திருப்புகழ் 514 முத்த மோகன (சிதம்பரம்)

Thiruppugazh 514 Muttha Moakana (Chithamparam)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 514 முத்த மோகன (சிதம்பரம்)      –      திருப்புகழ் 515 பரமகுரு நாத (சிதம்பரம்)

திருப்புகழ் 514 முத்த மோகன (சிதம்பரம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த திருப்புகழில், ‘புலியூர்’ என்று அழைக்கப்படும் தில்லை சிற்றம்பலத்திற்காகப் (சிதம்பரம்) பாடப்பட்ட “முத்த மோகன தத்தையினார்…” (திருப்புகழ் 514) என்ற இப்பாடல், மனித மனம் சிற்றின்ப மாயைகளில் எவ்வாறு உழல்கிறது என்பதையும், அதிலிருந்து விடுபட்டு மெய்ஞ்ஞானம் பெற முருகப்பெருமானின் திருவருளை வேண்டி நிற்கும் நிலையையும் மிக அற்புதமாக விளக்குகிறது. இப்பாடலுக்கான ஆழமான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. விலைமகளிரின் மயக்கும் தோற்றம்

இப்பாடலின் தொடக்கத்தில், ஆடவர்களை மயக்கும் விலைமகளிரின் அழகை அருணகிரிநாதர் வர்ணிக்கிறார். அவர்கள் கிளிகளைப் போன்ற இனிமையான குரலைக் கொண்டவர்கள். சர்க்கரையைப் போன்று தித்திக்கும் இனிமையான இதழ்களையும், முத்துப் போன்ற ஒளிவீசும் பற்களையும் கொண்டவர்கள். முத்து மாலைகளை அணிந்த, பொன்மலைகளைப் போன்ற மார்பகங்களைக் கொண்டு தங்களது புற அழகின் மூலம் ஆண்களை வசீகரிக்கும் இயல்புடையவர்கள் என உலக மாயையின் கவர்ச்சியை விலைமாதரின் தோற்றத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்.

2. பொருளாசையும் வஞ்சனைச் செயல்களும்

இந்த விலைமகளிரின் காதல் உண்மையானதல்ல; அது வெறும் பொருளாசையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தன்னிடம் வரும் ஆடவர்களின் இளமையையும், செல்வத்தையும் சிற்றின்பத்தின் மூலம் முற்றிலுமாக அழித்துவிடுவார்கள். ஒருவனிடம் உள்ள செல்வமெல்லாம் தீர்ந்தவுடன், அவனை விட்டுவிட்டுப் பொருளைத் தேடி வேறு ஆடவர்களைத் தம்மிடம் அழைப்பார்கள். முத்தமிடுதல் போன்ற பலவிதமான காம லீலைகளைச் செய்து ஆடவர்களை மயக்கி, முடிவில் அவர்களுக்குத் துன்பமும் வறுமையும் வந்து சூழும் படியான துயர நிலைக்குத் தள்ளிவிடுவார்கள்.

3. காம வலையில் சிக்கிய நாயடியேன்

வஞ்சனை நிறைந்த நெஞ்சத்தைக் கொண்ட இந்த விலைமகளிர், ஆடவர்களைத் தங்களோடு சிற்றின்ப விளையாட்டுகளில் ஈடுபட அழைப்பார்கள். அந்த மாய அழைப்பினை உண்மை என்று நம்பி, அவர்கள் விரித்த காம வலையில் வீழ்ந்து, ஒரு நாயைப் போல அலைந்து உழலும் இழிவான நிலையில் நான் இருக்கிறேன் என்று தன்னை மிகவும் தாழ்த்தி அருணகிரியார் பாடுகிறார். இது, உலக ஆசைகளில் சிக்கித் தவிக்கும் ஒவ்வொரு சாமானிய மனிதனின் ஆன்மக் குமுறலாகவே வெளிப்படுகிறது.

