திருப்புகழ் 169 தோகைமயிலே கமல (பழநி)

Thiruppugazh 169 thOgaimayilEkamala (pazhani)

திருப்புகழ் 169 தோகைமயிலே கமல (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: தன் இழிநிலையும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

தோகைமயி லேகமல மானேயு லாசமிகு காமதுரை யானமத வேள்பூவை யேயினிமை தோயுமநு போகசுக லீலாவி நோதமுழு – துணர்தேனே
பொருள்: “தோகை மயிலே! தாமரை மலரில் உள்ள மானே! மிகுந்த உல்லாசமுடைய காம சாத்திரனே! மன்மதனின் அழகிய பூவே! இனிமை பொருந்திய இன்ப சுக லீலைகளின் விநோதங்களை முழுதும் உணர்ந்த தேனே!”

சூதனைய சீதஇள நீரான பாரமுலை மீதணைய வாருமிதழ் தாரீரெ னாணைமொழி சோர்வதிலை யானடிமை யாவேனு மாணைமிக – மயலானேன்
பொருள்: “சூதாடு கருவி போன்றதும், குளிர்ந்த இளநீர் போன்றதுமான பாரமான மார்பகங்களில் அணைய வாருங்கள், இதழ் தாருங்கள், என் மீது ஆணை, என் பேச்சு சோர்வடையாது, நான் உமக்கு அடிமையாவேன், இது சத்தியம்” என்று கூறி, மிகவும் மயக்கமடைந்தேன்.

ஆகமுற வேநகம தாலேவி டாதஅடை யாளமிட வாருமென வேமாத ரார்களுட னாசைசொலி யேயுழலு மாபாத னீதியிலி – யுனையோதேன்
பொருள்: “என் உடம்பில் நகங்களால் நீங்காத அடையாளம் பதியுங்கள், வாருங்கள்” என்று பெண்களுடன் ஆசையுடன் பேசி அலையும் பெரும் பாவியும், நீதி இல்லாதவனும், உன்னைப் புகழாதவனுமாகிய நான்,

ஆமுனது நேயஅடி யாரோடு கூடுகில னீறுநுதல் மீதிடலி லாமூட னேதுமிலி யாயினுமி யானடிமை யீடேற வேகழல்கள் – தருவாயே
பொருள்: உன் அன்பிற்குரிய அடியார்களுடன் சேராதவனும், நெற்றியில் திருநீறு இடாத மூடனும், ஏதுமற்ற ஏழையுமாக நான் இருந்தாலும், அடியேனாகிய நான் ஈடேறுவதற்காக உன் வீரக்கழல்களைத் தந்தருள்வாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

மாகமுக டோடகில பாதாள மேருவுட னேசுழல வாரியது வேதாழி யாவமரர் வாலிமுத லானவர்க ளேனோர்க ளாலமுது – கடைநாளில்
பொருள்: வானுலகின் முகடும், பாதாள உலகங்களும், மேரு மலையும் சுழலவும், கடல் முழுவதும் சேறாகவும், தேவர்கள், வாலி முதலான வானரங்கள் மற்றும் ஏனையோர் பாற்கடலை அமுதம் வேண்டி கடைந்த நாளில்,

வாருமென வேயொருவர் நோகாம லாலவிட மீசர்பெறு மாறுதவி யேதேவர் யாவர்களும் வாழஅமு தேபகிரு மாமாய னாறினிய – மருகோனே
பொருள்: யாவரும் வந்து பெறும்படியாகவும், ஒருவர் கூட நோகாமலும், ஆலகால விஷத்தை ஈசன் உண்ணும்படி உதவி செய்து, தேவர்கள் அனைவரும் வாழ, அமுதத்தைப் பகிர்ந்தளித்த గొప్ప மாயனாகிய திருமாலின் இனிய மருகனே!

மேகநிக ரானகொடை மானாய காதிபதி வாரிகலி மாருதக ரோபாரி மாமதன வேள்கலிசை வாழவரு காவேரி சேவகன – துளமேவும்
பொருள்: மேகம் போன்ற கொடையுடையவனும், மானத்தைக் காக்கும் தலைவனும், கடல் போன்றவனும், பெருங்காற்றுப் போன்றவனும், வள்ளலும், மன்மதனைப் போன்ற அழகுடையவனும், சீர்காழியில் வாழ்பவனுமான திருஞானசம்பந்தரின் உள்ளத்தில் வீற்றிருக்கும்,

