திருப்புகழ் 157 சிறு பறையும் (பழநி)

Thiruppugazh 157 siRupaRaiyum (pazhani)

திருப்புகழ் 157 சிறு பறையும் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: மரண அவலமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

சிறுபறையு முரசுதுடி சத்தக் கணப்பறையு மொகுமொகென அதிரவுட னெட்டிப் பிடித்துமுடி சிறுகயிறு நெடிதுகொடு கட்டிட் டிழுக்கஇனி – யணுகாதே
பொருள்: சிறுபறை, முரசு, துடி, கணப்பறை ஆகியவை ‘மொகுமொகு’ என்று அதிர, (யமதூதர்கள்) எட்டிப் பிடித்து, தலையில் சிறிய கயிற்றை நீண்டதாகக் கட்டி இழுத்துச் செல்ல, இனிமேல் அப்படிப்பட்ட நிலை என்னை அணுகாமல்,

சிலதமர்க ளுறவுகிளை கத்திப் பிதற்றியெடு சுடலைதனி லிடுகனலை யிட்டுக் கொளுத்துபுனல் திரைகடலில் முழுகெனவு ரைக்கப் படிக்குடிலை – யொழியாதே
பொருள்: சில உறவினர்கள் கூடி, கதறிப் பிதற்றி, பிணத்தைச் சுடலைக்கு எடுத்துச் சென்று, நெருப்பிட்டுக் கொளுத்தி, பின்னர் “கடலில் சென்று மூழ்கலாம்” என்று பேசிக்கொள்ளும் இந்த நிலையற்ற உடலாகிய குடிசை ஒழிந்து போகாமல்,

மறைமுறையி னிறுதிநிலை முத்திக் கிசைத்தபடி உடலுயிர்கள் கரணவெளி பட்டுக் குணத்திரயம் வழிபடவும் நினதடிமை யிச்சைப் படுத்துவது – மொருநாளே
பொருள்: வேதங்கள் கூறும் இறுதி நிலையான முக்திக்கு ஏற்றபடி, உடல், உயிர், அந்தக் கரணங்கள் யாவும் பரவெளியில் கலந்து, முக்குணங்களும் உன் வழியில் செல்லும்படி, உன் அடிமையாகிய நான் விரும்பும் அந்த ஒருநாள் எந்நாளோ?

வருதுரக மயில்மணிகள் சத்திக்க நிர்த்தமிட ஒருபதுட னிருபுயமு மட்டுத் தொடைக்கிசைய மனமகிழ இனியமொழி செப்பிச் சிவத்தபத – மருள்வாயே
பொருள்: குதிரை போன்ற வேகமுடைய மயில் வாகனத்தின் மணிகள் ஒலிக்க, அது நடனமாட, உன் பன்னிரண்டு தோள்களும், தொடைகளும் அதற்கு இசைய, என் மனம் மகிழும்படி இனிய மொழிகளைக் கூறி, உன் சிவந்த திருவடிகளை அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

நறையிதழி யறுகுபல புட்பத் திரட்களொடு சிறுபிறையு மரவுமெழி லப்புத் திருத்தலையி னளினமுற அணிசடையர் மெச்சிப் ப்ரியப்படவு – மயிலேறி
பொருள்: தேன் சொட்டும் கொன்றை, அறுகம்புல், பல மலர்க் கூட்டங்கள், இளம்பிறை, பாம்பு ஆகியவற்றை அழகிய கங்கையுடன் தன் திருமுடியில் அழகாக அணிந்த சடையுடைய சிவன் மெச்சிப் பிரியப்படும்படியாக, மயில் மீது ஏறி,

நவநதிகள் குமுகுமென வெற்புத் திரட்சுழல அகிலமுத லெழுபுவன மெத்தத் திடுக்கிடவும் நவமணிகள் உரகனுடல் கக்கத் துரத்திவரு – முருகோனே
பொருள்: ஒன்பது நதிகளும் ‘குமுகுமு’ என்று ஒலிக்கவும், மலைக் கூட்டங்கள் சுழலவும், ஏழு உலகங்களும் மிகவும் அதிர்ச்சியடையவும், ஆதிசேஷன் தன் உடலில் உள்ள நவமணிகளைக் கக்கும்படியாகவும் துரத்தி வந்த முருகோனே!