4. மெய்ஞ்ஞானம் வேண்டி முருகனிடம் சரணடைதல்

சிற்றின்ப வலையிலிருந்து விடுபட, முருகப்பெருமானின் பேரருளை வேண்டுகிறார். “நாயினும் கடையவனான எனக்கு உண்மையான சித்தி ஞானம் வெளிப்பட வேண்டும். என்னுடைய சித்தம் (மனம்) அலைபாயாமல் ஒருமுகப்பட்டு நிற்க வேண்டும். உன்னுடைய ஆறு திருமுகங்களையும் என் மனதில் நிறுத்தித் தியானிக்கும்படி, பிரணவ மந்திரத்தின் உட்பொருளை உனது ஆறு முகங்களாலும் அன்பு பொங்க எனக்கு உபதேசித்து, மெய்ஞ்ஞான உணர்வை அருள்வாயாக” என்று ஞானக் குருவாக முருகனை வேண்டிச் சரணடைகிறார்.

5. அசுரர்களை அழித்த வேலின் வீரம்

தன்னைத் தடுத்தாட்கொள்ளும் முருகப்பெருமானின் ஆற்றலை விவரிக்கும் அருணகிரியார், அவனது மாபெரும் வீரத்தைப் புகழ்கிறார். ‘தத்த னானத னத்தன தான’ என்ற தாளக் கட்டுகளோடு உடுக்கை, பேரிகை போன்ற போர்ப் பறைகள் அண்டம் அதிர முழங்கின. அந்த முழக்கத்தின் நடுவே, ஏழு கடல்களும், சப்த தீவுகளும் அதிர்ந்து நடுங்கும்படியாகவும், கொடிய அரக்கர்கள் (தயித்தியர்கள்) முற்றிலுமாக அழிந்து மாளும்படியாகவும் தனது ஒப்பற்ற வேலாயுதத்தைச் செலுத்திய மாவீரன் முருகப்பெருமான் ஆவார்.

6. சிதம்பர நாதன் மற்றும் உமையவளின் திருமகன்

முருகப்பெருமானின் தெய்வீகப் பிறப்பின் சிறப்பை அருணகிரியார் அழகாகப் போற்றுகிறார். சத்திய லோகமாகிய சிதம்பரத்தில், எல்லையில்லாத பேரருளோடு ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் பரமேஸ்வரனாகிய சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் பணிகிறார். அந்தச் சிவபெருமானின் உடலின் ஒரு பாதியைப் பகிர்ந்துகொண்டு வீற்றிருக்கும் அன்னை உமாதேவியின் ஒப்பற்ற திருமகனே முருகன் என்று அவனது பெற்றோர் பெருமையையும், தில்லை நடராஜரின் பெருமையையும் இணைத்துப் பாடுகிறார்.

7. குறமகள் வள்ளியம்மையின் மீது கொண்ட காதல்

போர்க்களத்தில் அசுரர்களை அழித்த உக்கிரமான மூர்த்தியாக இருந்தாலும், தன் அடியவர்கள் மீது எல்லையற்ற அன்பு கொண்டவன் முருகன். தேமல் படர்ந்த மார்பகங்களையும், முத்து மாலைகளையும் கொண்டவளும், மோகனமான பொன் நிறமும் கொண்டவளுமான குறவர் குலத்து மான் போன்ற வள்ளியம்மையின் பவளம் போன்ற சிவந்த இதழ்களை முத்தமிட்டுத் தழுவி மகிழும், ஒளி வீசும் அழகிய மார்பைக் கொண்டவன் முருகன் என்று அவனது எளியவர் மீதான காதலைப் புகழ்கிறார்.

