மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
பாடல்
சாதுக்க ளடிகளை வணங்காத தலையென்ன
தலைஞான சற்குருமுகம்
தரிசனஞ் செய்யாத கண்ணென்ன கண்ணமல
தந்திரஞ் சுருதிமுறைகள்
ஓதுமுரை கேளாத செவியென்ன செவியென்று
முறுதியுள தெய்வஸ்துதி
உண்மையொடு செய்யாத வாயென்ன வாய்பற்
றொழித்திரப் போர்களுக்குக்
காதலா யீயாத கையென்ன கைபெரிய
கர்த்தர்வா சத்தலத்தைக்
கருதிவழி நடவாத காலென்ன கால்கொடிய
கம்பலைக் கேதுவாய
தீதுகண் டொருவாத சிந்தையென் சிந்தையென்
சிந்தையி லமர்ந்தபொருளே
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (1)
மைக்கணுடை விலைமாதர் கட்குநா ணின்றுமுடி
மன்னர்க்கு நேயமின்று
வலியகொலை யாளர்க் கிரக்கமின் றோவாத
மாதவர்க் கேதமின்று
விக்கின மிலாவிரச வாதிக்கு மிடியின்று
விண்ணவர்க் கிறுதியின்று
வேரிநுகர் வோர்க்குமுறை யின்றடங் காமோக
வெறியர்க்கு ரோசமின்று
மக்களைப் பெற்றவர் களுக்குமல டின்றரிவை
மக்களே பெற்றவர்க்கு
மானமின் றடர்கடன் பட்டபெயர் கட்கிங்கு
மனமகிழ்வு சற்றுமின்று
திக்கனைத் தும்பரவு னடிதொழு பவர்க்குமறு
சென்மநோ யென்பதின்று
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (2)
மாமந்திர வாதிக்கு மமதையுண் டெத்துணையு
மாசற்ற கவிஞர்கட்கு
மண்டல மிருக்கும்வரை புகழுண்டு பின்னிடா
வலிகொள்போர் வீரருக்குப்
பூமியிற் கீர்த்தியுண் டிருவள்ளி யோர்க்குரிய
புண்யபோ கங்களுண்டு
பொய்க்கிளவி கனவினும் புகலாத வர்க்குநற்
புந்தியிற் புனிதமுண்டு
தூமருவு காயகற் பந்துய்த்த வர்க்குநரை
தோன்றாத மேனியுண்டு
சோதிடங் கற்றவர் களுக்குமுக் காலநிலை
சொல்லவல் லாண்மையுண்டு
சேமந் தழைக்குநின் னடியவர்க் குச்சகல
செல்வப் பெருக்குமுண்டே
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (3)
ஊன்பொதி யழுக்குடம் பிற்குமுயி ரிற்குமிங்
குதவுதின் பண்டங்களில்
ஒதுக்காத வைகொள லொதுக்கியவை தள்ளலிறை
யொருவனைச் சிந்தைபுரிதல்
மான்மருண் மயக்கெலா மெற்றுத னறும்பத்தி
மாறாது நிலைகொள்ளுதல்
மற்றுமுள வியல்பனைத் தும்புறம் போகவிடன்
மனதிற்ற னியல்புகண்டு
தான்கவலை மிக்குறுத றன்பிழை பொறுக்குமொரு
தகைமையென் பதுதேடுதல்
தலைவனார் வல்லமைக் கொல்லாத முறைகண்டு
சந்தத மிரங்கலென்னுந்
தேன்மலர்க் கழலன்பர் செய்கையொன் பதையுமிச்
சிறியனேன் மருவலென்றோ
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (4)
காமமதி போஜனப் பிரீதிபகை லோபமுட்
காய்தன்மடி மாயாவகங்
காரமெனு மெழுபாத கங்களை யகற்றிக்
கலங்காத கூர்த்தபுத்தி
ஏமனை யுறுக்குநல் லோர்ப்பிகல் கடைப்பிடி
யெனுங்குண மிரண்டிரண்டும்
எய்திநீ ரூணசை யிரண்டுமின் றுண்ணியல்பு
மிடையிட்டு வாய்மொழிதலும்
பூமிதனில் வெப்பமொடு தட்பம் பொறுத்தலும்
புதுமணம் விரும்பாமையும்
புடைவரை யறுத்துறையு மாதனத் தமர்தலும்
பொருவறு தவத்தங்கமாம்
தேமல ரடித்தொண்ட ரிவைகளை மதித்துறுவர்
சிறியனே னுறுவதென்றோ
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (5)
