திருப்புகழ் 1078 கொடியன பிணி (பொதுப்பாடல்கள்)

திருப்புகழ் 1078 கொடியன பிணி (பொதுப்பாடல்கள்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இப்பாடல், உடல் பிணிகள் மற்றும் முதுமையின் கொடுமையிலிருந்து தப்பித்து, பிற சமய குழப்பங்களில் இருந்து விடுபட்டு, இறைவனின் திருவடியைப் பற்றிக்கொள்ள விழையும் ஓர் ஆன்மாவின் கதறலாகும். இப்பாடலுக்கான விரிவான விளக்கத்தைக் கீழே காணலாம்.

உடல் பிணியும் முதுமையின் கொடுமையும்

மனித வாழ்க்கை நிலையற்றது. முதுமைப் பருவம் வரும்போது, கொடிய நோய்கள் உடலைத் தாக்குகின்றன. தொண்டையில் சளி அடைத்துக்கொண்டு விக்கல் வருதல், உண்ட உணவை ஜீரணிக்க முடியாமல் கக்குதல் போன்ற உபாதைகள் ஏற்படுகின்றன. உடல் தளர்ந்து, முதுகு வளைந்து கூன் விழுந்து, பார்ப்பதற்கே ஒரு ஜடப்பொருள் (அசடு) போல ஆகிவிடும் நிலையை அருணகிரிநாதர் வேதனையுடன் விவரிக்கிறார்.

நிலையற்ற உடலெனும் குடிசை

இந்த உடலானது ஒரு சிறிய குடிசை (குடில்) போன்றது. இது விசித்திரமான வினைகளால் பின்னப்பட்டது. ‘சித்ரக் கோண்’ என்பது பலவிதமான மாறுபாடுகளையும், விகாரங்களையும் கொண்ட உடல் அமைப்பைக் குறிக்கிறது. இத்தகைய நிலையில், உடலையே பிரதானமாக எண்ணி, அதனுள் சிக்கி, வீணாக அழிந்து போகாமல் என்னைக் காத்தருள வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார்.

பரசமய நெறிகளிலிருந்து தப்புதல்

உலகில் உண்மையை உணர்த்தாத, போலியான அல்லது குழப்பத்தை விளைவிக்கக்கூடிய பல மாற்றுச் சமயங்கள் (பரசமயம்) உள்ளன. அவை ‘பொடிவன’ அதாவது, உறுதியற்றவை, அழியக்கூடியவை. அந்தச் சமய வாதங்களில் சிக்கித் தன் வாழ்நாளை வீணாக்காமல், அவற்றிலிருந்து தப்பித்து, உண்மையான மெய்ப்பொருளைத் தேடி உன்னிடம் வந்துள்ளேன் என்கிறார் அருணகிரிநாதர்.

திருவடி நட்பு என்னும் பேறு

குழப்பமான சமயங்களில் இருந்து தப்பித்து வந்த எனக்கு, உண்மையான பரம்பொருளை (பொருள்) உணரும் பாக்கியம் வேண்டும். அதற்கு, உன்னுடைய திருவடிகளோடு எனக்கு ஒரு நெருக்கமான உறவு, அதாவது ‘திருவடி நட்பு’ (அடி நட்பு) வேண்டும். உன்னைச் சரணடைந்த என்னை ஏற்றுக்கொண்டு, ஆட்கொண்டு அருள வேண்டும் என்பதுதான் இந்த வேண்டுதலின் சாரம்.

அலகைகளின் ஆரவாரம்

இப்பாடலின் இரண்டாம் பகுதி சிவபெருமானின் ருத்ர தாண்டவத்தை விவரிக்கிறது. சுடுகாட்டிலோ அல்லது போர்க்களத்திலோ, பேய்க்கூட்டங்கள் (அலகைகள்) மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கூடி நிற்கின்றன. அவை தங்கள் கைகளைத் தட்டி, ஆரவாரம் செய்து கொண்டு, சிவபெருமானைச் சூழ்ந்து ஆடுகின்றன. அந்த சூழலே மிக அச்சமூட்டுவதாகவும் அதே சமயம் தாள லயத்துடனும் காணப்படுகிறது.

தாள லயங்களுடன் கூடிய நடனம்

சிவபெருமானின் நடனத்திற்கு ஏற்ப, வாத்தியங்கள் முழங்குகின்றன. ‘தொகுதொகு திகுதிகு தொக்குத் திக்குத் தோந்தாந்’ என்ற சந்தச் சொற்கள், அந்த நடனத்தின் வேகத்தையும், தாளக்கட்டுகளையும் (Rhythm) துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்தப் பிரம்மாண்டமான நடனத்தின் ஓசை திசைகள் எங்கும் எதிரொலிக்கிறது.

காளிதேவியுடன் ஆடும் பழயவர்

சிவபெருமான் ‘பழயவர்’ (மிகவும் தொன்மையானவர், ஆதிமூர்த்தி) என்று அழைக்கப்படுகிறார். அவர் ‘சுத்தப் பாழ்ங்கான்’ எனப்படும் பரந்த வெளியினில் (சிதாகாசம் அல்லது மயானம்) நடனமாடுகிறார். அவருடன் போட்டியிட்டு ஆடுபவள் கற்பிற் சிறந்தவளான காளிதேவி (பதிவ்ரதை). சிவனுக்கு இணையாகச் சக்தி தேவியும் ஆடும் அந்தத் தாண்டவக் காட்சியை இது விவரிக்கிறது.