8. சிதம்பரத்தில் அருளும் தேவசேனாபதி

இறுதியாக, நீல நிற இரத்தினக் கற்கள் பதித்தாற்போன்ற அழகான தோகையைக் கொண்ட பெரிய மயில் மீது ஏறி வரும் முருகனைத் துதிக்கிறார். இந்திரனின் மனைவியான சசி என்பவளால் வளர்க்கப்பட்ட, தூய்மையான அன்பைக் கொண்ட தெய்வயானையின் (பெணாயகி) கணவனே! சிறந்த அருளை வழங்கும் புலியூர் என்று அழைக்கப்படும் சிதம்பரத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! எனக்கு மெய்ஞ்ஞானத்தை அருள்வாயாக என்று கூறிப் பாடலை நிறைவு செய்கிறார் அருணகிரிநாதர்.

சுருக்கம்

சுருக்கம்: திருப்புகழ் 514 ஆம் பாடல், இருண்ட உலக இன்பங்களிலிருந்து ஒளியான மெய்ஞ்ஞானத்தை நோக்கிப் பயணிக்கும் ஆன்மாவின் வேண்டுதலாக அமைந்துள்ளது. பாடலின் முதல் பாதியில், பொன்னும் பொருளும் பறிக்கும் விலைமகளிரின் மாயையான சிற்றின்ப வலையில் மனித மனம் பட்டுத் தவிப்பதையும், நாயினும் கீழான அந்த நிலையில் இருந்து விடுபடத் தன் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி முருகனிடம் ஞான உபதேசம் கேட்பதையும் அருணகிரிநாதர் உருகிப் பாடுகிறார். பாடலின் இரண்டாம் பாதியில், அசுரர்களை அழித்த வேலாயுதத்தின் வீரம், தில்லை நடராஜர் மற்றும் உமையவளின் புதல்வன் என்ற பெருமை, வள்ளியம்மை மற்றும் தெய்வயானை ஆகிய இரு தேவியர் மீதான அன்பு ஆகியவற்றைச் சிறப்பித்துப் பாடுகிறார். இறுதியில், புலியூர் எனப்படும் சிதம்பரத்தில் நீல மயில் மீது வீற்றிருக்கும் முருகப் பெருமானே தன் பிறவித் துயரைத் தீர்க்கும் பேரொளி எனப் போற்றிப் பணிகிறார்.

The essence of Thiruppugazh 514 Muttha Moakana (Chithamparam)

Here is a deep, step-by-step explanation of Thiruppugazh 514, translated and interpreted strictly in English. In this profound hymn composed at the sacred shrine of Chidambaram (historically referred to as Puliyur), Saint Arunagirinathar contrasts the fleeting, destructive nature of worldly lust with the eternal, liberating grace of Lord Murugan.

1. The Enchanting Illusion of Worldly Desires

The poem begins by portraying the intense, magnetic allure of the material world, symbolized through the physical beauty of courtesans. Arunagirinathar uses highly poetic metaphors to describe their captivating features: they possess sweet voices that rival the melodies of parrots, lips that taste as sweet as sugar, and radiant teeth that shine like flawless pearls. Their chests, adorned with pearl garlands, are compared to golden hillocks. Through this vivid imagery, the poet establishes how the physical world presents itself flawlessly to bewitch the human mind and distract it from spiritual pursuits.

2. The Deceitful Trap of Materialistic Love

Beneath this enchanting physical exterior lies a transactional and destructive reality. The poet explains that the affection of these women is entirely tied to material wealth. They entice men with amorous play and intoxicating sensuality, only to completely drain them of their vitality, youth, and riches. Once a man’s wealth is exhausted, they ruthlessly abandon him and cast their net for the next victim. Arunagirinathar warns that falling into this trap of purely physical, materialistic love ultimately leads a person into an inescapable abyss of sorrow, misery, and spiritual ruin.

3. The Soul’s Lament and Plea for Liberation

In a deeply personal moment of surrender, Arunagirinathar adopts a tone of extreme humility. He compares his own wandering, helpless state to that of a stray dog caught in the deceptive nets cast by these cunning women. Acknowledging his inability to escape this cycle of lust and ignorance by his own effort, he cries out to the Divine. He prays for the radiant light of pure wisdom (Siddhi Jnana) to dawn upon his dark, ignorant mind, illuminating the path out of this worldly suffering.

