Thiruppugazh 512 Maruvu Kadalmukil (Chidambaram)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 512 மருவு கடல்முகில் (சிதம்பரம்) – திருப்புகழ் 513 மனமே உனக்குறுதி (சிதம்பரம்)
பாடல்
தனன தனதன தனன தனதன
தனன தனதன தனன தனதன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தனன தனதன தனன தனதன
தனன தனதன தனன தனதன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தனன தனதன தனன தனதன
தனன தனதன தனன தனதன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன – தனதான.
மருவு கடல்முகி லனைய குழல்மதி
வதன நுதல்சிலை பிறைய தெணும்விழி
மச்சப் பொற்கணை முக்குப் பொற்குமி
ழொப்பக் கத்தரி யொத்திட் டச்செவி
குமுத மலரித ழமுத மொழிநிரை
தரள மெனுநகை மிடறு கமுகென
வைத்துப் பொற்புய பச்சைத் தட்டையொ
டொப்பிட் டுக்கம லக்கைப் பொற்றுகிர்
வகைய விரலொடு கிளிகள் முகநக
மெனவு மிகலிய குவடு மிணையென
வட்டத் துத்திமு கிழ்ப்பச் சக்கிரம்
வைத்தப் பொற்குட மொத்திட் டுத்திகழ் – முலைமேவும்
வடமு நிரைநிரை தரள பவளமொ
டசைய பழுமர இலைவ யிறுமயி
ரற்பத் திக்கிணை பொற்புத் தொப்புளும்
அப்புக் குட்சுழி யொத்துப் பொற்கொடி
மதன னுருதுடி யிடையு மினலென
அரிய கடிதட மமிர்த கழைரச
மட்டுப் பொற்கம லத்திற் சக்கிரி
துத்திப் பைக்கொரு மித்துப் பட்டுடை
மருவு தொடையிணை கதலி பரடுகொள்
கணையு முழவென கமட மெழுதிய
வட்டப் புத்தக மொத்துப் பொற்சர
ணத்திற் பிற்புற மெத்துத் தத்தைகள் – மயில்போலே
தெருவில் முலைவிலை யுரைசெய் தவரவர்
மயல்கொ டணைவர மருள்செய் தொழில்கொடு
தெட்டிப் பற்பல சொக்கிட் டுப்பொருள்
பற்றிக் கட்டில ணைக்கொப் பிப்புணர்
திலத மழிபட விழிகள் சுழலிட
மலர்க ளணைகுழ லிடைகொள் துகில்பட
தித்தித் துப்பிதழ் வைத்துக் கைக்கொடு
கட்டிக் குத்துமு லைக்குட் கைப்பட
திரையி லமுதென கழையில் ரசமென
பலவில் சுளையென வுருக வுயர்மயல்
சிக்குப் பட்டுடல் கெட்டுச் சித்தமும்
வெட்கித் துக்கமு முற்றுக் கொக்கென – நரைமேவிச்
செவியொ டொளிர்விழி மறைய மலசல
மொழுக பலவுரை குழற தடிகொடு
தெத்திப் பித்தமு முற்றித் தற்செய
லற்றுச் சிச்சியெ னத்துக் கப்பட
சிலர்கள் முதுவுடல் வினவு பொழுதினி
லுவரி நிறமுடை நமனு முயிர்கொள
செப்பற் றுப்பிண மொப்பித் துப்பெய
ரிட்டுப் பொற்பறை கொட்டச் செப்பிடு
செனன மிதுவென அழுது முகமிசை
அறைய அணைபவ ரெடென சுடலையில்
சிற்றிக் குக்கிரை யிட்டிட் டிப்படி
நித்தத் துக்கமெ டுத்திட் டுச்சட – முழல்வேனோ
குருவி னுருவென அருள்செய் துறையினில்
குதிரை கொளவரு நிறைத வசிதலை
கொற்றப் பொற்பதம் வைத்திட் டற்புத
மெற்றிப் பொற்பொரு ளிட்டுக் கைக்கொளு
முதல்வ ரிளகலை மதிய மடைசடை
அருண வுழைமழு மருவு திருபுயர்
கொட்டத் துப்புரர் கெட்டுப் பொட்டெழ
விட்டத் திக்கணை நக்கர்க் கற்புத
குமர னெனவிரு தொலியு முரசொடு
வளையு மெழுகட லதிர முழவொடு
கொட்டத் துட்டரை வெட்டித் தட்கட
லொப்பத் திக்கும டுத்துத் தத்திட – அமர்மேவிக்
குருகு கொடிசிலை குடைகள் மிடைபட
மலைகள் பொடிபட வுடுக ளுதிரிட
கொத்திச் சக்கிரி பற்றப் பொற்பரி
எட்டுத் திக்குமெ டுத்திட் டுக்குரல்
குமர குருபர குமர குருபர
குமர குருபர எனவொ தமரர்கள்
கொட்பப் புட்பமி றைத்துப் பொற்சர
ணத்திற் கைச்சிரம் வைத்துக் குப்பிட
குலவு நரிசிறை கழுகு கொடிபல
கருட னடமிட குருதி பருகிட
