திருப்புகழ் 106 அதல விதல (பழநி)

Thiruppugazh 106 adhalavidhala (pazhani)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 105 அணிபட்டு அணுகி (பழநி)      –      திருப்புகழ் 107 அபகார நிந்தை (பழநி)

திருப்புகழ் 106 அதல விதல (பழநி) – விளக்கம்

திருப்புகழின் 106-வது பாடலான “அதல விதலமுத” எனத் தொடங்கும் இந்தப் பாடல், பழனி (திருவாவினன்குடி) தலத்து முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்டது. இது முருகப்பெருமானின் எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருள் தன்மையையும் (விஸ்வரூபம்), அடியவர்களுக்கு அவர் அளிக்கும் ஞான அனுபவத்தையும், போர்க்களத்தின் உக்கிரத்தையும் ஒருசேர விளக்கும் அற்புதமான பாடலாகும்.

1. எங்கும் நிறைந்த இறைவனின் விஸ்வரூபம்

இறைவன் அதல, விதல முதலான கீழ் உலகங்களாகவும், நாம் வாழும் பூமி (அவனி) ஆகவும், தேவர்கள் வாழும் அண்டங்களாகவும், அளவிட முடியாத ஆகாயமாகவும் விரிந்து நிற்கிறான். கடலாகவும், எட்டுத் திசைகளாகவும், அந்தத் திசைகளைக் காக்கும் விஷ்ணு போன்ற தெய்வங்களாகவும், அக்னி மற்றும் சூரியனாகவும் அவனே விளங்குகிறான். பிரபஞ்சத்தின் அணுவிற்கு அணுவாகவும், அதே சமயம் அண்ட பேரண்டமாகவும் நிறைந்திருக்கும் உனது ‘சம்ப்ரதாயம்’ (தன்மை) வியப்பிற்குரியது.

2. மந்திரமாகவும் மறையாகவும் விளங்குதல்

சந்திரனின் குளிர்ந்த கதிர்களாகவும், அந்திப் பொழுதில் சொல்லப்படும் மேலான மந்திரங்களாகவும், ஓதப்படும் வேதங்களாகவும் (மறை), அறிஞர்கள் ஆராயும் அரிய தத்துவங்களாகவும் இறைவன் இருக்கிறான். சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் எட்டாதவனாக இருந்தாலும், அணுவில் அணுவாய் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து நிற்கும் அந்தப் பரம்பொருள் நீயே என்று அருணகிரிநாதர் இறைவனின் வியாபகத்தைப் போற்றுகிறார்.

3. இதயக் கமலம் மலரும் ஞான அனுபவம்

சூரியன் உதித்தவுடன் இருள் விலகுவது போல, உனது அருள் ஒளி பட்டவுடன் என் அறியாமை இருள் நீங்க வேண்டும். அந்தப் பொழுதில், என் இதயத் தாமரையானது மொட்டு அவிழ்ந்து மலர வேண்டும். அந்த மலர்ச்சியில் உண்டாகும் மெய்ஞ்ஞான அனுபவத்தை என் மனம் பெற்று இன்புறும்படி, நீ எனக்கு முன்னால் வந்து நின்று அந்த ஞான நிலையை உதவி அருள வேண்டும்.

4. உனையன்றி பிறிதொன்றை நம்பாத பக்தி

இயல் தமிழால் அமைந்த செஞ்சொல் பிரபந்தங்களாகவும், இனிமையான கவிதைகளாகவும் உன்னைப் பாடித் துதிப்பதிலேயே என் மனம் நிலைத்திருக்க வேண்டும். உன்னுடைய புகழைப் பாடும் உனது அடிமையாகிய நான், உன்னைத் தவிர இந்த மாய உலகத்தை (பிரபஞ்சத்தை) ஒருபோதும் நம்பமாட்டேன். உனது திருவடிகளே எனக்குத் தஞ்சம் என்ற உறுதியான பக்தியை இப்பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது.

