திருப்புகழ் 819 நீதானெத்தனை (திருவாரூர்)

திருப்புகழ் 819 நீதானெத்தனை (திருவாரூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த திருப்புகழ் பாமாலைகளில், புகழ்மிக்க “திருவாரூர்” திருத்தலத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானை வேண்டிப் பாடப்பட்ட மிகச் சுருக்கமான, ஆனால் ஆழமான தத்துவங்களை உள்ளடக்கிய பாடல் “நீதானெத்தனை…” (திருப்புகழ் 819) எனத் தொடங்கும் நான்கு வரிப் பாடலாகும். அடியவர்களின் குறைகளைப் பொருட்படுத்தாமல் மெய்ஞானத்தை அருளும் இறைவனின் கருணையை இப்பாடல் மிக அழகாகப் பேசுகிறது. இப்பாடலின் விரிவான விளக்கத்தை எட்டு தலைப்புகளின் கீழ் கீழே காண்போம்.

1. திருப்புகழ் பாடல் முன்னுரை

திருவாரூர் தலத்தின் மீது பாடப்பட்ட இத்திருப்புகழ் அளவில் சிறியதாக இருந்தாலும், பொருளில் மாபெரும் தத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. மனிதன் இறைவனிடம் உலகப் பொருட்களைக் கேட்காமல், அவனது திருவடிகளையே மாபெரும் செல்வமாகக் கருதிப் பிச்சை கேட்கும் உன்னத மனநிலையை இப்பாடல் பதிவு செய்கிறது. இறைவனின் பெருங்கருணை, ஞானம், வீரம், நற்குணம் மற்றும் குண்டலினி யோகத்தின் அடிப்படையான ஆதார ஒளி ஆகியவற்றை இந்த நான்கு வரிகளில் அருணகிரிநாதர் அடக்கியுள்ளார்.

2. அடியவனின் பிழைகளைப் பொறுக்கும் பெருங்கருணை

“நீதானெத் தனையாலும் நீடூழிக் க்ருபையாகி” என்று தொடங்கும் முதல் வரியில், இறைவனின் எல்லையற்ற கருணையை அருணகிரிநாதர் போற்றுகிறார். “முருகா! அடியவனாகிய நான் எத்தனை குற்றங்கள் செய்திருந்தாலும், என்னுடைய தகுதி எத்தகையதாக இருந்தாலும், அவற்றை நீ பொருட்படுத்தக் கூடாது. என் பிழைகளைப் பொறுத்து, காலம் காலமாக (நீடூழி) என் மீது நீ பெருங்கருணை கொண்டவனாக மாறி எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும்” என்று இறைஞ்சுகிறார். அடியவனின் குறைகளை விட இறைவனின் கருணையே பெரியது என்பது இதன் பொருளாகும்.

3. உலகத்துச் செல்வங்களை விஞ்சிய மாபெரும் கொடை

உலகில் மனிதர்கள் பொன், பொருள், நிலம் எனப் பலவற்றைக் கொடையாக (தானமாக) யாசிப்பார்கள். ஆனால் அருணகிரிநாதர், “மாதானத் தனமாக…” என்று இறைவனிடம் ஒரு மாபெரும் கொடையைக் கேட்கிறார். உலகில் கிடைக்கும் எத்தனையோ செல்வங்களைக் காட்டிலும், இறைவனின் திருவருளைப் பெறுவதே ஒரு மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் ஈடு இணையற்ற ‘மாபெரும் கொடையாகவும் (மா தானம்), ஒப்பற்ற உயர்ந்த செல்வமாகவும் (தனம்)’ விளங்கும் என்பதை இந்த வரி ஆழமாக உணர்த்துகிறது.

4. மெய்ஞானம் அருளும் திருவடிப் பேறு

அந்த மாபெரும் கொடையும் செல்வமும் எதுவென்றால் அது முருகனின் திருவடிகளே ஆகும். அதனை, “மாஞானக் கழல்தாராய்” என்று கேட்கிறார். அறியாமையை நீக்கி, உண்மையான முக்திக்கு வழிகாட்டும் மெய்ஞானத்தை (மாஞானம்) அருளும் வல்லமை முருகனின் திருவடிகளுக்கே உண்டு. எனவே, வீரக்கழல்கள் அணிந்த உன்னுடைய அந்த ஞானத் திருவடிகளை எனக்கு நிரந்தரமான செல்வமாக நீ தந்தருள வேண்டும் என்று சரணடைகிறார்.

5. வேத வடிவமானவனும் பேரழகனும்

இறைவனின் சிறப்புகளைக் கூறும்போது, “வேதா மைத்துன வேளே” என்று போற்றுகிறார். ‘வேதா’ என்பது வேதங்களைக் குறிக்கும்; வேதங்களோடு மிக நெருங்கிய தொடர்புடையவனே, வேதங்களின் வடிவமாக விளங்குபவனே என்று பொருள்கொள்ளலாம். (அல்லது ‘வேடர்’ என்பதன் மருவலாகக் கொண்டு, குறவர்களாகிய வேடர்களுக்கு மைத்துனனே என்றும் சுவைக்கலாம்). ‘வேள்’ என்பது மன்மதனைக் குறிக்கும். அத்தகைய வேதப் பொருளாக விளங்கும் முருகப்பெருமான், மன்மதனைப் போன்ற ஒப்பற்ற பேரழகைக் கொண்டவன் என்று அவனது திருவுருவ அழகை வியக்கிறார்.