கொற்றப் பத்திர மிட்டுப் பொற்கக
னத்தைச் சித்தமி ரக்ஷித் துக்கொளு – மயில்வீரா
சிரமொ டிரணிய னுடல்கி ழியவொரு
பொழுதி னுகிர்கொடு அரியெ னடமிடு
சிற்பர்த் திட்பதம் வைத்துச் சக்கிர
வர்த்திக் குச்சிறை யிட்டுச் சுக்கிரன்
அரிய விழிகெட இருப தமுமுல
கடைய நெடியவர் திருவு மழகியர்
தெற்குத் திக்கில ரக்கர்க் குச்சின
முற்றுப் பொற்றசர் தற்குப் புத்திர
செயமு மனவலி சிலைகை கொடுகர
மிருப துடைகிரி சிரமொர் பதும்விழ
திக்கெட் டைக்கக னத்தர்க் குக்கொடு
பச்சைப் பொற்புய லுக்குச் சித்திர – மருகோனே
திலத மதிமுக அழகி மரகத
வடிவி பரிபுர நடனி மலர்பத
சித்தர்க் குக்குறி வைத்திட் டத்தன
முத்தப் பொற்கிரி யொத்தச் சித்திர
சிவைகொள் திருசர சுவதி வெகுவித
சொருபி முதுவிய கிழவி யியல்கொடு
செட்டிக் குச்சுக முற்றத் தத்துவ
சித்திற் சிற்பதம் வைத்தக் கற்புறு
திரையி லமுதென மொழிசெய் கவுரியி
னரிய மகனென புகழ்பு லிநகரில்
செப்புப் பொற்றன முற்றப் பொற்குற
தத்தைக் குப்புள கித்திட் டொப்பிய – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனன தனதன தனன தனதன
தனன தனதன தனன தனதன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தனன தனதன தனன தனதன
தனன தனதன தனன தனதன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தனன தனதன தனன தனதன
தனன தனதன தனன தனதன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன
தத்தத் தத்தன தத்தத் தத்தன – தனதான.
மருவு கடல் முகில் அனைய குழல் மதி
வதன(ம்) நுதல் சிலை பிறை அது எ(ண்)ணும் விழி
மச்ச(ம்) பொன் கணை முக்குப் பொன் குமிழ்
ஒப்பக் கத்தரி ஒத்திட்டச் செவி
குமுத மலர் இதழ் அமுத மொழி நிரை
தரளம் எனும் நகை மிடறு கமுகு என
வைத்துப் பொன் புய(ம்) பச்சைத் தட்டையொடு
ஒப்பிட்டுக் கமலக் கைப் பொன் துகிர்
வகைய விரலொடு கிளிகள் முக நகம்
எனவும் இகலிய குவடும் இணை என
வட்டத் துத்தி முகிழ்ப்பச் சக்கிரம்
வைத்தப் பொன் குடம் ஒத்திட்டுத் திகழ் – முலை மேவும்
வடமு(ம்) நிரை நிரை தரளம் பவளம் ஒடு
அசைய பழு மர இலை வயிறு மயிர்
அற்பத்திக்கு இணை பொற்புத் தொப்புளும்
அப்புக்குள் சுழி ஒத்துப் பொன் கொடி
மதனன் உரு துடி இடையும் மி(ன்)னல் என
அரிய கடி தடம் அமிர்த கழை ரசம்
மட்டுப் பொன் கமலத்தில் சக்கிரி
துத்திப் பைக்கு ஒருமித்து பட்டு உடை
மருவு தொடை இணை கதலி பரடு கொள்
கணையும் முழவு என கமடம் எழுதிய
வட்டப் புத்தகம் ஒத்துப் பொன்
சரணத்தில் பின் புறம் மெத்துத் தத்தைகள் – மயில் போலே
தெருவில் முலை விலை உரை செய்து அவரவர்
மயல் கொண்டு அணைவர மருள் செய்தொழில் கொ(ண்)டு
தெட்டிப் பற்பல சொக்கு இட்டுப் பொருள்
பற்றிக் கட்டில் அணைக்க ஒப்பிப் புணர்
திலதம் அழிபட விழிகள் சுழலிட
மலர்கள் அணை குழல் இடை கொள் துகில் பட
தித்தித் துப்பு இதழ் வைத்துக் கை கொ(ண்)டு
கட்டிக் குத்து முலைக்குள் கைப் பட
திரையில் அமுது என கழையில் ரசம் என
பலவில் சுளை என உருக உயர் மயல்
சிக்குப் பட்டு உடல் கெட்டுச் சித்தமும்
வெட்கித் துக்கமும் உற்று கொக்கு என – நரை மேவிச்
செவியொடு ஒளிர் விழி மறைய மல சலம்
ஒழுக பல உரை குழற தடி கொ(ண்)டு
தெத்திப் பித்தமும் முற்றித் தன் செயல்
அற்றுச் சிச்சிஎனத் துக்கப்பட
சிலர்கள் முது உடல் வினவு பொழுதினில்
உவரி நிறம் உடை நமனும் உயிர் கொள
