திருப்புகழ் 856 மதியஞ் சத்திரு (திருப்பந்தணை நல்லூர்)

திருப்புகழ் 856 மதியஞ் சத்திரு (திருப்பந்தணை நல்லூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இத்திருப்புகழ், மனிதனைப் பிறவிச் சுழலில் தள்ளும் சிற்றின்ப மயக்கங்களில் இருந்து விடுபட்டு, இறைவனைச் சந்தத் தமிழால் பாடும் உன்னத நிலையை வேண்டுவதாகும். சிவபெருமான் மற்றும் உமையம்மையின் அருட்புதல்வனான முருகப்பெருமானின் வீரத்தையும், தேவர்களுக்கும் மும்மூர்த்திகளுக்கும் அவன் அருள்பாலிக்கும் கருணையையும் இப்பாடல் மிகச் சிறப்பாக எடுத்துரைக்கிறது. இத்திருப்புகழின் ஆழமான பொருளை எட்டு தலைப்புகளிலும், இறுதிச் சுருக்கத்திலும் காணலாம்.

1. விலைமாதர்களின் மயக்கும் பேரழகு

(மதியஞ் சத்திரு நிறைந்த மாமுக மயிலஞ் சக்கிளி யினங்க ளாமென…) வானில் ஒளிரும் சந்திரனும் கண்டு அஞ்சும்படியான பிரகாசமான முகத்தினையும், மயில்களும் கண்டு நாணும்படியான நளினமான சாயலையும் கொண்டவர்கள் விலைமாதர்கள். தேனைப் போல இனிமையான சொற்களைக் கிளியைப் போலப் பேசும் அவர்கள், தேவலோகத்து அழகிகளான மேனகை, ரதிதேவி ஆகியோருக்கு இணையான பேரழகைக் கொண்டவர்களாகக் காட்சியளிக்கின்றனர். இத்தகைய கவர்ச்சியான வெளித்தோற்றம் ஆடவர்களை எளிதில் மயக்கக்கூடிய மாய வலையாகும்.

2. திருமகளைப் போல் வலம் வரும் வஞ்சகியர்

(மருவும் பொற்குட மெழுந்த மாமுலை வளர்வஞ் சிக்கொடி நடந்த வாறென…) பொற்குடங்களைப் போன்ற மார்பகங்களைக் கொண்ட அந்தப் பெண்கள், அழகிய வஞ்சிக் கொடி காற்றில் அசைந்து நடந்து வருவதைப் போல நளினமாகத் தெருக்களில் நடந்து செல்வார்கள். பாற்கடலிலிருந்து தோன்றிய திருமகளோ (இலட்சுமி தேவியோ) என்று வியக்கும்படியான அழகிய தோற்றத்துடன் அவர்கள் வீதிகளில் வலம் வருவார்கள். இது காண்போரின் மனதை அலைக்கழிக்கும் சிற்றின்ப ஈர்ப்பாகும்.

3. சிற்றின்ப வலையில் உழலும் அறிவீனம்

(நிதமிந் தப்படி யிருந்து வாறவர் பொருள்தங் கப்பணி கலந்து போய்வர…) ஒவ்வொரு நாளும் இவ்வாறாகவே தங்களை அலங்கரித்துக்கொண்டு திரியும் அந்தப் பொதுமகளிரிடம், தம்முடைய பொருளையும் நகைகளையும் கொடுத்து உறவாடி, அவர்கள் காட்டும் தவறான வழிகளிலேயே சென்று அவர்களுக்கு முழு அடிமையாகிப் பலரும் உழல்வார்கள். அத்தகைய கீழ்மையான காம மயக்கத்தில் அகப்பட்டு, என் வாழ்நாளையும் அறிவையும் வீணடித்து அடியேன் உழன்று திரியாமல் இருக்க வேண்டும்.

4. சந்தத் தமிழால் துதிபாடும் திருவருள்

(நிதிபொங் கப்பல தவங்க ளாலுனை மொழியும் புத்திகள் தெரிந்து நானுனை…) ஞானச் செல்வம் பொங்குவதற்காக, பலப்பல அரிய தவங்களைச் செய்து உன்னைத் துதிக்கும் அடியார்களின் சிறந்த புத்திமதிகளை அடியேன் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அவர்களின் வழிகாட்டுதலோடு, உனக்கு மிகவும் உகந்த, நிகரற்ற சந்தத் தமிழ்ப் பாடல்களை மழையெனப் பொழிந்து உன்னை நான் இடையறாது பாடிக் கொண்டேயிருக்கும் ஒப்பற்ற திருவருளை எனக்கு நீ தந்தருள வேண்டும்.

5. உமையம்மையின் பூஜையில் மகிழ்ந்த சிவனார் மைந்தன்

(நதிமிஞ் சச்சடை விரிந்த நாயக னுமையன் பிற்செயு மிகுந்த பூசனை…) கங்கை நதி தங்கும் அளவுக்குப் பறந்து விரிந்த சடாபாரத்தைக் கொண்டவர் எம்பெருமான் சிவபெருமான். அன்னை உமையவள் தன் மீது கொண்ட அதீத அன்பினால் செய்த மிகச் சிறந்த பூஜையை ஏற்று, தன் உள்ளம் குளிர்ந்து மகிழ்ந்த அந்தப் பராபரனாகிய சிவபெருமான் உலகிற்கு அளித்த ஒப்பற்ற தவப்புதல்வனே! சிவசக்தியின் வடிவமாகத் தோன்றிய அருட்குமரனே!