குறவர்முனை கெடமனது வெட்கப் படக்குடிலில் மலையிலெழு தினையிதணில் வைத்துச் சிறுக்கியிரு குவிமுலையு மணியிடையு மெச்சிப் புணர்ச்சிசெயு – மணவாளா
பொருள்: குறவர்களின் எதிர்ப்பு அழியவும், அவர்கள் மனம் வெட்கப்படவும், குடிசைகள் நிறைந்த மலை மீதுள்ள தினைப்புனப் பரணில் இருந்த வள்ளியின், குவிந்த மார்பகங்களையும், அழகிய இடையையும் புகழ்ந்து, அவளை மணந்த மணவாளனே!

குறுமுநிவ னிருபொழுதும் அர்ச்சித்து முத்திபெற அறிவுநெறி தவநிலைகள் செப்புத் தமிழ்க்கினிய குருகுமர பழநிவளர் வெற்புத் தனிற்றிகழு – பெருமாளே.
பொருள்: அகத்திய முனிவர் இரு வேளையும் பூஜித்து முக்தி பெற, அறிவு நெறியையும், தவ நிலைகளையும் செப்பிய, தமிழுக்கு இனிய குருவும், குமரனுமாகி, பழநி மலையில் தனித்து விளங்கும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! பறைகள் முழங்க, யமதூதர்கள் கயிற்றால் கட்டி இழுத்துச் செல்ல, உறவினர்கள் கதறி, சுடலையில் இட்டுக் கொளுத்தி, கடலில் மூழ்கும் அந்த மரண அவலம் என்னை அணுகாமலும், இந்த நிலையற்ற உடல் ஒழியாமலும், வேதங்கள் கூறும் முக்திக்கு ஏற்றபடி, உடல், உயிர், கரணங்கள், முக்குணங்கள் யாவும் உன்னில் ஒடுங்க, நான் விரும்பும் அந்த ஒருநாள் எந்நாளோ? அந்த நாளில், மயில் நடனமாட, உன் பன்னிரு தோள்களும் அதற்கு இசைய, நீ இனிய மொழிகளைக் கூறி, உன் சிவந்த திருவடிகளை எனக்கு அருள் புரிவாயாக.

சிவன் மெச்சிப் பிரியப்படும்படியாக மயில் மீது ஏறி, உலகங்கள் அதிர ஆதிசேஷனைத் துரத்தி வந்த முருகோனே! குறப்பெண் வள்ளியை மணந்த மணவாளனே! அகத்தியருக்கு அறிவு நெறியையும், தவ நிலைகளையும் செப்பிய, தமிழுக்கு இனிய குருவாக, பழநி மலையில் விளங்கும் பெருமாளே! நீயே எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்.

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், மரணத்தின்போது நிகழும் அவலங்களையும், உறவினரால் கைவிடப்பட்டுச் சுடலையில் உடல் எரியூட்டப்படும் நிலையையும் மிகத் தத்ரூபமாக விவரிக்கிறார். அந்த இழிநிலையிலிருந்து விடுபட்டு, வேதங்கள் கூறும் முக்தி நிலையை அடைய வேண்டும் என்று ஏங்குகிறார். அந்த நாளில், இறைவன் மயில் மீது வந்து, இனிய மொழிகளைக் கூறி, தன் திருவடிகளைத் தந்தருள வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், சிவனாலும் போற்றப்படுபவனும், வள்ளியின் மணாளனும், அகத்தியரின் குருவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமான முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 157 siRupaRaiyum  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

siṟupaṟaiyu murasuthuṭi saththak kaṇappaṟaiyu mokumokeṉa athiravuṭa ṉeṭṭip piṭiththumuṭi siṟukayiṟu neṭithukoṭu kaṭṭit ṭiḻukkaiṉi – yaṇukāthē
Meaning: So that I am not approached by that state where the small Parai, Murasu, Thudi, and other funeral drums all roar “mokumokena,” while they seize my head, tie it with a small, long rope, and drag the body

silathamarka ḷuṟavukiḷai kaththip pithatṟiyeṭu suṭalaithaṉi liṭukaṉalai yiṭṭuk koḷuththupuṉal thiraikaṭalil muḻukeṉavu raikkap paṭikkuṭilai – yoḻiyāthē\
Meaning: and so that I am not destroyed in this perishable hut of a body, where some quarrelsome relatives and kinsmen cry out and prattle, take it to the cremation ground, set it on fire, and then announce that it is time to bathe in the wavy ocean.