செப்பு அற்றுப் பிணம் ஒப்பித்துப் பெயர்
இட்டு பொன் பறை கொட்டச் செப்பிடு
செனனம் இது என அழுது முகம் மிசை
அறைய அணைபவர் எடு என சுடலையில்
சில் திக்குக்கு இரை இட்டிட்டு இப்படி
நித்தத் துக்கம் எடுத்திட்டுச் சடம் – உழல்வேனோ
குருவின் உரு என அருள் செய் துறையினில்
குதிரை கொள வரு நிறை தவசி தலை
கொற்றப் பொன் பதம் வைத்திட்டு அற்புதம்
எற்றிப் பொன் பொருள் இட்டுக் கைகொ(ள்)ளும்
முதல்வர் இள கலை மதியம் அடை சடை
அருண உழை மழு மருவு திரு புயர்
கொட்டத்துப் புரர் கெட்டுப் பொட்டு எழ
விட்டத் திக்கு அணை நக்கர்க்கு அற்புத
குமரன் என விருது ஒலியும் முரசொடு
வளையும் எழு கடல் அதிர முழவொடு
கொட்டத் துட்டரை வெட்டித் தண் கடல்
ஒப்பத் திக்கும் மடுத்துத் தத்திட – அமர் மேவி
குருகு கொடி சிலை குடைகள் மிடைபட
மலைகள் பொடிபட உடுகள் உதிரிட
கொத்திச் சக்கிரி பற்றப் பொன் பரி
எட்டுத் திக்கும் எடுத்திட்டுக் குரல்
குமர குருபர குமர குருபர
குமர குருபர என ஒது அமரர்கள்
கொட்பப் புட்பம் இறைத்துப் பொன்
சரணத்தில் கைச் சிரம் வைத்துக் குப்பிட
குலவு நரி சிறை கழுகு கொடி பல
கருடன் நடமிட குருதி பருகிட
கொற்றப் பத்திரம் இட்டுப் பொன்
ககனத்தைச் சித்தம் இரக்ஷித்துக் கொ(ள்)ளும் – மயில் வீரா
சிரமொடு இரணியன் உடல் கிழிய ஒரு
பொழுதில் உ கிர் கொ(ண்)டு அரி எல் நடமிடு
சிற்பர் திண் பதம் வைத்துச்
சக்கிரவர்த்திக்குச் சிறை இட்டுச் சுக்கிரன்
அரிய விழி கெட இரு பதமும் உலகு
அடைய நெடியவர் திருவும் அழகியர்
தெற்குத் திக்கில் அரக்கர்க்குச் சினம்
உற்றுப் பொன் தசர்தற்குப் புத்திர
செயமும் மன வலி சிலை கை கொ(ண்)டு கரம்
இரு பது உடை கிரி சிரம் ஒர் ப(த்)தும் விழ
திக்கு எட்டைக் ககனத்தர்க்குக் கொடு
பச்சைப் பொன் புயலுக்குச் சித்திர – மருகோனே
திலத மதி முக அழகி மரகத
வடிவி பரிபுர நடனி மலர் பத
சித்தர்க்குக் குறி வைத்திட்டத் தனம்
முத்தப் பொன் கிரி ஒத்தச் சித்திர சிவை
கொள் திரு சரசுவதி வெகு வித
சொருபி முதுவிய கிழவி இயல் கொடு
செட்டிக்குச் சுகம் உற்றத் தத்துவ
சித்தில் சில் பதம் வைத்தக் கற்புறு
திரையில் அமுது என மொழி செய் கவுரியின்
அரிய மகன் என புகழ் புலி நகரில்
செப்புப் பொன் தனம் உற்றப் பொன் குற
தத்தைக்குப் புளகித்திட்டு ஒப்பிய – பெருமாளே
English
maruvu kadalmuki lanaiya kuzhalmathi
vathana nuthalsilai piRaiya theNumvizhi
macchap poRkaNai mukkup poRkumi
zhoppak kaththari yoththit tacchevi
kumutha malaritha zhamutha mozhinirai
tharaLa menunakai midaRu kamukena
vaiththup poRpuya pacchaith thattaiyo
doppit tukkama lakkaip potRukir
vakaiya viralodu kiLikaL mukanaka
menavu mikaliya kuvadu miNaiyena
vattath thuththimu kizhppac chakkiram
vaiththap poRkuda moththit tuththikazh – mulaimEvum
vadamu nirainirai tharaLa pavaLamo
dasaiya pazhumara ilaiva yiRumayi
raRpath thikkiNai poRputh thoppuLum
appuk kutchuzhi yoththup poRkodi
mathana nuruthudi yidaiyu minalena
ariya kadithada mamirtha kazhairasa
mattup poRkama laththiR chakkiri
thuththip paikkoru miththup pattudai
maruvu thodaiyiNai kathali paradukoL
kaNaiyu muzhavena kamada mezhuthiya
vattap puththaka moththup poRchara