6. வீரமும் இணையற்ற நற்குணங்களும்

அழகும் கருணையும் மட்டும் இறைவனின் குணங்கள் அல்ல; சூரபத்மன் முதலான கொடிய அசுரர்களை அழித்து, தேவர்களைக் காத்த ஒப்பற்ற மாவீரனும் அவன்தான். அதனை “வீரா சற்குண சீலா” என்று பாடுகிறார். வீரம் மட்டும் இன்றி, அடியார்களைக் காக்கும் சிறந்த மாசற்ற நற்குணங்களையும் (சற்குணம்), உயர்ந்த ஒழுக்கத்தையும் (சீலம்) ஒருங்கே அமையப் பெற்றவன் முருகப்பெருமான் என்று அவனது கல்யாண குணங்களைப் போற்றித் துதிக்கிறார்.

7. ஆறு ஆதாரங்களில் மிளிரும் பேரொளி

“ஆதாரத் தொளியானே” என்ற வரி குண்டலினி யோகத்தின் உச்ச தத்துவத்தைப் பேசுகிறது. இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுமைக்கும், அனைத்து உயிர்களின் இயக்கத்திற்கும் ஆதாரமாக விளங்கும் ஆதி ஒளியே! மேலும், மனித உடலின் ஆறு ஆதாரச் சக்கரங்களில் (மூலாதாரம், சுவாதிஷ்டானம், மணிபூரகம், அநாகதம், விசுத்தி, ஆக்கினை) மூலாதாரத்தில் எழுந்து நாடி நரம்புகளெங்கும் பிரகாசிக்கும் குண்டலினி என்னும் பேரொளியாக (ஆதாரத் ஒளி) உள்ளொளியாய் விளங்குபவனும் முருகப்பெருமானே ஆவான்.

8. திருவாரூர் திருத்தலத்தின் பெருமை

இறுதியாக, இத்தகைய அளப்பரிய ஆற்றலும் கருணையும் கொண்ட இறைவன் வீற்றிருக்கும் தலத்தின் மகிமையைப் பாடுகிறார். “ஆரூரிற் பெருமாளே” – தியாகராஜ சுவாமி வீற்றிருக்கும் புகழ்மிக்கதும், புண்ணியம் நிறைந்ததுமான ‘திருவாரூர்’ என்னும் மாபெரும் திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்து, தன்னை நாடி வரும் அடியார்களுக்கு மெய்ஞானத்தையும், பெருவாழ்வையும் அருள்பாலிக்கும் முழுமுதற் கடவுளே! உன்னை வணங்குகிறேன் எனப் பாடி அருணகிரிநாதர் இத்திருப்புகழை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

திருவாரூர் திருத்தலத்தின் மீது பாடப்பட்ட 819-ஆம் திருப்புகழ், அளவில் சிறிய நான்கு வரிப் பாடலாக இருந்தாலும் தத்துவத்தில் மிகவும் ஆழமானது. “முருகா, நான் எத்தனை பிழைகள் செய்தாலும், என் தகுதி எத்தகையதாக இருந்தாலும், நீ என் மீது காலம் காலமாக மாறாத பெருங்கருணை காட்ட வேண்டும். பொன்னோ பொருளோ எனக்கு வேண்டாம்; எனக்குச் சிறந்த கொடையாகவும், மாபெரும் செல்வமாகவும் உன்னுடைய மெய்ஞானம் பொருந்திய கழலணிந்த திருவடிகளைத் தந்தருள வேண்டும்” என்று அருணகிரிநாதர் உருகுகிறார். வேதங்களின் உட்பொருளாக விளங்குபவனும், மன்மதனைப் போன்ற பேரழகனும், அசுரர்களை அழித்த மாவீரனும், சிறந்த நற்குணங்களை உடையவனும் முருகன் ஆவான். பிரபஞ்சத்திற்கும், யோகிகளின் உடலில் உள்ள மூலாதாரம் முதலான ஆறு ஆதாரச் சக்கரங்களுக்கும் அடிப்படை ஒளியாக விளங்கும் அந்த முருகப்பெருமான், புகழ்மிக்க திருவாரூர் திருத்தலத்தில் வீற்றிருந்து அடியார்களுக்கு அருள்பாலிக்கிறான் என்பதே இப்பாடலின் சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 819 Neethaaneththanai (Thiruvaaruur)

Here is a deep and detailed explanation of Thiruppugazh 819, sung at the sacred shrine of Thiruvarur. Though it is a concise, four-line verse, it is a profoundly concentrated philosophical masterpiece by Saint Arunagirinathar. It bypasses the usual laments about worldly illusions and cuts straight to the ultimate prayer for supreme wisdom and unconditional grace.