6. புனித நதிக்கரையில் வாழும் கந்தவேள்

(நவகங் கைக்கிணை பகர்ந்த மாமணி நதிபங் கிற்குல வுகந்து காபுரி…) புனிதமான ஒன்பது கங்கை நதிகளுக்கு இணையாகச் சொல்லப்படும் சிறந்த நதியின் கரையில், வளங்கள் அனைத்தும் பொங்கித் தழைத்தோங்கும் ஒப்பற்ற ‘கந்தபுரி’ என்னும் அழகிய நகரத்தில் (திருப்பந்தணை நல்லூர் திருத்தலத்தில்), அடியார்களுக்கு அருள்பாலிப்பதற்காகவே விரும்பி வந்து எழுந்தருளி வாழ்கின்ற முருகப்பெருமானே!

7. தேவர்களுக்கும் மூவர்க்கும் அருளும் கருணைக்கடல்

(கெதிதங் கத்தகு கணங்கள் வானவர் அரிகஞ் சத்தவர் முகுந்தர் நாவலர்…) நற்கதியை வேண்டி நிற்கும் சிவகணங்கள், தேவலோகத்து தேவர்கள், தாமரையில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மா, உலகைக் காக்கும் முகுந்தனாகிய திருமால் மற்றும் உன்னைப் பாடும் சிறந்த புலவர்கள் ஆகியோரின் சுற்றமும் குடும்பமும் நல்வாழ்வு பெற்றுத் தழைத்தோங்கும்படி அவர்களுக்குக் கருணை மழை பொழியும் அருள் நாதனே!

8. சூரனை வீழ்த்தி கிரவுஞ்சத்தை பிளந்த மாவீரன்

(கெருவம் பற்றிகல் விளைந்த சூரொடு தளமஞ் சப்பொரு தெழுந்து தீயுகள்…) மிக்க கர்வம் கொண்டு தேவர்களோடு போர் செய்த கொடிய அசுரனாகிய சூரபத்மனும், அவனது அசுர சேனைகளும் அஞ்சி நடுங்கும்படி போர்க்களத்தில் எழுந்து நின்று அவர்களை வதம் செய்தவனே! தீப்பொறிகளைக் கக்கிய மாயையான கிரவுஞ்ச மலையைத் தனது கூர்மையான வேலாயுதத்தால் பிளந்து அழித்த மாபெரும் வீரனே! அத்தகைய வலிமை வாய்ந்த வேலை ஏந்திய பெருமாளே, என்னை ஆட்கொண்டருள்வாயாக!

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழில் அருணகிரிநாதர், ரதிதேவியைப் போன்ற அழகும், வஞ்சிக்கொடி போன்ற நடையும், திருமகளைப் போன்ற தோற்றமும் கொண்ட விலைமாதர்களின் வஞ்சக வலையில் வீழ்ந்து, தம் செல்வத்தை இழந்து உழலும் அறிவீனர்களுள் ஒருவனாகத் தானும் ஆகிவிடக் கூடாது என்று இறைவனிடம் வேண்டுகிறார். அத்தகைய கீழ்நிலைக்குச் செல்லாமல், அடியார் பெருமக்களின் புத்திமதிகளை ஏற்று, முருகப்பெருமானைச் சந்தத் தமிழால் பாடும் ஞானத்தை அருளுமாறு இறைஞ்சுகிறார். அன்னை உமையவளின் பூஜையில் அகமகிழ்ந்த சிவபெருமானின் மைந்தனாகவும், கங்கைக்கு இணையான நதிக்கரையில் உள்ள கந்தபுரியில் வாழ்பவனாகவும் முருகனைப் போற்றுகிறார். பிரம்மா, திருமால், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களுக்குக் கருணை மழை பொழிபவனாகவும், கர்வம்கொண்ட சூரபத்மனையும் அவனது சேனையையும் அழித்து, கிரவுஞ்ச மலையைப் பிளந்த மாவீரனாகவும் முருகப்பெருமானைச் சிறப்பித்து இப்பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.

The Essence of Thiruppugazh 856 MathiyaGn Chaththiru (ThiruppanhthaNai Nhalluur)

This Thiruppugazh composed by Saint Arunagirinathar serves as a profound spiritual awakening, contrasting the fleeting, destructive illusions of worldly lust with the eternal, enriching grace of Lord Murugan. Set in the fertile and sacred region of Thiruppandhanai Nallur, the hymn transitions gracefully from an earnest plea to escape sensory entrapments to a majestic glorification of the Lord’s cosmic lineage, benevolence, and martial valor.

Here is a deep exploration of the verse, categorized into eight thematic headings.