NaththiR piRpuRa meththuth thaththaikaL – mayilpOlE
theruvil mulaivilai yuraisey thavaravar
mayalko daNaivara maruLsey thozhilkodu
thettip paRpala sokkit tupporuL
patRik kattila Naikkop pippuNar
thilatha mazhipada vizhikaL suzhalida
malarka LaNaikuzha lidaikoL thukilpada
thiththith thuppithazh vaiththuk kaikkodu
kattik kuththumu laikkut kaippada
thiraiyi lamuthena kazhaiyil rasamena
palavil chuLaiyena vuruka vuyarmayal
sikkup pattudal kettuc chiththamum
vetkith thukkamu mutRuk kokkena – naraimEvic
cheviyo doLirvizhi maRaiya malasala
mozhuka palavurai kuzhaRa thadikodu
theththip piththamu mutRith thaRcheya
latRuc chicchiye naththuk kappada
silarkaL muthuvudal vinavu pozhuthini
luvari niRamudai namanu muyirkoLa
seppat RuppiNa moppith thuppeya
rittup poRpaRai kottac cheppidu
senana mithuvena azhuthu mukamisai
aRaiya aNaipava redena sudalaiyil
sitRik kukkirai yittit tippadi
niththath thukkame duththit tucchada – muzhalvEnO
guruvi nuruvena aruLsey thuRaiyinil
kuthirai koLavaru niRaitha vasithalai
kotRap poRpatham vaiththit taRputha
metRip poRporu Littuk kaikkoLu
muthalva riLakalai mathiya madaisadai
aruNa vuzhaimazhu maruvu thirupuyar
kottath thuppurar kettup pottezha
vittath thikkaNai nakkark kaRputha
kumara nenaviru tholiyu murasodu
vaLaiyu mezhukada lathira muzhavodu
kottath thuttarai vettith thatkada
loppath thikkuma duththuth thaththida – amarmEvik
kuruku kodisilai kudaikaL midaipada
malaikaL podipada vuduka Luthirida
koththic chakkiri patRap poRpari
ettuth thikkume duththit tukkural
kumara gurupara kumara gurupara
kumara gurupara enavo thamararkaL
kotpap putpami Raiththup poRchara
NaththiR kaicchiram vaiththuk kuppida
kulavu narisiRai kazhuku kodipala
karuda nadamida kuruthi parukida
kotRap paththira mittup poRkaka
naththaic chiththami rakshith thukkoLu – mayilveerA
siramo diraNiya nudalki zhiyavoru
pozhuthi nukirkodu ariye nadamidu
siRparth thitpatham vaiththuc chakkira
varththik kucchiRai yittuc chukkiran
ariya vizhikeda irupa thamumula
kadaiya nediyavar thiruvu mazhakiyar
theRkuth thikkila rakkark kucchina
mutRup potRasar thaRkup puththira
seyamu manavali silaikai kodukara
mirupa thudaikiri siramor pathumvizha
thikket taikkaka naththark kukkodu
pacchaip poRpuya lukkuc chiththira – marukOnE
thilatha mathimuka azhaki marakatha
vadivi paripura nadani malarpatha
siththark kukkuRi vaiththit taththana
muththap poRkiri yoththac chiththira
sivaikoL thirusara suvathi vekuvitha
sorupi muthuviya kizhavi yiyalkodu
settik kucchuka mutRath thaththuva
siththiR chiRpatham vaiththak kaRpuRu
thiraiyi lamuthena mozhisey kavuriyi
nariya makanena pukazhpu linakaril
seppup potRana mutRap poRkuRa
thaththaik kuppuLa kiththit toppiya – perumALE.