பத்தைப் பெருக்குவா ரெட்டொன்றை மூடுவார்
பதினாறி னொருபாதியிற்
பாயாது கட்டுவா ரேழைவலி பண்ணுவார்
பகையாறை யுந்துறப்பார்
சத்தமுத லைந்தையு மடக்குவார் நான்கைத்
தகைந்தொன் றிரண்டைவெல்வார்
தாவற விரண்டையுங் கூட்டுவா ரொன்றையே
சாருவார் தலையிலேறி
எத்தலமு மங்ஙனே பார்ப்பா ருதிப்புநொறி
லெல்லாநி னருளின்செயல்
என்றுபெரி துஞ்சிந்தை பூரிப்பர் நிபுணரிவ்
வேழையே னென்கொடுய்வேன்
சித்தனே யத்துவித முத்தனே நித்தனே
தேசுமிக் கார்கத்தனே
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (6)
அங்கமது பழுதென்ன வுருமாறி யெச்செயலு
மற்றவரை யொப்பவருவார்
ஐந்துதல நீண்டுமற் றைந்துதல மிருதுவா
யாறிட முயர்ந்துசெவ்வி
தங்கவோ ரேழிடஞ் சிந்துரம் போனிறந்
தரவிரண் டொன்றுகுறுகிச்
சாருமொரு மூவிடம் விசாலமா மூன்றிடந்
தாழலட் சணமதாக
எங்கும்வரு வாரேது மறிகிலார் போலவு
மிருப்பார்கள் யாவுமறைவார்
இதயத்தி லன்பிலா வெருமைகட் கருள்செயா
ரிதமான வர்க்கருளுவார்
செங்கமல பாதமுரு கையநின் னன்பரவர்
தெரிசன மெனக்குமெஙனோ
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (7)
காட்டிலு நலங்கிளரு நாட்டிலு மிருப்பார்கள்
ககனநிலை யிலுமிருப்பார்
கருதரிய வத்துவொடு சேரவென் றுடறனைக்
கருதார்கள் கற்பமுண்பார்
ஓட்டிலுங் கையிலும் பொற்பாச னத்திலு
முளங்கனிந் துண்டுமகிழ்வார்
ஒன்றுமுண் ணாமலு மிருப்பார்க ணல்லுலவை
யுண்பார்க ளமுதமுண்பார்
தாட்டிகரை யெளிமைப் படுத்துவார் தாபந்தர்
தமையரச ராக்கிவைப்பார்
தையலரை வேண்டுவார் தள்ளியும் பேசுவார்
தாவிவே றுடலுநுழைவார்
தேட்டமுள யாவும் படைப்பாரு னருளுளார்
சிறியனே னென்கொடுய்வேன்
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (08)
தண்டிகையி லேறுவார் தரைமிசை நடப்பார்
தளங்கள்புடை சூழவருவார்
தனியாயு நிற்பார் தராதரங் கெட்டுத்
தயங்குபவர் போலுழலுவார்
சண்டித் தனஞ்செய்து தெருவிற் கிடப்பார்
சதானந்த மாயாடுவார்
தரையினிற் றுயிலுவா ரணையிற் படுப்பார்
சமாதியிலு மினிதிருப்பார்
அண்டமெல் லாநொடியி லேசுற்று வார்பின்னு
மசையாவொர் நிலையினிற்பார்
அசலபுவ னத்தையங் கையிலே காட்டுவா
ரங்கே யடக்கிவிடுவார்
தெண்டிரைக் கடல்சுலா முலகினின் சீடரவர்
சித்தளவை கூறுபவரார்
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (9)
பருவமொரு மூன்றனையு மாறுவார் விண்ணிற்
பறப்பார்த முடன்மறைப்பார்
பகலையிர வாக்குவா ரிரவுபக லாக்குவார்
பார்ப்பரிய பரமாணுவைப்
பெருமுண்ட மாக்குவா ரதனையணு வாக்குவார்
பின்னுமுன் னுஞ்செல்லுவார்
பீதகத் தட்டையோ டாகவனை வாரதைப்
பீதக மெனப்பண்ணுவார்
அருமையா கியவட்ட சித்தியுங் கண்டுள
மடங்கிமெய்ஞ் ஞானபீடத்
தமர்ந்துனது பதநலன் சேருவார் நின்சீட
ரருளிலேன் யாதுசெய்வேன்
தெருளருண கிரிநாதன் மளமளென வென்றறை
திருப்புகழ் துளைத்தசெவியோய்
திருநீடு பதியாய கயிலாச மலைமேவு
சிவஞான குருசாமியே. – (10)
கருணையை உதவிட விரைவாய் வருக…!!!
கருமுகில் படிசிகி மலையாய் வருக…!!!