1. The Celestial Illusion of Mortal Beauty

The hymn opens by depicting the overwhelming, yet deceptive, physical allure of courtesans who distract spiritual seekers. Arunagirinathar uses vivid metaphors to describe their charm: their faces are so radiant that the moon itself feels intimidated and shrinks away in fear. They speak with the endearing sweetness of pet parrots and possess an ethereal beauty that rivals the legendary celestial nymphs, Menaka and Rathi. This imagery serves to illustrate how the formidable power of Maya (illusion) masks spiritual emptiness with breathtaking physical perfection.

2. The Captivating Stroll on the Streets

Continuing the description of worldly temptation, the poet captures the mesmerizing way these women present themselves in public. With figures adorned with jewelry and physical features compared to golden pots, they walk through the streets with the graceful, swaying elegance of a tender Vanji creeper. Arunagirinathar notes that their majestic appearance is so striking that they are often mistaken for Goddess Lakshmi emerging from the churning of the cosmic milky ocean. This grand facade makes it incredibly difficult for an ordinary mind to resist their pull.

3. The Tragedy of Subjugation and Squandered Wealth

The poet then unveils the devastating consequences of falling for this illusion. Men who become infatuated with these courtesans spend their days completely absorbed in lust, willingly squandering their hard-earned wealth, precious jewels, and resources to please them. They lose their moral compass, adopting the erratic ways of these women, and ultimately become completely subjugated slaves to their senses. Speaking for all of humanity, Arunagirinathar urgently pleads with the Lord to save him from aimlessly wandering and perishing in this humiliating cycle of desire.

4. The Yearning for the Wealth of Rhythmic Devotion

Having rejected the false wealth of worldly pleasures, the poet seeks the true, imperishable treasure: spiritual wisdom. He prays for the supreme intellect and merit that is usually attained only through lifetimes of rigorous penance. Instead of wasting his words on superficial flatteries, Arunagirinathar begs Lord Murugan for the divine grace to compose and shower Him with unparalleled, rhythmic Tamil poetry (Santham). He desires to channel all his creative and intellectual energies entirely into the ecstatic praise of the Divine.

5. The Divine Child of Supreme Grace

Shifting from personal supplication to cosmic glorification, the hymn praises Lord Murugan’s exalted parentage. The poet invokes the image of Lord Shiva, the Supreme Master whose vast matted locks contain the fierce, overflowing river Ganges. He recalls how Goddess Uma (Parvathi) performed an intense, love-filled penance and worship that profoundly delighted Lord Shiva’s heart. Murugan is celebrated as the direct manifestation of that ultimate, joyous union of Shiva and Shakti—the supreme child of divine grace.

6. The Sacred Abode of Kapuri

Arunagirinathar anchors this grand cosmic vision to the physical earthly realm, specifically praising the Lord’s chosen sanctuary. He describes the sacred city (often identified as Kapuri, Kandhapuri, or Thiruppandhanai Nallur) which flourishes with abundant wealth and natural beauty. This holy town is situated on the banks of a majestic river that is revered as being equal in sanctity to nine combined Ganges rivers (Navaganga). It is in this spiritually charged, prosperous environment that Lord Murugan joyfully resides to bless His devotees.

7. The Universal Benefactor of Gods and Scholars

The poem highlights Lord Murugan’s role as the supreme protector and provider for the entire cosmic hierarchy. Arunagirinathar praises Him as the Lord of Grace who bestows salvation and prosperity upon a vast assembly: the devoted Shiva Ganas, the celestial Devas, Lord Brahma (seated on the lotus), Lord Vishnu (Mukunda), and the learned poets and scholars. Murugan’s boundless compassion ensures that the families, lineages, and disciples of all these noble beings flourish and live in eternal peace.

8. The Valiant Conqueror of Demonic Arrogance

In the final crescendo, the hymn celebrates the Lord’s unmatched martial heroism. Arunagirinathar recalls the epic cosmic battle where Murugan confronted the deeply arrogant and hostile demon king, Surapadman. The Lord rose with such fierce valor that the massive demonic armies trembled in fear. Wielding His invincible, sacred Vel (spear), Murugan not only annihilated the evil forces but also cleaved through the treacherous, fire-spitting Krauncha mountain. The poet concludes by surrendering to this Great Lord who embodies both ultimate compassion and absolute power.

Summary

Thiruppugazh 856 is a masterful spiritual composition that guides the soul from the perils of worldly illusion to the eternal safety of divine surrender. Arunagirinathar begins by warning against the enchanting beauty, sweet words, and majestic appearances of courtesans, which inevitably lead men to squander their wealth and become enslaved to lust. Seeking an escape, he prays for the spiritual wisdom to shower Lord Murugan with rhythmic, devotional Tamil poetry. The hymn then beautifully expands into a celebration of Murugan’s glory—praising Him as the grace-filled child of Lord Shiva and Goddess Uma, the resident of the holy, river-blessed city of Kapuri, and the universal benefactor who protects the Devas, the Trinity, and learned scholars. Ultimately, it glorifies Him as the supreme warrior whose invincible Vel shattered the arrogant demon Surapadman and the Krauncha mountain, offering absolute refuge to all seekers.