5. போர்க்களத்தின் தாள லயங்கள்

இப்பாடலில் “ததத ததத…” எனத் தொடங்கும் வரிகள் போர்க்களத்தில் ஒலிக்கும் வாத்தியங்களின் ஓசையை அப்படியே பிரதிபலிக்கின்றன. தாளக் கட்டுகளுக்கு ஏற்ப துடி, தம்பட்டம், திமிலை போன்ற இசைக்கருவிகள் முழங்க, அந்த ஓசையிலேயே அசுரர்கள் நடுங்கும்படியாக முருகப்பெருமான் போர் புரிந்தான் என்பதை அருணகிரிநாதர் தனது சந்த நயத்தால் கண்முன் நிறுத்துகிறார்.

6. காளியின் கூத்தும் அசுரர்களின் அழிவும்

அசுரர்கள் அழிந்த போர்க்களத்தில், பிணங்களைத் தின்னும் கழுகுகள் குடல்களையும் எலும்புகளையும் பிடுங்கி எறிகின்றன. அந்த உக்கிரமான சூழலில், காளி தேவி மகிழ்ச்சியுடன் கூத்தாடுகிறாள் (பவுரி இட). நரிகள் ஊளையிட, பருந்துகள் தம் சிறகுகளை வீசி அசுரர்களின் உடல்களுக்குச் சாமரம் வீசுகின்றன. தீமை அழிந்து தர்மம் வென்றதை இந்தப் போர்க்களக் காட்சி விளக்குகிறது.

7. மயில் வாகனத்தில் வெற்றியுலா

பகைவர்களை வென்று, நீல நிறத் தோகையை உடைய மயில் (உச்சிகண்டி) மீது அமர்ந்து வெற்றி வீரனாக முருகப்பெருமான் காட்சியளிக்கிறான். அசுரர்களின் கொடுமையிலிருந்து விடுபட்ட தேவர்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறார்கள். அசுர குலத்தை வேரோடு அழித்து, தேவர்களின் பயத்தைப் போக்கிய அதிவீரன் நீயே என்று இப்பாடல் புகழ்கிறது.

8. இந்திரர்கள் தம்பிரானும் பழனி மலையும்

தேவேந்திரன் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தேவர்களுக்கும் தலைவனாக (தம்பிரானாக) விளங்குபவனே! பழனி மலையின் மீது அடியவர்களுக்கு அருள் புரியும் பொருட்டு வீற்றிருப்பவனே! உனது அடியவனாகிய எனக்கு அந்த மேலான ஞான அனுபவத்தைத் தந்து ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் இப்பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

இப்பாடல் முருகப்பெருமானை அண்ட சராசரங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருளாக வர்ணிக்கிறது. அணு முதல் அண்டம் வரை பரவி நிற்கும் இறைவன், அடியவரின் இதயத் தாமரையை மலரச் செய்து ஞான அனுபவத்தைத் தர வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். போர்க்களத்தில் தாளங்கள் முழங்க அசுரர்களை அழித்து, காளி தேவி ஆட, மயில் மீது வெற்றியுலா வந்து, தேவர்களைக் காத்த பழனி மலையில் உறையும் ‘இந்திரர்கள் தம்பிரானே’ என்று முருகனைப் போற்றிப் பணிகிறார் அருணகிரிநாதர்.

The Essence of Thiruppugazh 106 adhalavidhala (pazhani)

Here is a deep explanation of the Thiruppugazh song “Athala Vithalamutha,” composed by the revered saint Arunagirinathar. This particular hymn is celebrated for its breathtaking transition from profound, silent philosophical truths to the roaring, rhythmic thunder of a battlefield, perfectly showcasing Arunagirinathar’s mastery of both spiritual depth and Chandam (rhythmic meter).

1. The Omnipresence of the Divine Across the Cosmos

The poem opens with a sweeping vision of the Lord’s all-pervading cosmic presence. Arunagirinathar declares that God exists entirely and simultaneously across all dimensions of reality. He lists the ancient cosmological layers: the subterranean netherworlds like Athala and Vithala, the earthly plane (Avani), the celestial realms of the Devas (Amarar Andam), the boundless oceans (Akila Salathi), and the eight cardinal directions (Endikku). This establishes Lord Murugan not just as a deity, but as the infinite fabric of the universe itself.