English Easy Version
maruvu kadal mukil anaiya kuzhal mathi
vathana(m) nuthal silai piRai athu e(N)Num vizhi
maccha(m) pon kaNai mukkup pon kumizh
oppak kaththari oththittac chevi
kumutha malar ithazh amutha mozhi nirai
tharaLam enum nakai midaRu kamuku ena
vaiththup pon puya(m) pacchaith thattaiyodu
oppittuk kamalak kaip pon thukir
vakaiya viralodu kiLikaL muka nakam
Enavum ikaliya kuvadum iNai ena
vattath thuththi mukizhppac chakkiram
vaiththap pon kudam oththittuth thikazh – mulai mEvum
vadamu(m) nirai nirai tharaLam pavaLam
odu asaiya pazhu mara ilai vayiRu mayir
aRpaththikku iNai poRputh thoppuLum
appukkuL suzhi oththup pon kodi
mathanan uru thudi idaiyum mi(n)nal ena
ariya kadi thadam amirtha kazhai rasam
mattup pon kamalaththil chakkiri
thuththip paikku orumiththu pattu udai
maruvu thodai iNai kathali paradu koL
kaNaiyum muzhavu ena kamadam ezhuthiya
vattap puththakam oththup pon
saraNaththil pin puRam meththuth thaththaikaL – mayil pOlE
theruvil mulai vilai urai seythu avaravar
mayal koNdu aNaivara maruL seythozhil ko(N)du
thettip paRpala sokku ittup poruL
patRik kattil aNaikka oppip puNar
thilatham azhipada vizhikaL suzhalida
malarkaL aNai kuzhal idai koL thukil pada
thiththith thuppu ithazh vaiththuk kai ko(N)du
kattik kuththu mulaikkuL kaip pada
thiraiyil amuthu ena kazhaiyil rasam ena
palavil chuLai ena uruka uyar mayal
sikkup pattu udal kettuc chiththamum
vedkith thukkamum utRu kokku ena – narai mEvic
cheviyodu oLir vizhi maRaiya mala salam
ozhuka pala urai kuzhaRa thadi ko(N)du
theththip piththamum mutRith than seyal
atRuc chicchienath thukkappada
silarkaL muthu udal vinavu pozhuthinil
uvari niRam udai namanum uyir koLa
seppu atRup piNam oppiththup peyar
Ittu pon paRai kottac cheppidu
senanam ithu ena azhuthu mukam misai
aRaiya aNaipavar edu ena sudalaiyil
sil thikkukku irai ittittu ippadi
niththath thukkam eduththittuc chadam – uzhalvEnO
guruvin uru ena aruL sey thuRaiyinil
kuthirai koLa varu niRai thavasi thalai
kotRap pon patham vaiththittu aRputham
etRip pon poruL ittuk kaiko(L)Lum
Muthalvar iLa kalai mathiyam adai sadai
aruNa uzhai mazhu maruvu thiru puyar
kottaththup purar kettup pottu ezha
vittath thikku aNai nakkarkku aRputha
kumaran ena viruthu oliyum murasodu
vaLaiyum ezhu kadal athira muzhavodu
kottath thuttarai vettith thaN kadal
oppath thikkum maduththuth thaththida – amar mEvi
kuruku kodi silai kudaikaL midaipada
malaikaL podipada udukaL uthirida
koththic chakkiri patRap pon pari
ettuth thikkum eduththittuk kural
kumara gurupara kumara gurupara
kumara gurupara ena othu amararkaL
kotpap putpam iRaiththup pon saraNaththil
kaic chiram vaiththuk kuppida
kulavu nari siRai kazhuku kodi pala
karudan nadamida kuruthi parukida
kotRap paththiram ittup pon
kakanaththaic chiththam irakshiththuk ko(L)Lum – mayil veerA
siramodu iraNiyan udal kizhiya oru
pozhuthil ukir ko(N)du ari el nadamidu
siRpar thiN patham vaiththuc chakkira
varththikkuc chiRai ittuc chukkiran
ariya vizhi keda iru pathamum ulaku
adaiya nediyavar thiruvum azhakiyar
theRkuth thikkil arakkarkkuc chinam
utRup pon thasarthaRkup puththira
seyamum mana vali silai kai ko(N)du karam
iru pathu udai kiri siram or pa(th)thum vizha
thikku ettaik kakanaththarkkuk kodu
pacchaip pon puyalukkuc chiththira – marukOnE
thilatha mathi muka azhaki marakatha
vadivi paripura nadani malar patha
siththarkkuk kuRi vaiththittath thanam
muththap pon kiri oththac chiththira
Sivai koL thiru sarasuvathi veku vitha
sorupi muthuviya kizhavi iyal kodu
settikkuc chukam utRath thaththuva
chiththil sil patham vaiththak kaRpuRu
thiraiyil amuthu ena mozhi sey kavuriyin
ariya makan ena pukazh puli nakaril
seppup pon thanam utRap pon kuRa
thaththaikkup puLakiththittu oppiya – perumALE
திருப்புகழ் 512 மருவு கடல்முகில் (சிதம்பரம்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், சிதம்பரம் (புலியூர்) திருத்தலத்திற்காகப் பாடப்பட்ட “மருவு கடல்முகில்…” (திருப்புகழ் 512) என்ற பாடல், சிற்றின்பத்தின் நிலையாமையையும், முதுமை மற்றும் மரணத்தின் துயரத்தையும் விளக்கி, அதிலிருந்து விடுபட முருகப் பெருமானின் பேரருளை நாடும் ஒரு அற்புதமான பாடலாகும். இப்பாடலுக்கான ஆழமான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. விலைமகளிரின் உடல் எழில் வர்ணனை
இப்பாடலின் தொடக்கத்தில், ஆடவர்களை மயக்கும் விலைமகளிரின் அழகை அருணகிரிநாதர் மிக நுட்பமாக வர்ணிக்கிறார். கடல் மேகங்களை ஒத்த கரிய கூந்தல், முழுநிலவு போன்ற முகம், வில் போன்ற புருவம், மீன்களைப் போன்ற கண்கள், பொன்னால் செய்த குமிழியைப் போன்ற மூக்கு, கத்தரிக்கோல் போன்ற காதுகள், செவ்வல்லி மலர் போன்ற இதழ்கள், முத்துக்களைப் போன்ற பற்கள், கமுக மரத்தைப் போன்ற கழுத்து, மூங்கில் போன்ற தோள்கள், தாமரை போன்ற கைகள் என அவர்களின் அங்கங்களை வருணிக்கிறார். கிளியின் அலகைப் போன்ற நகங்களையும், வட்டமான தேமல் கொண்டு பொற்குடங்களை ஒத்த மார்பகங்களையும், பவள மாலைகள் அசையும்படியான உடலமைப்பையும் கொண்டவர்கள் எனப் பொதுமகளிரின் அழகை விவரிக்கிறார்.
