திருப்புகழ் 763 வண்டு அணியும் (திருமயேந்திரம்)

திருப்புகழ் 763 வண்டு அணியும் (திருமயேந்திரம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இப்பாடல், திருமயேந்திரம் (மகேந்திரபுரி) என்னும் தலத்தில் எழுந்தருளியுள்ள முருகப்பெருமானைப் போற்றுகிறது. இது சூரபத்மனின் தலைநகரான வீரமகேந்திரபுரியை அழித்து வெற்றி கொண்ட இடமாகக் கருதப்படுகிறது. பொதுமகளிரின் வஞ்சக வலையில் சிக்கிச் சீரழியும் நிலையை விளக்கி, அதிலிருந்து மீட்கும்படி முருகனிடம் வேண்டுவதாகவும், முருகனின் போர்த்திறனைப் போற்றுவதாகவும் இப்பாடல் அமைந்துள்ளது.

மயக்கும் பெண்மை அழகு

உலக இன்பங்களில் திளைக்கும் பெண்களின் கூந்தல் நறுமணம் மிக்கது; வண்டுகள் விரும்பி மொய்க்கும் (வண்டு அணியும்) தன்மையுடையது. அவர்களின் கண்கள் அம்பு போலவும், நெற்றி வில் போலவும் காட்சியளிக்கின்றன. அவர்களுடைய சிரிப்பு, வண்டுகள் மொய்க்கும் முல்லை அரும்பு போலவும், முத்துக்கள் போலவும் (வண்டு அரளம்) பிரகாசிக்கிறது. அவர்களின் குரல் குயிலின் குரல் போல இனிமையாக உள்ளது.

மலை போன்ற மார்பும் கொடி இடையும்

அப்பெண்களின் மார்பகங்கள் வலிமையான மலைகளைப் போலவும் (குவடு), பொன் குடங்களைப் போலவும் உள்ளன. செந்தாமரை (ஆம்பல்) போன்ற கைகளையும், வஞ்சிக் கொடி போன்ற (வஞ்சி எனும் கொடி) மிகச் சிறிய இடையையும் கொண்டவர்கள். ஆடை ஆபரணங்களால் தங்களை அலங்கரித்துக்கொண்டு ஆண்களை மயக்கும் தோற்றம் கொண்டவர்கள்.

பொன் கண்டால் பேசும் வஞ்சகம்

அவர்கள் உண்மையான அன்பு கொண்டவர்கள் அல்ல. ஆண்களிடம் பொன்னையும் பொருளையும் கண்டால் மட்டுமே (பொன் கண்ட உடன்), மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து இனிமையாகப் பேசுவார்கள். கோள் மூட்டுவதிலும், குரலை மாற்றிப் பேசி நடிப்பதிலும் (குரல் சாங்கம் ஓதிகள்) வல்லவர்கள். கண்கள் சுழலும்படி அபிநயம் பிடித்து, தாளத்திற்கு ஏற்ப ஆடியும் பாடியும் ஆண்களை ஏமாற்றும் சதிக்காரர்கள்.

கையில் ஓடு தந்து விரட்டும் கொடுமை

பொருள் உள்ளவரை உறவாடுவார்கள். பொருள் தீர்ந்தவுடன், பழைய கிழிந்த ஆடையையும் (கஞ்சுளி), கையில் ஒரு தடியையும் (தடி) கொடுத்து, “இங்கிருந்து போய்விடு” என்று விரட்டுவார்கள். அல்லது விஷம் போன்ற கொடிய வஞ்சகச் செயல்களைச் (நஞ்சை இடும்) செய்வார்கள். இத்தகைய பாவிகளின் வலையில் சிக்கி, நடுக்கத்துடன் (கம்பையிலும்) உடல் அழிந்து, ஒரு நாயைப் போல (நாயனும்) நான் அலைந்து திரியலாமா?

தேவர்களுக்கு அபயம் அளித்த வீரன்

இனி முருகனின் பெருமை கூறப்படுகிறது. பிரம்மா, விஷ்ணு முதலான தேவர்களும் (அண்டர்), தவம் செய்யும் முனிவர்களும் (மாதவர்), சூரபத்மனின் கொடுமை தாங்காமல் “முருகா! அரசே!” (கோ என) என்று அலறினார்கள். அவர்கள் முன் தோன்றி, “பயப்படாதீர்கள்” (அஞ்சல்) என்று அபயம் அளித்து, வீரத்தோடு போருக்குப் புறப்பட்டவன் நீ.