2. The Microcosm, Elements, and Sacred Truths

Moving from the vastness of space, the poet focuses on the elemental and the microscopic. He states that the Divine is the essence of the fundamental elements: the burning fire (Angi), the blazing sun (Banu), and the soothing, nectar-like rays of the moon (Amutha Kathir). Furthermore, the Lord is the very vibration of sacred mantras, the ultimate truth of the Vedas (Marai), and the core of all philosophical doctrines (Thathuvams). Most profoundly, Arunagirinathar describes the Lord as the “atom within the atom” (Anuvi lanu), emphasizing that God is the subtlest essence of all existence.

3. The Dawn of Spiritual Awakening

Transitioning from the external universe to the internal landscape of the human soul, the poet uses a beautiful metaphor of dawn. Just as the rising sun effortlessly banishes the dense darkness of night (Uthaya mezhairul vidintha), the dawn of divine wisdom instantly destroys the darkness of spiritual ignorance. In this enlightened state, the human heart—compared to a tightly closed lotus—suddenly blossoms (Iruthaya kamalam ukizh). It is only in this fully bloomed state that the soul can truly experience the ultimate, pure divine consciousness.

4. A Plea for Complete Surrender and Poetic Devotion

Having visualized this supreme spiritual awakening, Arunagirinathar makes a heartfelt plea. He asks Lord Murugan to appear before him and grant the grace necessary to experience this ultimate reality. In return, the poet wishes to anchor his mind solely in composing sweet, majestic Tamil hymns (Mathura Kavigal) that praise the Lord. He firmly declares his total surrender, asking rhetorically if he would ever foolishly place his trust in the fleeting, materialistic illusions of this world (Prapancham) when he has the privilege of being the Lord’s devoted servant.

5. The Rhythmic Grandeur of the Battlefield

At this point, the hymn undergoes a spectacular tonal shift. Leaving behind the quiet contemplation of the cosmos and the soul, the song erupts into explosive rhythmic syllables: “Thathatha thathathathatha… Thithithi… Sakaka…” This is a brilliant use of Chandam (rhythmic wordplay) meant to simulate the chaotic, adrenaline-pumping, and deafening sounds of a furious battlefield. The rhythm perfectly captures the marching of armies, the clash of weapons, and the furious energy of cosmic warfare.

6. The Terror of the Demonic Forces

Within this rhythmic storm, Arunagirinathar describes the martial instruments of ancient Tamil warfare beating at a fever pitch. Instruments like the Pathalai, Thimilai, Thudi, and Thampattam (various types of war drums) roar across the battlefield. The deafening, relentless sound of these drums strikes absolute terror into the hearts of the wicked demons (Nisisarar), causing them to tremble in fear as they realize their inevitable destruction at the hands of the warrior Lord.

7. The Fierce Dance of Goddess Kali

The poet does not shy away from the grim reality of the cosmic war against evil. He paints a terrifying picture of the battlefield’s aftermath. Fierce scavenging birds, such as vultures (Kazhuku) and eagles (Parunthu), tear into the fallen demons, scattering their remains. Amidst this gruesome scene of shattered demonic egos, Goddess Kali (Thunga Kali) performs a furious, victorious dance (Pavuri), celebrating the absolute eradication of cosmic evil and the restoration of universal dharma.

8. The Victorious Sovereign of Palani

The hymn reaches its majestic climax by bringing the victorious Lord back to His sacred earthly abode. After destroying the enemies and commanding the battlefield, Lord Murugan is hailed as the supreme master and savior of Lord Indra and the celestial beings (Indirargal Thambirane). Crowned with absolute triumph, this magnificent, all-powerful Lord joyfully comes to reside upon the sacred hill of Palani (Pazhani malaiyin misai), where He eternally bestows His grace upon His true devotees.

Summary

Thiruppugazh 106, “Athala Vithalamutha,” is a masterpiece that bridges the extremes of absolute stillness and explosive action. The first half is deeply philosophical, describing Lord Murugan as the macrocosm of the universe, the microcosm of the atom, and the light that makes the heart-lotus bloom. Renouncing worldly illusions, the poet begs to eternally sing the Lord’s praises. The second half masterfully shifts into a rapid, rhythmic war-beat, recreating the terrifying sounds of ancient war drums and the destruction of demonic forces. Finally, the poem resolves this immense cosmic energy by envisioning the victorious Lord, the savior of the heavens, peacefully and majestically residing on the sacred hill of Palani.