2. சிற்றின்ப மயக்கமும் காம வலையும்
இத்தகைய பேரழகு கொண்ட விலைமகளிர், தெருக்களில் நின்று ஆடவர்களைத் தம் கடைக்கண் பார்வையால் மயக்கி, வஞ்சனை செய்து அவர்களின் பொருளைப் பறிப்பார்கள். கட்டிலில் அணைத்து, நெற்றியில் உள்ள திலதம் அழியும்படியும், கண்கள் சுழலும்படியும், கூந்தல் அவிழும்படியும், உடுத்திய உடைகள் நெகிழும்படியும் காம லீலைகளில் ஈடுபடுவார்கள். இனிமையான முத்தங்களைத் தந்து, மார்பகங்கள் உராயும்படி இறுகத் தழுவி ஆடவர்களை காம வலையில் வீழ்த்துவார்கள். கரும்புச் சாறு போலவும், பலாச்சுளை போலவும் சிற்றின்ப ஆசையைக் காட்டி, ஆண்களின் அறிவையும் சித்தத்தையும் கெடுக்கும் இந்த மாய வலையில் மனிதன் சிக்கித் தவிக்கிறான் என்கிறார்.
3. முதுமையின் பிடியும் உடல் தளர்ச்சியும்
இவ்வாறு சிற்றின்பத்திலேயே காலம் கழிக்கும் மனிதனின் உடல் காலப்போக்கில் எத்தகைய பரிதாபகரமான நிலையை அடையும் என்பதை அருணகிரிநாதர் அப்பட்டமாக உரைக்கிறார். இளமை நீங்கி முதுமை வரும்போது, முடி கொக்கு போல நரைத்துவிடும். காது கேட்கும் திறனை இழக்கும்; கண்களின் பார்வை மறையும். உடலின் கட்டுப்பாட்டை இழந்து மலசலம் தாமாகவே ஒழுகும். வாயில் வார்த்தைகள் குழறும். கையில் தடியூன்றி, தட்டுத்தடுமாறி நடக்கும் நிலை ஏற்படும். அறிவும் தளர்ந்து, தன்னைச் சுற்றியுள்ளோரே “சீச்சீ” என்று வெறுத்துத் தூற்றும் படியான அவல நிலைக்கு மனிதன் தள்ளப்படுவான்.
4. மரணத்தின் கொடூரமும் பிறவிச் சுழலும்
முதுமையின் துயரம் ஒருபுறமிருக்க, இறுதி நாளும் நெருங்குகிறது. கடல் போன்ற கருநிறம் கொண்ட எமதர்மன் உயிரைப் பறித்துச் செல்வான். அதுவரை பெயர் சொல்லி அழைக்கப்பட்ட மனிதன், உயிர் பிரிந்ததும் வெறும் ‘பிணம்’ என்று அழைக்கப்படுவான். உறவினர்கள் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்து, பறை கொட்டி, சுடுகாட்டில் சிதை மூட்டி உடலைத் தீக்கிரையாக்குவார்கள். “இந்த பிறவியின் பயன் இவ்வளவுதானா?” என்று உறவினர் அழுது புலம்புவர். இறுதியில் உடல் நாய்களுக்கும் நரிகளுக்கும் எறும்புகளுக்கும் இரையாகி சாம்பலாகும். இத்தகைய துக்ககரமான பிறவிச் சுழற்சியில் நான் இனியும் உழல வேண்டுமா? என அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் மன்றாடுகிறார்.
5. சிவபெருமானின் பெருமையும் குருவருளும்
உலக மாயைகளில் இருந்து விடுபட, இறைவனின் பெருமைகளைப் பாடத் தொடங்குகிறார். நரி பரியான (நரியைக் குதிரையாக்கிய) மாணிக்கவாசகருக்காகக் குருநாதராக வந்த சிவபெருமானின் புகழை இங்கு பாடுகிறார். பிறைச்சந்திரன், கங்கை ஆகியவற்றைச் சடையில் தாங்கியவரும், கையில் மழு ஏந்தியவரும், முப்புரங்களை எரித்துச் சாம்பலாக்கியவருமான சிவபெருமானின் புதல்வனே என்று முருகனைப் போற்றுகிறார். அத்தகைய அற்புதமான குருவாகிய சிவபெருமானின் மைந்தன் நீயே எனப் புகழ்கிறார்.
