திருப்புகழ் 525 சரவண பவநிதி (திருவேங்கடம்)

 

Thiruppugazh 525 Saravana Pavanidhi (Thiruvengadam)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 524 கறுத்ததலை வெளிறு (திருவேங்கடம்)   –      திருப்புகழ் 526 நெச்சுப் பிச்சி (திருவேங்கடம்)

 

திருப்புகழ் 525 சரவண பவநிதி (திருவேங்கடம்) – விளக்கம்

திருவேங்கடம் (திருப்பதி அல்லது வடமலை) திருத்தலத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானைப் போற்றி அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த திருப்புகழ் பாடல்களில் “சரவண பவநிதி” எனத் தொடங்கும் 525-வது பாடல் மிகவும் தனித்துவமான சிறப்பைப் பெற்றது. இது முருகனின் மூல மந்திரமாகிய ‘சரவணபவ’ என்னும் ஆறெழுத்து மந்திரத்தின் பெருமையையும், அவனது ஞான வடிவையும் மிக ஆழமாக விளக்குகிறது. இப்பாடலின் விளக்கத்தை எட்டு தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்.

1. முன்னுரை: ஆறெழுத்து மந்திரத்தின் ஒப்பற்ற மகிமை

அருணகிரிநாதர் இப்பாடலின் தொடக்கத்திலேயே “சரவண பவநிதி யறுமுக குருபர” என்ற வரியை மூன்று முறை அடுக்கிப் பாடுகிறார். ‘சரவணபவ’ என்னும் ஆறெழுத்து மந்திரமே (சடாட்சர மந்திரம்) உலகில் உள்ள அனைத்துச் செல்வங்களிலும் தலைசிறந்த ஞான நிதியாகும். சரவணப் பொய்கையில் தோன்றிய அருட்செல்வமே! ஆறு திருமுகங்களைக் கொண்ட ஒப்பற்ற குருநாதனே! என்று முருகனை மனம் உருகிப் பலமுறை போற்றி அழைப்பதன் மூலம், மந்திர உச்சாடனத்தின் மகத்துவத்தை அருணகிரிநாதர் நமக்கு உணர்த்துகிறார்.

2. பிறவிப் பிணி தீர்க்கும் இனிய தமிழ்

“தமிழினி லுருகிய வடியவ ரிடமுறு சனனம ரணமதை யொழிவுற…” என்ற வரிகள் தமிழின் பக்திச் சிறப்பைக் கூறுகின்றன. உனது ஒப்பற்ற மூல மந்திரத்தை இனிய தமிழ்ப் பாக்களால் பாடி, மனம் உருகி நிற்கும் அடியார்களைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் கொடிய பிறவிப் பிணியாகிய பிறப்பு-இறப்புச் சக்கரம் முடிவுக்கு வர வேண்டும். சிவநிலையை அவர்கள் அடைந்து, உயிர்கள் அனைத்தும் முடிவற்ற பேரின்ப சுகத்தைப் பெற நீ திருவருள் புரிய வேண்டும் என்று முருகனிடம் வேண்டுகிறார்.

3. ஆனைமுகனின் தம்பியும் கவிவாணர் காவலனும்

“கருணைய விழிபொழி யொருதனி முதலென வருகரி திருமுகர் துணைகொளு மிளையவ…” என்று முருகனின் அண்ணனான விநாயகரின் பெருமையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். உலகத்துக்கே ஒப்பற்ற தனிப்பெரும் முழுமுதற் கடவுளாக, கருணை பொழியும் கண்களை உடையவராக விளங்கும் யானை முகத்தைக் கொண்ட விநாயகப் பெருமானைத் தனக்குத் துணையாகக் கொண்ட இளையவனே முருகன். அமிழ்தம் போன்ற கவிதைகளைப் பாடும் புலவர்களின் உயிர்கள் நற்கதி பெற அருள் செய்யும் நேசத்திற்குரியவன் நீயே என்று போற்றுகிறார்.

4. உலகத் துன்பங்கள் நீங்கித் திருவடி நிழல் பெறுதல்

கடலால் சூழப்பட்ட இந்த உலகத்தில் பிறக்கின்ற உயிர்கள் பலவிதமான துன்பங்களையும், கலகங்களையும், வேதனைகளையும் அனுபவிக்கின்றன. இந்தத் துன்பங்கள் அனைத்தும் ஒரு முடிவுக்கு வந்து, என் உயிர் நிலையான அமைதியைப் பெற, உனது குளிர்ந்த திருவடி நிழலை எனக்கு அடைக்கலமாகத் தரும் அந்தப் பொன்னான நாள் என்றைக்கு வருமோ? என்று அருணகிரிநாதர் தன் ஆன்மீக ஏக்கத்தை மிக உருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

5. திருத்தணி, சிவகிரி, திருவேங்கடம் ஆகிய தலங்களின் நாயகன்

“திரிபுர மெரிசெயு மிறையவ ரருளிய குமரச மரபுரி தணிகையு…” என்ற வரிகளில் முருகனின் புகழ்பெற்ற திருத்தலங்களை இணைத்துப் பாடுகிறார். முப்புரங்களை எரித்துச் சாம்பலாக்கிய சிவபெருமான் அருளிய திருமகனே! போர்க்களத்தில் அசுரர்களை அழித்து, பின்னர் சினம் தணிந்து அமர்ந்த ‘திருத்தணி’ மலையிலும், மிகவும் உயர்ந்த ‘சிவகிரி’ என்னும் பழனி மலையிலும், வடக்குத் திசையில் உள்ள ‘வடமலை’ எனப்படும் திருவேங்கடத்திலும் (திருப்பதி) அழகிய வேலாயுதத்தோடு உலாவி வரும் பெருமான் நீயே என்கிறார்.