maṟaimuṟaiyi ṉiṟuthinilai muththik kisaiththapaṭi uṭaluyirkaḷ karaṇaveḷi paṭṭuk kuṇaththirayam vaḻipaṭavum niṉathaṭimai yicchaip paṭuththuvathu – morunāḷē
Meaning: Will there be a day (oru nāḷē) when, according to the final state prescribed in the Vedas for the attainment of liberation (mukti), you will make me, your slave, desire that state where the body, life-force, inner faculties, and the three Gunas all fall away?

varuthuraka mayilmaṇikaḷ saththikka niṟfththamiṭa orupathuda ṉirupuyamu maṭṭuth thoṭaikkisaiya maṉamakiḻa iṉiyamoḻi seppic civaththapatha – maruḷvāyē
Meaning: As your swift peacock with its jingling bells dances, and as its one foot, two shoulders, and thighs all move in rhythm, you joyfully speak sweet words. Please grant me your grace and your sacred red feet!

naṟaiyithaḻi yaṟukupala putpath thiraṭkaḷoṭu siṟupiṟaiyu maravumeḻi lapputh thiruththalaiyi ṉaḷiṉamuṟa aṇisaṭaiyar mechip piriyappaṭavu – mayilēṟi
Meaning: Riding your peacock in a manner that was pleasing and cherished by Lord Shiva—whose beautiful, sacred head is adorned with fragrant Ithazhi and various other flowers, along with arugu grass, the crescent moon, and the serpent

navanithikaḷ kumukumeṉa veṟputh thiraṭsuḻala akilamutha leḻupuvaṉa meththath thiṭukkiṭavum navamaṇikaḷ urakaṉuṭal kakkath thuraththivaru – murukōṉē
Meaning: O Murugan, you came swiftly, making the nine treasures roar, making the mountain ranges spin, making all the seven worlds tremble in fear, and making the serpent Adisesha disgorge his nine precious gems!

kuṟavarmuṉai keṭamaṉathu veṭkap paṭakkuṭilil malaiyileḻu thiṉaiyithaṇil vaiththuch chiṟukkiyiru kuvimulaiyu maṇiyiṭaiyu mechip puṇarcciseyu – maṇavāḷā
Meaning: O beautiful Bridegroom, you are the one who made the Kurava people lose their pride and feel shy. You united with their young maiden (Valli) on a high loft in the millet fields on the mountain, praising her twin, budding bosoms and her gem-like waist!

kuṟumuṉiva ṉirupoḻuthum arcciththu muththipeṟa aṟivuneṟi thavanilaikaḷ sepputh thamizhkk’iṉiya kurukumara paḻaṉivaḷar veṟputh thaṉiṟṟikaḻu – perumāḷē.M
Meaning: O sweet Guru of Tamil! O Kumara who explained the path of wisdom and the state of penance to the short sage, Agastya, so he could worship you both morning and evening and attain liberation! O Great One who shines on the growing hill of Pazhani!

Meaning Together

This hymn is a profound and urgent prayer for liberation (mukti) from the futile and sorrowful end of a worldly life.

Arunagirinathar begins with a stark and unflinching depiction of a funeral. He describes the loud, chaotic beating of the drums and the final indignity of the body being tied with a rope and dragged away. He notes the superficial grief of relatives and the finality of the cremation, after which everyone simply goes to bathe, their duty done. He prays to be saved from this end, from being destroyed in the “perishable hut of a body.”

The core of the hymn is the powerful and philosophical plea that follows. The poet asks, “Will there be a day when you will make me, your slave, desire the state of liberation as prescribed by the Vedas?” This is a profound request. He is not just asking for liberation itself, but for the desire for liberation. He understands that the mind must be turned towards the goal first. He is asking for the Lord’s grace to change his very will, to make him yearn for that ultimate state where the body, ego, and all worldly qualities fall away. He follows this with a plea for the Lord to appear joyfully and grant him His “sacred red feet.”

To build his faith that the Lord is indeed the one who can grant this highest state, the poet then celebrates His cosmic power and His role as the supreme Guru. He is the one whose arrival on the peacock is a universe-shaking event, making mountains spin and worlds tremble. He is the divine lover who won the heart of Valli. And, most importantly, he is the great Guru who taught the path of wisdom and liberation to the revered sage Agastya.

By addressing this all-powerful, graceful, and wise Lord of Pazhani, the poet makes his prayer. He is essentially saying: “O Great Lord of Pazhani, the Guru of sages! I have seen the bleak, final end of a worldly life, and I want no part of it. I beg you, change my very nature. Make me desire the true liberation described in the scriptures instead of the things of this world. Please appear before me in your glory and grant me your feet. You, who taught the great Agastya the path to mukti, please teach me as well.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்