திருப்புகழ் 165 தமரும் அமரும் (பழநி)

Thiruppugazh 165 thamarumamarum (pazhani)

திருப்புகழ் 165 தமரும் அமரும் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: மரண பயமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

தமரு மமரு மனையு மினிய தனமு மரசும் – அயலாகத்
பொருள்: சுற்றத்தாரும், போரிடும் பகையும் (இறுதியில் சமமாகி), வீடும், இனிய செல்வமும், அரசாட்சியும் பயனற்றுப் போகும்படி,

தறுகண் மறலி முறுகு கயிறு தலையை வளைய – எறியாதே
பொருள்: இரக்கமற்ற யமன், இறுக்கிய பாசக்கயிற்றைத் தலை மீது வளைத்து எறிவதற்கு முன்பாக,

கமல விமல மரக தமணி கனக மருவு – மிருபாதங்
பொருள்: தாமரை போலவும், குற்றமற்ற மரகத மணி போலவும், பொன் போலவும் விளங்கும் உனது இரண்டு திருவடிகளை,

கருத அருளி யெனது தனிமை கழிய அறிவு – தரவேணும்
பொருள்: நான் நினைக்கும்படி அருள் செய்து, என் தனிமைத் துன்பம் நீங்கும்படியான மெய்யறிவை நீ தர வேண்டும்.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

குமர சமர முருக பரம குலவு பழநி – மலையோனே
பொருள்: குமரனே! போரில் வல்லவனே! முருகனே! பரம்பொருளே! விளங்கும் பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனே!

கொடிய பகடு முடிய முடுகு குறவர் சிறுமி – மணவாளா
பொருள்: கொடிய எருமை வடிவில் வந்த அசுரனை அழியும்படிச் செய்த, குறவர்களின் மகளான வள்ளியின் மணவாளனே!

அமர ரிடரு மவுண ருடலு மழிய அமர்செய் – தருள்வோனே
பொருள்: தேவர்களின் துன்பமும், அசுரர்களின் உடலும் அழியும்படிப் போர் செய்தருளியவனே!

அறமு நிறமு மயிலு மயிலு மழகு முடைய – பெருமாளே.
பொருள்: அறநெறியும், அழகிய நிறமும், மயில் வாகனமும், ஒப்பற்ற பேரழகும் உடைய பெருமாளே!

(குறிப்பு: “மயிலும் மயிலும்” என்பதில் ஒரு மயில் வாகனம், மற்றொரு மயில் ஒப்பற்ற அழகு எனப் பொருள்படும்)

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! சுற்றம், பகை, வீடு, செல்வம், அரசு என யாவும் பயனற்றுப் போகும்படி, இரக்கமற்ற யமன் பாசக்கயிற்றைத் தலை மீது எறிவதற்கு முன்பாக, தாமரை போன்றதும், மரகதம், பொன் போல விளங்குவதுமான உனது இரண்டு திருவடிகளை நான் நினைக்கும்படி அருள் செய்து, என் தனிமைத் துன்பம் நீங்கும்படியான மெய்யறிவை நீ தர வேண்டும்.

குமரனே! போரில் வல்ல முருகனே! பரம்பொருளே! பழநி மலையோனே! குறப்பெண் வள்ளியின் மணவாளனே! தேவர்களின் துன்பம் தீரவும், அசுரர்கள் அழியவும் போர் செய்தருளியவனே! அறம், நிறம், மயில் வாகனம், பேரழகு ஆகிய அனைத்தையும் உடைய பெருமாளே! நீயே எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்.

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், உலகியல் சார்ந்த உறவுகள், செல்வம், அதிகாரம் ஆகிய அனைத்தும் மரணம் வரும்போது பயனற்றுப் போகும் என்பதை உணர்த்துகிறார். அந்த யம பயம் வருவதற்கு முன்பாகவே, நிலையான புகலிடமாகிய இறைவனின் திருவடிகளை நினைத்து, தனிமைத் துன்பம் நீக்கும் மெய்யறிவைப் பெற வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனும், வள்ளியின் மணாளனும், தீமைகளை அழித்த வீரனும், அறம், அழகு உள்ளிட்ட சகல சிறப்புகளையும் உடையவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 165 thamarumamarum  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

thamarum amarum maṉaiyum iṉiya thaṉamum arasum – ayalāka
Meaning: As my kinsfolk, my beautiful wife, my sweet wealth, and my kingdom all become alien to me

thaṟukaṇ maṟali muṟuku kayiṟu thalaiyai vaḷaiya – eṟiyāthē
Meaning: and before the fierce Maṟali (Yama, the god of death) throws his strong rope to encircle my head

kamala vimala maraka thamaṇi kaṉaka maruvum – irupātham
Meaning: so I may contemplate your two holy feet, which are like a pure lotus, and are adorned with emeralds and gold

karutha aruḷi eṉathu thaṉimai kaḻiya aṟivu – tharavēṇum
Meaning: You must graciously grant me the wisdom (aṟivu tharavēṇum) so that my loneliness (eṉathu thaṉimai kaḻiya) may be removed!

kumara samara muruka parama kulavu paḻaṉi – malaiyōṉē
Meaning: O Kumara, O Lord of battle, O Muruga, O Supreme One who graces the Pazhani hill!

koṭiya pakaṭu muṭiya muṭuku kuṟavar siṟumi – maṇavāḷā
Meaning: O Bridegroom of the Kurava maiden (Valli), you are the one who rushed forth to destroy the cruel demon (Gajamukhasuran)!

amarar iṭarum avuṇar uṭalum aḻiya amarsey – dharuḷvōṉē
Meaning: You are the one who graciously waged a war to destroy the afflictions of the devas (celestials) and the bodies of the asuras!

aṟamu niṟamum ayilu mayilum aḻakum uṭaiya – perumāḷē.
Meaning: O Great One, who possesses righteousness, a beautiful complexion, the Vel, the peacock, and supreme beauty!

Meaning Together

This hymn is a powerful and poignant prayer for inner strength and wisdom in the face of life’s ultimate solitude: death.

Arunagirinathar begins by contemplating the moment of death. He sees a time when everything he holds dear and considers a part of his identity—his family, wife, wealth, and status—will become “alien” to him. They cannot help him or accompany him on his final journey. He then visualizes the terrifying arrival of Yama, the god of death, with his inescapable rope. This vision creates a sense of ultimate crisis and profound loneliness.

The core of his prayer is a plea for an inner resource to combat this external terror and solitude. He prays, “aṟivu tharavēṇum“—”You must grant me wisdom.” The purpose of this wisdom is specific: “eṉathu thaṉimai kaḻiya,” “so that my loneliness may be removed.” He is not asking for the Lord to physically appear, but for the inner wisdom (aṟivu) to be able to “contemplate” (karutha) the Lord’s beautiful, gem-adorned feet. He believes that if his mind is filled with the wisdom to focus on the divine feet, the feeling of loneliness and the fear of death will vanish.

To build his faith that Lord Murugan is the one who can grant this saving wisdom, the poet then celebrates His divine attributes. He is the Lord of the holy hill of Pazhani. He is the great protector who saves his beloved devotees (like Valli). He is the supreme warrior who destroys all evil and relieves the suffering of the gods. And he is the embodiment of all that is good, beautiful, and righteous.

In essence, the hymn is a prayer from a wise soul who is preparing for his final moments. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I know a day will come when I must face death alone, and all my worldly relations and possessions will be useless. Before that terrifying moment, I beg you, grant me the inner wisdom and grace to be able to fix my mind on your holy feet. Let that contemplation be my true companion, so that my ultimate loneliness may be destroyed and I may find my refuge in you.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்