1. Introduction to a Concise Masterpiece

While many of Arunagirinathar’s hymns elaborate on the pitfalls of human lust, the decay of the physical body, or the epic cosmic battles of Lord Murugan, Thiruppugazh 819 is strikingly brief and entirely focused on spiritual culmination. In just four lines, the poet encapsulates the essence of total surrender, the definition of true wealth, the ultimate nature of God, and the mystical yogic light that resides within the human soul. It is a direct, unadorned plea for eternal liberation.

2. A Plea for Unconditional and Eternal Grace

The hymn opens with a powerful declaration of surrender: “neethAn eththanaiyAlum needUzhik kripaiyAgi.” Arunagirinathar humbly approaches the Lord, stating, “Whatever my faults, whatever my qualifications, or however low my current spiritual state might be, please look past them.” He asks the Lord to extend His boundless, unconditional compassion (kripai). By using the word needUzhik (eternal or for a long epoch), the poet emphasizes that divine grace is not a temporary blessing to solve a worldly problem, but a permanent, everlasting state of divine protection.

3. Redefining the Ultimate Wealth and Charity

In the material world, people constantly beg the Divine for wealth (thanam) or seek great acts of charity (ma dhaanam) to alleviate their physical suffering. However, Arunagirinathar brilliantly merges these concepts into a spiritual request. He asks the Lord to grant him a “great gift that serves as true wealth” (mAdhAnath thanamAga). He recognizes that gold, land, and power are fleeting. The only treasure worth asking the Supreme Lord for is a permanent asset that transcends death—the wealth of spiritual liberation.

4. The Lotus Feet of Supreme Wisdom

What exactly is this ultimate wealth the poet seeks? He reveals it in the phrase “mAnyAnak kazhalthArAy”—asking the Lord to grant him His holy, anklet-adorned feet (kazhal) which are the very embodiment of Supreme Wisdom (Maha Jnana). In the Hindu Bhakti tradition, the feet of the Lord represent the ultimate sanctuary and the source of spiritual enlightenment. By begging for these feet, Arunagirinathar is asking to be permanently anchored in true cosmic knowledge, free from the darkness of ignorance.

5. The Essence of the Vedas and the Handsome Lord

The poet addresses Lord Murugan as “vEdhAmaith thunavELE.” This beautifully layered phrase carries a dual meaning. On one level, it connects Murugan intimately to the Vedas, portraying Him as the inner essence and relative of all sacred scriptures. On another level, substituting Vedha with Vedar (the hunter tribe), it affectionately refers to Him as the kinsman of the hunters, owing to His marriage to the tribal girl, Goddess Valli. The word Vele refers to Manmatha (the God of Love), praising Murugan as a deity of unmatched, captivating physical and spiritual beauty.

6. The Valiant Warrior of Perfect Virtues

Balancing the Lord’s handsome, romantic aspect, Arunagirinathar praises Him as “veera sath guNaseelA.” Murugan is the fearless warrior (Veera) who annihilated the demonic forces of Surapadman, symbolizing the destruction of the human ego. Yet, this fierce martial power is perfectly balanced by His Sat-guna-seela—His immaculate, virtuous qualities and pure conduct. He is a warrior not of senseless destruction, but of righteous protection, embodying the highest moral and spiritual perfection.

7. The Fundamental Cosmic Light and the Chakras

One of the most mystical phrases in this short hymn is “AdhArath oLiyAnE” (The Light of the Foundation). Philosophically, Murugan is the foundational light that sustains the entire universe. Yogically, this refers to the Mooladhara chakra (the root chakra at the base of the spine). Lord Murugan is the luminous, primordial energy (Kundalini) that resides in this foundational chakra. When awakened by His grace, this light rises through the subtle body, granting the seeker the Maha Jnana (Supreme Wisdom) requested earlier in the poem.

8. The Presiding Lord of Thiruvarur

Arunagirinathar concludes by grounding this magnificent cosmic and yogic vision in the sacred earthly shrine of Thiruvarur. He addresses Murugan as the Great Lord (Perumale) residing in this holy city. Thiruvarur is profoundly significant in the Saivite tradition, known for its spiritual gravity and the presiding deity, Lord Tyagaraja. By praising Murugan as the foundational light of Thiruvarur, the poet assures devotees that the ultimate wisdom, unconditional grace, and yogic illumination they seek are readily available at this blessed shrine.

Summary

Thiruppugazh 819 is a remarkably concise yet philosophically profound four-line hymn sung at the sacred shrine of Thiruvarur. Bypassing worldly complaints, Saint Arunagirinathar makes a direct plea for ultimate spiritual liberation. He begs the Lord to overlook all his flaws and grant him eternal, unconditional grace. Instead of asking for material wealth, the poet asks for the greatest charity and truest treasure: the Lord’s holy feet, which are the source of Supreme Wisdom (Maha Jnana). The hymn praises Murugan as the essence of the Vedas, the handsome kinsman of the hunter tribe, a fearless warrior, and the embodiment of perfect virtues. Mystically, the poet identifies Lord Murugan as the foundational cosmic light (Adhara Oli) that illuminates the root chakra (Mooladhara). The poem beautifully concludes by surrendering to this supreme, radiant Lord who graciously presides over the holy city of Thiruvarur.