குறமகளின் அன்புக்குரியவர்

அண்டசராசரங்களையும் அதிர வைக்கும் நடனமாடும் சிவபெருமானின் மகனே! அதே சமயம், காட்டில் வாழும் எளிய வேடுவர் குலப் பெண்ணான வள்ளிக்கு (குறத்தைக்கு) ஏற்ற கணவனாக (பாங்காம்) விளங்குபவனே! மாபெரும் சிவனின் மகனாக இருந்தாலும், எளிமையான பக்தியை ஏற்று வள்ளியை மணந்த உனது கருணைத் திறம் வியக்கத்தக்கது.

சுருக்கம்

கொடிய நோய்களாலும், முதுமையின் விக்கல், வாந்தி போன்ற உபாதைகளாலும் வருந்தி, இந்த உடலாகிய குடிசையில் நான் அழிந்து போகக்கூடாது. குழப்பம் விளைவிக்கும் பிற சமயங்களிலிருந்து தப்பித்து வந்த என்னை, உனது திருவடித் தொடர்பை (நட்பை) தந்து ஆட்கொள்ள வேண்டும். பேய்கள் சூழ, தாள லயத்துடன் காளிதேவியோடு நடனமாடும் சிவபெருமானின் மகனே! வள்ளிக்கு ஏற்ற மணாளனே! என்னை நோய்களிலிருந்தும், அறியாமையிலிருந்தும் காத்தருள்வாயாக.

The Essence of Thiruppugazh 1078 Kodiyana PiNi (PothuppaatalkaL)

This song is a dramatic contrast between the decaying nature of the human body and the eternal, rhythmic vitality of the Divine.

The Misery of Disease and Age

Arunagirinathar begins by painting a graphic picture of the human body’s deterioration. He describes the onset of “Cruel Diseases” (Kodiyana Pini). The body suffers from uncontrollable hiccuping and vomiting, signaling the failing of internal organs. He mentions the body becoming bent with a hunchback (Koon) and eventually turning into a senseless, useless lump of flesh (Asadu). This serves as a stark reminder of the inevitable physical suffering that awaits everyone in old age.

The Body as a Deceptive Hut

The poet metaphorically describes the body as a “Hut” (Kudil). However, this is not a safe home; it is filled with “strange distortions” (Chitra Kon). It is an illusion that looks structured but is actually frail and temporary. Arunagirinathar prays that he should not simply settle down and perish within this temporary, decaying frame, mistakenly thinking it to be his permanent reality.

Escaping the Trap of False Religions

The poet declares a significant spiritual victory. He says, “I have escaped.” He refers to “Parasamayam”—alien or external religious philosophies that are described as Podivana (crumbling to dust). These are paths that do not lead to the ultimate Truth and eventually disintegrate. He expresses relief that he has survived these confusing intellectual traps and has finally arrived at the feet of Murugan to seek the Truth.

The Friendship of the Holy Feet

Having escaped false paths and the trap of the body, the poet asks for the ultimate prize: “The True Substance” (Porul). To attain this, he asks for a unique relationship: Adi Natpu—”The Friendship of Your Feet.” He pleads for Murugan to rule over him by granting the contact and intimacy of His Holy Feet. This signifies a state of surrender where the devotee becomes a close friend and servant of the Divine.

The Audience of Ghouls

The scene shifts dramatically in the second half of the song to the cosmic cremation ground. Here, Alagaigal (ghouls or goblins) are gathered. They are described as clapping their hands (Kai kottittu) in time with a small drum (Thudi). They surround the area, dancing in a frenzy. This creates an atmosphere of awe and terror, setting the stage for the dance of Lord Shiva.

The Rhythm of the Cosmic Dance

Arunagirinathar, a master of rhythm, uses onomatopoeic words to capture the sound of the cosmic dance. The words “Thogu Thogu, Thigu Thigu, Thokku Thikku” mimic the intense beats of the drums and the anklets during the divine dance. These sounds represent the heartbeat of the universe and the vigorous movement of the Divine in the “Thontham” style of rhythm.

The Dance in the Pure Void

The dancer is the “Ancient One” (Pazhayavar), Lord Shiva. He dances in the Sudhdha Paazh—the “Pure Void” or the great open space (often interpreted as the Chidambaram space of consciousness or the cremation ground where ego is burnt). He dances with his consort, the chaste Goddess (Pathivrathai), who equals him in every step. This refers to the contest or union of Shiva and Kali/Shakti, representing the dynamic forces of creation and destruction.

The Consort of the Hunter Girl

The song concludes by connecting this terrifying cosmic power to the gentle love of Murugan. Murugan is addressed as the son of that Ancient Dancer (Shiva). Yet, this same powerful God is the “Suitable Match” (Paangam) for Valli, the daughter of the hunter tribe (Kurathai). This highlights Murugan’s accessibility: He is the son of the Absolute Cosmic Dancer, yet he humbly and lovingly matches himself to a simple tribal girl who possesses pure devotion.

Summary

In this song, Arunagirinathar prays to be saved from the decaying hut of the body, which is plagued by hunchbacks, hiccups, and diseases. He expresses relief at having escaped false religions that crumble to dust. He asks for the “Friendship of the Holy Feet” to attain the Ultimate Truth. He then visualizes the Cosmic Dance of Lord Shiva, set to the thunderous rhythms of “Thogu Thogu Thigu Thigu,” performed in the Pure Void surrounded by clapping ghouls. He concludes by praising Murugan as the son of this Ancient Shiva and the loving, suitable husband of the hunter-girl Valli.