6. சூரனை வதைத்த முருகனின் வீரப்போர்
தேவர்களைக் காக்க முருகப்பெருமான் அசுரர்களுடன் செய்த உக்கிரமான போர் இங்கு விவரிக்கப்படுகிறது. ஏழு கடல்களும் அதிரும்படி முரசுகளும், சங்குகளும், பேரிகைகளும் முழங்கின. எண்திசைகளிலும் முருகனின் பூதப்படைகள் பாய்ந்து சென்று அசுரர்களை வெட்டி வீழ்த்தின. கிரவுஞ்ச மலை பொடிபடும்படியும், நட்சத்திரங்கள் உதிரும்படியும் தன் சக்ராயுதத்தாலும் வேலாயுதத்தாலும் போர் புரிந்தான் முருகன். அவனது வீரத்தைக் கண்ட தேவர்கள் “குமர குருபர! குமர குருபர!” என்று போற்றித் துதித்து, அவன் திருவடிகளில் மலர் தூவி வணங்கினார்கள்.
7. திருமாலின் அவதாரச் சிறப்பும் மருகோனே என்ற அழைப்பும்
முருகப் பெருமானைத் திருமாலின் மருகன் (மருமகன்) என்று உரிமையோடு அழைக்கிறார். இரணியனின் மார்பை நகங்களால் பிளந்த நரசிம்மர், மாவலிச் சக்கரவர்த்தியிடம் மூன்றடி மண் கேட்டுச் சென்று சுக்கிராச்சாரியாரின் கண்ணைக் குத்திய வாமன மூர்த்தி, தசரதனின் புத்திரனாக வந்து இருபது கைகளையும் பத்துத் தலைகளையும் கொண்ட ராவணனை வீழ்த்திய ஸ்ரீராமர் – இத்தனை பெருமைகளையும் கொண்ட, பச்சை நிறம் கொண்ட திருமாலின் அழகிய மருகோனே (மருமகனே) என்று திருமாலின் அவதாரச் சிறப்புகளைக் கூறி முருகனைத் துதிக்கிறார்.
8. உமையவளின் அருளும் சிதம்பரச் சிறப்பும்
இறுதியாக, முருகனைப் பெற்ற அன்னையான பார்வதி தேவியின் சிறப்புகளைப் பாடுகிறார். நெற்றியில் திலகமும், சந்திரன் போன்ற முகமும், மரகதப் பச்சை நிறமும் கொண்டவள் அன்னை பராசக்தி. கால்களில் சிலம்பு ஒலிக்க நடனமாடுபவள். சரஸ்வதியாகவும், முதிய கிழவியாகவும் (அவ்வையாகவும்) பல வடிவங்கள் எடுப்பவள். பாற்கடல் அமுதம் போன்ற இனிமையான மொழி பேசும் கௌரியின் (பார்வதியின்) மகனே! உன்னைப் பதஞ்சலி மற்றும் வியாக்கிரபாதர் (புலிக்கால் முனிவர்) வழிபட்ட புலியூர் என்று அழைக்கப்படும் சிதம்பரத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமானே! குறமகள் வள்ளியை அணைத்து மகிழும் நாதனே! எனக்கு அருள் புரிவாயாக எனப் பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.
சுருக்கம்
திருப்புகழ் 512, மனித வாழ்வின் இரு முரண்பட்ட பக்கங்களை மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது. பாடலின் முதல் பாதி, மனிதன் மாயையான சிற்றின்ப வலையிலும், விலைமகளிரின் மோகத்திலும் சிக்கித் தன் வாழ்நாளை எப்படி வீணாக்குகிறான் என்பதை விளக்குகிறது. தற்காலிகமான இந்த உடல், முதுமையில் எத்தகைய கேவலமான தளர்ச்சியை அடையும் என்பதையும், முடிவில் மரணம் வந்து சுடுகாட்டில் சாம்பலாகும் நிலையையும் மிகத் தெளிவாகவும் அச்சமூட்டும் வகையிலும் எடுத்துரைக்கிறது அருணகிரிநாதர். இந்த மாயச் சுழலில் இருந்து விடுபட, பாடலின் இரண்டாம் பாதியில் சிவனின் அருளையும், அசுரர்களை அழித்த முருகனின் வீரப் போரையும், திருமாலின் அவதாரப் பெருமைகளையும், அன்னை பார்வதியின் கருணையையும் பாடித் துதிக்கிறார். இறுதியில், புலியூர் எனப்படும் சிவனார் நடனமாடும் சிதம்பரத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகப் பெருமானின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டால் மட்டுமே இந்தப் பிறவித் துயரிலிருந்து நிரந்தர விடுதலை கிடைக்கும் என்பதை அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார்.
The essence of Thiruppugazh 512 Maruvu Kadalmukil (Chidambaram)
Here is a deep, step-by-step explanation of Thiruppugazh 512, translated and interpreted strictly in English. In this profound composition, Saint Arunagirinathar paints a vivid contrast between the fleeting, painful nature of worldly existence and the eternal, liberating grace of the Divine.
1. The Enticing Illusion of Physical Beauty
The poem opens with a highly stylized, poetic description of courtesans, symbolizing the ultimate distraction of worldly pleasures. Arunagirinathar paints a picture of their physical allure using classical metaphors: hair dark and dense as ocean clouds, faces glowing like the full moon, eyebrows arched like a bow, and eyes darting like fish. Every feature is idealized, from golden, ornament-like noses to lips resembling red lotus flowers and teeth shining like pearls. This elaborate imagery represents how the material world presents itself—mesmerizing, flawless, and deeply alluring to the human mind.