6. அறியாமை இருள் நீக்கும் ஞானச் சூரியன்

“தினமுமு னதுதுதி பரவிய அடியவர் மனதுகு டியுமிரு பொருளிலு…” என்ற வரிகள் முருகனின் ஞான ஒளியை விளக்குகின்றன. நாள்தோறும் உனது புகழைப் பாடும் அடியார்களின் நெஞ்சத்தையே உனது குடியிருப்பாகக் கொண்டவனே! இம்மை, மறுமை ஆகிய இரு நிலைகளிலும் அவர்களுக்குத் துணையாக இருப்பவனே! ஆன்மாவைச் சூழ்ந்துள்ள மலம், மாயை, அகங்காரம் என்னும் அறியாமை இருள் (திமிரம்) முற்றிலுமாக விலகிப் போக, இருளை அகற்றும் சூரியனைப் (தினகரன்) போல அடியவர் வாழ்வில் உதிக்கும் பெருவாழ்வே! என்று முருகனை ஞானச் சூரியனாக உருவகப்படுத்துகிறார்.

7. திருமாலின் மருமகனும் உமையவளின் திருமகனும்

“அரவணை மிசைதுயில் நரகரி நெடியவர் மருகனெ…” என்று முருகனின் தெய்வீக உறவுப் பெருமையைப் பேசுகிறார். பாற்கடலில் ஆதிசேஷன் என்னும் பாம்புப் படுக்கையின் மீது அறிதுயில் கொள்ளும் நெடியவனும், நரசிம்ம அவதாரம் எடுத்தவனுமான திருமாலின் பெருமைக்குரிய மருமகனே! உலகோர் அனைவரும் வியந்து போற்றும்படி, குற்றமற்றவளும் (விமலி), தூய்மையானவளும் (அமலி), பராசக்தியும் ஆகிய உமையம்மை ஈன்றெடுத்த முருகப் பெருமானே என்று போற்றுகிறார்.

8. உலகங்கள் அதிர வரும் மயிலும் சிவசொரூபமும்

“அதலவி தலமுதல் கிடுகிடு கிடுவென வருமயி லினிதொளிர்…” என்று பாடலை ஒரு மாபெரும் பிரபஞ்சக் காட்சியோடு நிறைவு செய்கிறார். அதலம், விதலம் முதலிய கீழுலகங்கள் அனைத்தும் அவனது வருகையைக் கண்டு ‘கிடுகிடு’ என நடுங்கும்படி அதிவேகத்தில் பறந்து வரும் மயில் வாகனத்தின் மீது அழகாக வீற்றிருப்பவனே! ‘அரகர சிவசிவ’ என்னும் மகா மந்திரத்தின் முழுமையான சொரூபமாகத் திகழும் கயிலாயப் பெருமாளே! எனக்கு உனது திருவருளைத் தந்தருள்வாயாக எனப் பாடி முடிக்கிறார்.

சுருக்கம்

திருப்புகழ் 525 – மையக்கருத்து: சரவணப் பொய்கையில் உதித்த ஞான நிதியே! ஆறுமுகங்களைக் கொண்ட குருநாதனே! உனது ‘சரவணபவ’ என்னும் மந்திரத்தை இனிய தமிழால் உருகிப் பாடும் அடியார்களின் பிறப்பு-இறப்புத் துன்பங்களை நீக்கிப் பேரின்பத்தை அருளுவாயாக. கருணை பொழியும் விநாயகரின் தம்பியே! கடலால் சூழப்பட்ட இவ்வுலகில் உயிர்கள் படும் துன்பங்கள் தீர உனது திருவடி நிழலைத் தருவாயாக. முப்புரம் எரித்த சிவனின் மைந்தனே! திருத்தணி, பழனி, திருவேங்கடம் ஆகிய மலைகளில் உலவும் வடிவேலனே! அறியாமை இருளை அகற்றும் ஞானச் சூரியனே! திருமாலின் மருமகனே! கீழுலகங்கள் கிடுகிடுவென அதிரும்படி வரும் மயில் வாகனத்தில் ‘அரகர சிவசிவ’ என்னும் மந்திரப் பொருளாக வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானே! அடியேனுக்குத் திருவருள் புரிவாயாக.

The essence of Thiruppugazh 525 Saravana Pavanidhi (Thiruvengadam)

This masterpiece by Saint Arunagirinathar, centered around the sacred northern hills of Thiruvengadam (Tirupati), is a powerful incantation that beautifully weaves the esoteric power of mantras, the grace of divine lineage, and the ultimate quest for spiritual liberation.