எண்திசையும் அதிரும் போர்

நீ அசுரர்களுடன் போர் புரிந்தபோது, அவர்களின் உடல்கள் அழிந்தன. கடல்கள் வறண்டு போயின. எட்டுத் திசைகளில் உள்ள மலைகளும் (எண் கிரியும்) இடிந்து சாம்பலாகின. எதிரிகளின் அழிவைக் கண்டு, எமதர்மராஜனும் (அந்தகன்) தனது பாசக் கயிற்றை வீசி உயிர்களைக் கவரும்படி, உன்னுடைய வேலாயுதத்தைச் செலுத்திய மாவீரன் நீ.

சிவபெருமானின் திருமகன்

உன்னுடைய தந்தையாகிய சிவபெருமான், செண்டு எனப்படும் பூச்செண்டுகளையும், பாம்புகளையும் (பாந்தள்), கங்கையையும், சந்திரனையும் (மதி), எலும்பு மாலையையும் (என்பு அணியன்) அணிந்தவர். உடல் முழுவதும் திருநீறு பூசிய சிவந்த மேனியை உடையவர் (செஞ்சடலன்). அந்தச் சிவபெருமானின் மகனே (சுத)! சிவந்த வேலை ஏந்திய வேலவா!

மயேந்திரம் அமர்ந்த பெருமாள்

சந்திரன் போன்ற ஒளி வீசும் முகத்தையும், சந்தனம் அணிந்த மார்பையும் உடையவள் வள்ளி. (அல்லது உன் அடியார் உள்ளத்தில் புகும் பாங்கி). அவளோடு மனம் மகிழ்ந்து, மயேந்திரம் (வீரமகேந்திரபுரி) என்னும் தலத்தில் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கும் பெருமாளே! வஞ்சகப் பெண்களின் வலையிலிருந்து என்னைக் காத்தருள வேண்டும்.

சுருக்கம்

வண்டுகள் மொய்க்கும் கூந்தலும், குயில் போன்ற குரலும் கொண்ட பொதுமகளிர், பொன் இருந்தால் மட்டுமே பேசுவார்கள். இறுதியில் கையில் ஓடு தந்து விரட்டும் அவர்களின் வஞ்சக வலையில் சிக்கி, நாய் போல நான் அலையலாமா? தேவர்களின் பயத்தைப் போக்கி, அசுரர்களின் உடல் அழியவும், எட்டு மலைகளும் பொடியாகவும் போர் செய்த வேலவனே! சிவபெருமானின் மகனே! வள்ளி மணாளனே! மயேந்திரம் (மகேந்திரபுரி) தலத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! எனக்கு நற்கதி தந்தருள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் சாராம்சமாகும்.

The Essence of Tiruppukaḻ 763 vaṇṭu aṇiyum (Tirumayēntiram)

The song is set in Thirumayendhiram (associated with the Mahendra Malai region or a shrine embodying that concept).

1. The Intoxicating Allure of Beauty

Arunagirinathar begins by describing the overwhelming sensory trap of worldly attraction. He speaks of women whose hair is so fragrant and flower-adorned that swarms of bees (vandu) buzz around it, mistaking it for a garden. Their eyes are compared to sharp arrows, and their foreheads are shaped like the crescent or a bow, possessing a lethal beauty. Their teeth are described as being aligned like radiant pearls (aralam). The poet sets the scene by illustrating how easily the human mind is ensnared by external aesthetics—the voice sweet like a cuckoo and the mesmerizing physical form.

2. The Bondage of Sensory Pleasure

The verses continue to elaborate on the physical captivation. The poet describes the women as having chests that resemble mountain peaks, decorated with pearls and ornaments (angu mizh). Their waists are so slender that they are compared to a thin vine (vanji) or a thread, creating a sense of fragility that contrasts with the heavy burden of lust they inspire in men. This section highlights the “golden” illusion (madavar pon)—the way physical attraction creates a shining, golden mirage that hides the reality of spiritual decay.