2. The Intoxicating Trap of Lust
Beneath this beautiful facade lies a dangerous trap. The poet describes how these women stand in the streets, using their charm to hypnotize and seduce men for their wealth. They engage in passionate intimacy, wrapping men in a web of deceit and temporary physical ecstasy that feels as sweet as nectar, sugarcane, or jackfruit. However, this indulgence is purely transactional and spiritually draining. Arunagirinathar warns that men caught in this snare lose not only their material wealth but also their mental clarity, willpower, and physical vitality, ultimately leading to a state of shame and exhaustion.
3. The Humiliating Decay of Old Age
The narrative then takes a sharp, brutal turn to expose the inevitable reality of the human body. The same flesh that was once a source of immense pleasure rapidly decays. Hair turns stark white like a crane’s feathers. The senses fail—eyes go blind and ears go deaf. Arunagirinathar vividly describes the humiliation of old age: the loss of bodily control leading to incontinence, the babbling of speech, and the necessity of leaning on a walking stick. In this fragile state, the very society that once celebrated the person now looks upon them with disgust and pity, muttering words of contempt.
4. The Harsh Reality of Death and the Karmic Cycle
Following the humiliation of old age comes the final, inescapable truth: death. The dark-hued God of Death, Yama, arrives to extract the life force. The moment breath leaves, the individual loses their identity and name, becoming nothing more than a “corpse.” While relatives beat their chests in temporary grief, the body is quickly taken to the cremation ground and reduced to ashes, becoming food for scavengers and fire. Observing this tragic, repetitive cycle of birth, lust, decay, and death, the poet voices a deeply existential plea: “Must I forever wander and suffer in this daily cycle of bodily existence?”
5. The Supreme Grace of Lord Shiva
To escape this cycle of suffering, Arunagirinathar shifts his focus to the eternal divine, beginning with Lord Shiva. He praises Shiva as the ultimate Guru, specifically referencing the legend where Shiva transformed jackals into horses to save the saint Manikkavasagar. He visualizes Shiva with his matted hair holding the crescent moon and the Ganges, wielding the battle-axe and the deer, and possessing the supreme power to reduce the three flying demonic cities (Tripura) to ashes with a single arrow. Murugan is hailed as the miraculous son of this supreme, ascetic Lord.
6. The Fierce Annihilation of Demonic Forces
The poem then erupts into a dynamic description of Lord Murugan’s cosmic martial glory. Riding his golden peacock across the eight directions, Murugan leads a fierce battle against demonic forces, symbolizing the destruction of the human ego and ignorance. The cosmic clash is so intense that the seven oceans tremble, the Krauncha mountain is pulverized into dust, and stars fall from the sky. As the battlefield fills with scavenging eagles and foxes, the Devas (celestial beings) shower Murugan’s golden feet with flowers, chanting his holy name, “Kumara Gurupara!”
7. The Divine Connection to Lord Vishnu
Arunagirinathar establishes Murugan’s cosmic lineage by praising him as the beloved nephew (Marugon) of Lord Vishnu. In a rapid, brilliant sequence, he recounts Vishnu’s greatest avatars: Narasimha, who tore open the chest of the demon Hiranyakashipu; Vamana, the dwarf who conquered the universe and blinded the arrogant preceptor Shukracharya; and Lord Rama, the son of Dasharatha, who severed the ten heads and twenty arms of the mighty Ravana. By connecting Murugan to this emerald-hued protector of the universe, the poet highlights Murugan’s role as the ultimate savior.
8. The Compassionate Mother and the Glory of Chidambaram
In the concluding verses, the poet invokes the grace of the Divine Mother, Goddess Parvati. Described with an emerald-green form, a moon-like face, and anklets ringing on her dancing feet, she is the embodiment of wisdom (Saraswati) who speaks words as sweet as ambrosia. Murugan is celebrated as the rare and precious son of this Mother. Finally, Arunagirinathar anchors this grand cosmic vision in the sacred earthly shrine of Puliyur (Chidambaram), praising Murugan as the Lord who joyfully embraces his consort Valli, offering ultimate salvation to all who seek his feet.
Summary
Thiruppugazh 512 is a powerful masterclass in spiritual awakening, built on stark contrasts. The first half acts as a harsh mirror, reflecting the human obsession with temporary physical beauty, the draining nature of lust, and the inescapable, humiliating realities of old age and death. It serves to break the illusion of the flesh. Having established the futility of worldly attachments, the second half elevates the soul by introducing the majesty of the Divine. By praising Lord Shiva’s grace, Lord Vishnu’s protective avatars, Goddess Parvati’s compassion, and Lord Murugan’s ego-destroying valor, Arunagirinathar promises that surrendering to the Lord at the holy shrine of Chidambaram is the only true escape from the endless cycle of mortal suffering.