4. The Supplication for Supreme Wisdom and Focus

Having realized the futility of worldly pleasures, the poet asks for the ultimate spiritual remedy: a perfectly focused mind. He begs Lord Murugan to gather his scattered, wavering thoughts and unify them into a single point of concentration focused entirely on the Lord’s six divine faces. He pleads with Murugan to look upon him—a lowly soul—with deep compassion, and to verbally impart the supreme esoteric truth (the meaning of the Pranava Mantra, “Om”) directly through His six sacred faces, thereby granting him true spiritual awakening.

5. The Cosmic Rhythm and the Victorious Vel

Transitioning from an internal psychological plea to external cosmic glory, the poem erupts into the rhythmic sounds of the battlefield. Arunagirinathar mimics the fierce, thunderous beats of martial percussion instruments like the Udukkai and Perigai sounding “thaththa nAnatha naththana thAnenu.” Amidst this deafening cosmic rhythm, he praises Lord Murugan as the invincible warrior who hurled His sacred spear (the Vel). This divine weapon pierced through the seven great oceans and the seven islands, completely annihilating the demonic forces (Asuras) and restoring dharma to the universe.

6. The Divine Lineage and the Cosmic Dancer

To highlight Murugan’s supreme spiritual authority, the poet traces His divine lineage. He venerates Lord Shiva as the Supreme, Eternal Lord (Parameshwara) and the ultimate embodiment of compassion, who performs the cosmic dance of bliss in the realm of truth (Sathya Loka / Chidambaram). He then glorifies Goddess Uma (Parvati), who rightfully occupies the left half of this eternal Lord. Murugan is hailed as the glorious son of this divine Mother, inheriting both the cosmic power of Shiva and the boundless grace of Parvati.

7. The Divine Romance with Valli

From the fierce warrior and cosmic prince, the imagery shifts to Murugan’s tender, compassionate nature, depicted through His love for Valli. Valli is described as a beautiful, deer-like maiden from the Kurava (hunter) tribe, possessing a mesmerizing golden radiance and wearing exquisite pearl garlands on her chest. The poet paints a beautiful picture of the Lord, whose own chest is adorned with radiant golden jewels, tenderly embracing Valli and kissing her coral-red lips. This divine romance symbolizes the Lord’s deep, unconditional love for a pure, devoted human soul.

8. The Majestic Lord of Chidambaram and Deivanai

In the concluding stanza, Arunagirinathar brings the grand vision back to the sacred geography of Chidambaram. He visualizes Lord Murugan arriving majestically on His great peacock, which shines brilliantly like a blue sapphire. Murugan is praised as the beloved consort of the exceptionally pure and chaste Deivanai (who was raised by Indrani, the wife of Lord Indra). The poet addresses Him as the supreme Lord who graciously resides, grows in glory, and bestows His infinite blessings in the holy city of Puliyur (Chidambaram).

Summary

Thiruppugazh 514 is a profound spiritual journey that moves from the darkest depths of human bondage to the highest peaks of divine liberation. The first half of the hymn acts as a stern warning against the superficial allure of worldly lust and materialistic relationships, which drain the soul and leave it in misery. Recognizing his own vulnerability, the poet begs Lord Murugan to unify his distracted mind and impart supreme spiritual wisdom. The second half of the poem glorifies Murugan’s immense capabilities to grant this salvation—praising His warrior-like destruction of cosmic evil, His divine lineage as the son of the Cosmic Dancer of Chidambaram, and His boundless, tender love for His consorts Valli and Deivanai. Ultimately, the hymn is a heartfelt plea for the Lord of Chidambaram to replace the false light of worldly illusion with the eternal light of true wisdom.