வளரும்
பாம்பன் சுவாமி: முருகனிடம் பக்தி கொண்ட துறவி
தமிழ்நாட்டின் பாம்பனில் 1848 இல் பிறந்த பாம்பன் சுவாமி, முதலில் அப்பாவு என்று பெயரிடப்பட்டவர், தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலத்தில் திறமை பெற்ற சைவக் குழந்தை. 13 வயதில், முருகப்பெருமானின் தரிசனம் அவருக்கு பக்தி கவிதைகள் எழுதத் தூண்டியது. ஆழ்ந்த ஆன்மிகத்திற்கு பெயர் பெற்ற அவர், திருமணத்திற்குப் பிறகும், பிரார்த்தனை மற்றும் பூஜைகளில் தன்னை அர்ப்பணித்து, புனிதமான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்.
சுவாமியின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை பல அதிசய நிகழ்வுகளுக்கு வழிவகுத்தது. அவரது புகழ்பெற்ற பாடல் சண்முக கவசம் பக்தர்களை தீங்குகளிலிருந்து பாதுகாக்கும் என்று நம்பப்படுகிறது, மேலும் அவரது பஞ்சாமிர்த வர்ணம் முருகனின் இருப்பை அழைக்கிறது. இரக்கமுள்ள துறவி, அவர் பக்தியைத் தூண்டினார் மற்றும் தன்னலமற்ற செயல்களைச் செய்தார், பெரும்பாலும் தெய்வீக தரிசனங்களால் வழிநடத்தப்பட்டார்.
பாம்பன் சுவாமி சவால்களை எதிர்கொண்டார், ஆனால் எப்போதும் முருகனின் அருளை நம்பியிருந்தார். நோய்வாய்ப்பட்டபோது, அவர் ஜெபத்தின் மூலம் அற்புதமாக குணமடைந்தார். தனிப்பட்ட இழப்புகள் இருந்தபோதிலும், அவர் தனது ஆன்மீக பணியில் கவனம் செலுத்தி, தனிமையில் இருந்தார். ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர், சுவாமி தமிழில் 6,666 கவிதைகள் மற்றும் பல படைப்புகளை இயற்றினார், முருகனை 130 க்கும் மேற்பட்ட வடிவங்களில் புகழ்ந்தார்.
அவர் தமிழுக்கும் சமஸ்கிருதத்துக்கும் இடையே நல்லிணக்கத்தை வலியுறுத்தினார், அவற்றை புனித மொழிகளாகக் கருதினார். அடக்கத்திற்கு பெயர் பெற்ற அவர் எளிமையாக வாழ்ந்தார், அடிக்கடி மௌன வழிபாடு செய்தார். 1929 இல், சுவாமி சமாதியில் நுழைந்தார், பக்தி மற்றும் ஞானத்தின் பாரம்பரியத்தை விட்டுச் சென்றார்.
பாம்பன் சுவாமியின் வாழ்க்கை முருகன் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை எடுத்துக்காட்டுகிறது, எண்ணற்ற பக்தர்களை ஊக்குவிக்கிறது. அவரது போதனைகள் மற்றும் பாடல்கள் ஆன்மீக வழிகாட்டுதலையும் பாதுகாப்பையும் தொடர்ந்து வழங்குகின்றன, உண்மையான தேடுபவர்களுக்கு தெய்வீக அருள் எப்போதும் கிடைக்கும் என்பதை நிரூபிக்கிறது.
Pamban Swami: A Saint Devoted to Lord Murugan
Born in 1848 in Pamban, Tamil Nadu, Pamban Swami, originally named Appavu, was a Saivite child gifted in Tamil and English. At 13, he had a vision of Lord Murugan, inspiring him to write devotional poems. Known for his deep spirituality, he lived a saintly life even after marriage, dedicating himself to prayers and pujas.
Swami’s unwavering faith led to many miraculous events. His famous hymn Shanmuga Kavacam is believed to protect devotees from harm, and his Pancamrita Varnam invokes Lord Murugan’s presence. A compassionate saint, he inspired devotion and performed selfless acts, often guided by divine visions.
Pamban Swami faced challenges but always relied on Lord Murugan’s grace. When ill, he was miraculously cured through prayer. Despite personal losses, he remained detached, focusing on his spiritual mission. A prolific writer, Swami composed 6,666 poems and several works in Tamil, praising Murugan in over 130 forms.
He emphasized harmony between Tamil and Sanskrit, considering them sacred languages. Known for his humility, he lived simply, often performing silent worship. In 1929, Swami entered samadhi, leaving behind a legacy of devotion and wisdom.
Pamban Swami’s life exemplifies unwavering faith in Lord Murugan, inspiring countless devotees. His teachings and hymns continue to offer spiritual guidance and protection, proving that divine grace is always available to sincere seekers.