3. The Deception of Flattery

Here, the poet exposes the manipulative nature of relationships based solely on wealth and lust. When the protagonist has money to offer, these companions act with excessive joy (kali koornthu). They engage in sweet, whispery conversations, singing alluring tunes and dancing with calculated movements (sathikarar) to entrap the mind. Their eyes roll and dart playfully to captivate the victim. This paragraph underscores the artificiality of their affection, which is a performance designed to extract wealth rather than a genuine connection.

4. The Bitter Sting of Rejection

Arunagirinathar paints a heartbreaking picture of what happens when the wealth runs dry. The very same companions who offered sweet words now become “sinners” (pavigal) who treat the impoverished lover like poison. They toss his old shirt or walking stick at him and callously tell him to “get lost.” The poet laments his own state, comparing himself to a helpless object caught in a flood (kampai), wasting his life away in this cycle of humiliation and illusion. He asks the Lord, “Is this my fate? To suffer and perish in this river of ignorance?”

5. The Refuge of the Devas and Sages

The tone of the song shifts dramatically from despair to hope. The poet turns his gaze toward Lord Murugan. He describes how the Celestials (Andar) and great ascetics (Madhavar), who have performed immense penance, gather around the Lord. They cry out, “Oh King!” seeking his protection. Murugan is the one who steps forward to give the assurance of “Anjel” (Do not fear). He is the hero who marched forth to destroy the ten-headed Ravana (in his avatar as Rama/Vishnu’s nephew) and the Asura clans, offering a sanctuary to the righteous.

6. The Cataclysmic Power of the Vel

This section describes the terrifying and majestic power of Murugan’s weapon, the Vel. When released, the Vel causes the oceans to shrink and dry up. It crushes the massive Kraken/Asura hills (En giri) into mere dust and ash. The power is so intense that even Yama, the God of Death (Anthakan), is terrified; he throws down his rope of death and flees. The Vel is the ultimate dispeller of fear and the destroyer of karma, liberating the soul from the cycle of birth and death described in the earlier verses.

7. The Lineage of Lord Shiva

The poet addresses Murugan as the son of Lord Shiva. He offers a vivid description of Shiva: the One who wears the river Ganga and the crescent moon on His matted locks (sadai), who wears a serpent as an ornament, and who is smeared with sacred ash (thiru neeru) from the cremation grounds. Murugan is the “Senchudar” (the Red Flame) born of this Great God. This highlights Murugan’s inheritance of cosmic power and his identity as the essence of wisdom and fire.

8. The Lord of Thirumayendhiram

In the concluding lines, Arunagirinathar visualizes the specific form of the Lord residing at Thirumayendhiram. He describes Murugan as having a chest fragrant with sandalwood paste, resembling the coolness of the moon. This Lord has entered the poet’s heart, driving away the earlier lust and confusion. He is seated happily with his consort (Valli/Deivanai), described as a deer (Maan). The song ends with a surrender to this Great One (Perumale) who dwells in the heart of the devotee, replacing the chaos of the world with divine bliss.

Summary

The song “Vandu Aniyum” is a journey from the darkness of ignorance to the light of wisdom. It begins by warning the listener about the treacherous nature of lust and transactional relationships, where affection is feigned for money and results in humiliation.

Midway through, Arunagirinathar breaks free from this misery by invoking Lord Murugan. He glorifies the Lord’s valor, the destructive power of His Vel against evil and death, and His lineage as the son of Shiva. The song concludes with the peaceful image of Murugan residing in Thirumayendhiram, having taken residence in the poet’s heart to grant eternal bliss.

 

– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

மயூரகிரி வலைத்தளத்தை மேம்படுத்தவும், பராமரிக்கவும் தங்களின் மேலான நிதி உதவியை அன்புடன் வேண்டுகிறோம். “தர்மம் தலைகாக்கும்.”
We request your support in developing and maintaining Mayuragiri to celebrate our literary heritage. Your contribution helps us sustain this digital initiative.

GPay / UPI ID: [9524444664]
UPI handle: 9524444664@jupiteraxis
(For Bank Transfer details:)
Name: Subramaniyan Saravanan
Account number: 77770124337656
IFSC Code: FDRL0007777
Alternate IFSC: FDRL0000001
Branch: Neo Banking – Jupiter

கீழே உள்ள QR குறியீட்டை (QR Code) ஸ்கேன் செய்தும் நீங்கள் உங்கள் நன்கொடையை வழங்கலாம்.
You can also scan the QR code below to make your contribution.