Here is a deep and comprehensive exploration of this magnificent Thiruppugazh under eight distinct headings.

1. The Supreme Treasure of the Six-Syllable Mantra

The hymn opens with a mesmerizing, rhythmic repetition of the phrase “Saravana Bavanidhi Arumuga Gurupara.” By repeating this three times, Arunagirinathar is not just writing poetry; he is embedding a powerful mantra into the verse. “Saravanabava” is the supreme six-syllable (Shadakshara) mantra of Lord Muruga, which acts as an infinite spiritual treasure (Nidhi). The saint addresses Muruga as the six-faced (Arumuga) supreme spiritual teacher (Gurupara), establishing from the very first breath that chanting His name is the ultimate wealth a soul can possess.

2. Liberation Through the Sweetness of Tamil Devotion

Arunagirinathar highlights the profound power of devotional literature, specifically praising the devotees who melt with love while singing in the divine language of Tamil. He prays that for such devoted souls, the endless, painful cycle of birth and death (Janana Maranam) must be completely eradicated. He asks the Lord to cure their physical and spiritual afflictions, elevate their souls to experience supreme bliss, and ultimately grant them the exalted state of oneness with the Divine (Sivam).

3. The Divine Sibling of the Compassionate Elephant Lord

The saint seamlessly weaves in the presence of Lord Ganesha, describing Him as the primal, supreme entity whose eyes constantly shower boundless compassion on the world. Lord Muruga is proudly introduced as the younger brother who is forever accompanied and supported by this magnificent Elephant-faced Lord. Furthermore, Arunagirinathar praises Muruga as the divine patron who breathes life and spiritual vitality into the poets who compose and offer nectar-like verses to the Divine.

4. Seeking the Ultimate Refuge from Worldly Agonies

Shifting the focus to the human condition, the poem describes the material world as an endless, tumultuous ocean. Souls born into this realm are constantly battered by deep agonies, conflicts, and the relentless turbulence of worldly life. In a moment of deep spiritual yearning, Arunagirinathar asks a poignant question: “Will the day ever come when You grant me the permanent, unshakable refuge of the cool shade of Your holy feet, so that all these earthly miseries are destroyed once and for all?”

5. The Wielder of the Vel Across the Sacred Peaks

Arunagirinathar connects Lord Muruga to His father, Lord Shiva, who famously burnt down the three flying cities of the demons (Tripura). He then praises Muruga as the wielder of the beautiful, sharp Vel (spear) who majestically roams across multiple sacred hills. The saint specifically lists Samarapuri, the peaceful hills of Thiruthani, the highly elevated Sivagiri (the sacred hill of Palani), and Vadamalai (the northern hills of Thiruvengadam or Tirupati), showing the Lord’s omnipresence across the spiritual landscape.

6. The Radiant Sun That Destroys Inner Darkness

For the devotees who sing His praises every single day, Lord Muruga takes permanent residence in their hearts, blessing them with both material and spiritual wealth. However, His greatest gift is inner illumination. Arunagirinathar beautifully compares the Lord to a blazing Sun (Dhinakaran) that rises within the devotee’s mind to completely obliterate the dense darkness of “Malam” (the inherent spiritual impurities of ego, karma, and illusion).

7. The Marvelous Lineage of Vishnu and Uma

The hymn exalts Lord Muruga’s divine heritage, drawing a bridge between the Vaishnava and Shaiva traditions. He is celebrated as the beloved nephew (Marugan) of Lord Vishnu—the tall, supreme Lord who took the ferocious form of Narasimha and who peacefully slumbers on the massive serpent bed of Adisesha. Simultaneously, He is the cherished son of Goddess Uma (Parvati), the supreme, pure, and immaculate Mother of the Universe. This dual lineage makes Muruga a wondrous marvel to all celestial beings.

8. The Cosmic Peacock and the Supreme Mantras

The poem reaches a thunderous, cosmic climax in its final lines. Arunagirinathar visualizes Lord Muruga riding His magnificent peacock with such immense power and velocity that the lower netherworlds, like Athala and Vithala, tremble and shake violently (gidu-gidu) under its force. Amidst this cosmic display, the Lord sits beautifully centered among His six radiant faces. The saint concludes by declaring that Muruga is the very embodiment of the supreme, liberating chants of “Arahara” and “Siva Siva.”

Summary

Core Meaning of Thiruppugazh 525: This hymn is a powerful meditation on the glory of Lord Muruga and His six-syllable mantra, “Saravanabava.” Saint Arunagirinathar prays that devotees who melt singing in Tamil be freed from the endless cycle of birth and death and attain supreme bliss. He glorifies Muruga as the younger brother of Lord Ganesha, the patron of poets, and the ultimate refuge from the ocean of worldly suffering. Reigning over sacred hills like Palani, Thiruthani, and Tirupati, Muruga acts as the inner Sun that destroys the darkness of ego. Revered as the nephew of Lord Vishnu and the son of Goddess Parvati, He rides a cosmic peacock that shakes the netherworlds, sitting in radiant beauty as the living embodiment of the sacred mantras “Arahara” and “Siva Siva.”