faces adorned with fragrant Kadamba flower garlands. Most importantly, Arunagirinathar prays for Murugan to bestow true spiritual wisdom (jnana potham) upon him, as only divine enlightenment can shatter the darkness of lust and ignorance.

5. The Fierce Vanquisher of the Demon Tharukan

As is customary in Arunagirinathar’s compositions, the second half of the hymn shifts from the despair of human entanglement to the awe-inspiring glory of the Divine. The poet praises Murugan as the supreme, valiant warrior (sevakan). Mounted on His magnificent peacock with blue feathers, Murugan took His sacred spear (Vel) in one hand and hurled it with devastating force. The strike was so powerful that it severed the massive head of Tharukan, a deceitful demon who used dark magic and illusions. This act symbolizes the Vel destroying the ultimate human ego.

6. The Nephew of Lord Rama, Redeemer of Ahalya

To elevate the theological majesty of the hymn, Arunagirinathar connects Lord Murugan to the supreme grace of Lord Vishnu. He addresses Murugan as the nephew (marugon) of Lord Raghava (Rama). The poet recalls a beautiful episode from the Ramayana where Rama walked through the forest and His golden feet brushed against a stone. That touch instantly redeemed Ahalya, who had been cursed to remain a stone, restoring her beautiful human form and ending her immense sorrow. By making this connection, the poet emphasizes that Murugan inherits this same boundless, transformative divine grace.

7. The Righteous Consort of Goddess Deivanai

The poet then highlights Murugan’s flawless character and adherence to truth. Following His victory over the demons, Murugan honored the promise made to Lord Indra by marrying his daughter, the heavenly maiden Goddess Deivanai (Vaanuru Selvi). Arunagirinathar praises Murugan as the noble bridegroom who keeps His word without fail, lovingly embracing Deivanai and holding her as a precious ornament upon His chest. This represents the Lord’s supreme love for the pure, celestial soul.

8. The Supreme Lord of Thillai’s Western Tower

In the concluding lines, the hymn beautifully balances Murugan’s heavenly marriage with His earthly romance. The poet praises the Lord who gracefully walked into the lush, fertile millet fields to court the hunter-princess, Goddess Valli, capturing her heart at the perfect moment. Finally, Arunagirinathar anchors this magnificent, beautiful Lord in the sacred geography of Chidambaram (Thillai). He celebrates Murugan as the Great Lord (Perumal) who majestically resides at the Western Temple Tower (Melai Gopuram) of Chidambaram, eternally offering His grace and wisdom to the world.

Summary

Thiruppugazh 483 is a profound philosophical and devotional hymn that maps the journey from the dark traps of material lust to the liberating light of divine wisdom. In the first half, Arunagirinathar vividly describes the deceitful nature of worldly illusions, personified by greedy courtesans whose words are false, whose minds are as dark as the night, and whose physical allure traps men like wandering dogs. Desperate to escape this illusion, the poet begs Lord Murugan to reveal His twelve-armed, six-faced divine form and grant him true spiritual wisdom. The second half of the hymn majestically answers this prayer by glorifying Murugan’s divine attributes. He is praised as the fierce warrior who beheaded the illusion-casting demon Tharukan, the nephew of Lord Rama (who redeemed Ahalya), and the righteous, loving husband to both the celestial Goddess Deivanai and the earthly Goddess Valli. The poem culminates beautifully by celebrating Lord Murugan as the Supreme Master residing in the Western Tower of the sacred city of Chidambaram.