வீரஅதி சூரர்கிளை வேர்மாள வேபொருத தீரகும ராகுவளை சேரோடை சூழ்கழனி வீரைநகர் வாழ்பழநி வேலாயு தாவமரர் – பெருமாளே.
பொருள்: வீரனே! గొప్ప சூரர்களின் வம்சம் வேரோடு அழியும்படிப் போர் செய்த தீரனே! குமரனே! சங்குகள் நிறைந்த ஓடைகளும், வயல்களும் சூழ்ந்த வீரசோழபுரத்திலும், பழநியிலும் வாழும் வேலாயுதனே! தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! “மயிலே, மானே, மன்மதனே, தேனே, உங்கள் மார்பில் அணைய வாருங்கள், இதழ் தாருங்கள், நான் உங்கள் அடிமை” என்று பெண்களிடம் ஆசையுடன் பேசி அலையும் பெரும் பாவியும், நீதி இல்லாதவனும், உன்னைப் புகழாதவனும், உன் அடியார்களுடன் சேராதவனும், திருநீறு இடாத மூடனும், ஏழையுமாக நான் இருந்தாலும், அடியேனாகிய நான் ஈடேறுவதற்காக உன் வீரக்கழல்களைத் தந்தருள்வாயாக.

பாற்கடலைக் கடைந்து, விஷத்தை சிவன் உண்ண உதவி செய்து, அமுதத்தைத் தேவர்களுக்குப் பகிர்ந்தளித்த திருமாலின் இனிய மருகனே! திருஞானசம்பந்தரின் உள்ளத்தில் வீற்றிருக்கும் வீரனே! சூரர்களை அழித்த தீரனே! வீரசோழபுரத்திலும், பழநியிலும் வாழும் வேலாயுதனே! தேவர்களின் பெருமாளே! (என் தகுதியின்மையைப் பாராமல், நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிரிடம் மயங்கி, அவர்களைப் பொய்யாகப் புகழ்ந்து பேசி அலையும் தன் இழிநிலையை மிக விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். తాను பாவியாகவும், அடியார் संगம் இல்லாதவனாகவும், திருநீறு அணியாத மூடனாகவும், தகுதியற்றவனாக இருந்தாலும், இறைவனின் கருணையால் తాను ஈடேற வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், திருமாலின் மருகனாகவும், திருஞானசம்பந்தரின் தலைவனாகவும், சூரனை வதைத்த வீரனாகவும், பழநி முதலான தலங்களில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 169 thOgaimayilEkamala  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

thōkaimayi lēkamala māṉēyu lācamiku kāmathuṟai yāṉamatha vēḷpūvai yēyiṉimai thōyumaṉu pōkasuka līlāvi ṉōthamuzhu – thuṇarthēṉē
Meaning: I am one who has not fully understood the blissful, playful union with women who are like beautiful peacocks, like the graceful deer on the lotus, and who are like the divine Rathi, the consort of the love-god, Manmathan.

cūthaṉaiya sīthaḷa nīrāṉa pāramulai mīthaṇaiya vārumithaḻ thārīre ṉāṇaimoḻi sōrvathilai yāṉaṭimai yāvōṉu māṇaimika – mayalāṉēṉ
Meaning: I am deluded by their deceptions, as they say, “Come and rest on my heavy bosom, which is like a cool, tender coconut! Give me your lips!” and swear false oaths, saying, “I will be your slave, I will never tire of you.”

ākamuṟa vēṉakama thālēvi ṭātha’aṭai yāḷamiṭa vārumeṉa vēmātha rārkaḷuṭa ṉācaisoli yēyuḻalu māpātha nīthiyili – yuṉaiyōthēṉ
Meaning: I am a great sinner and a lawless person who wanders about, speaking words of desire with women who invite me to a close embrace, saying “Come, so we may unite as one and I may mark you as mine!” I do not praise You.

āmuṉathu nēyaaṭi yārōṭu kūṭukila nīṟunuthal mīthiṭali lā’mūṭa ṉēthumili yāyiṉumi yāṉaṭimai īṭēṟa vēkaḻalkaḷ – tharuvāyē
Meaning: I have not joined the company of your loving devotees. I have not worn the sacred ash on my forehead. I am a fool with nothing to my credit. Even so (āyiṉum), so that I, your slave, may be saved (īḍēṟa), please grant me your anklet-adorned feet!

mākamuka ṭōṭakila pāthāḷa mēruvuṭa ṉēsuḻala vāriyathu vēthāḻi yā’amarar vāl’imutha lāṉavarka ḷēṉōrka ḷālamuthu – kaṭaināḷil
Meaning: On that day when the ocean was churned for nectar, causing the heavens, the netherworlds, and Mount Meru to spin, and as Vali and other devas struggled

vāṟumeṉa vēyoṟuvar nōkāma lālaviṭa mīcarpeṟu māṟuthavi yēthēvar yāvarkaḷum vāḻha’amuthē pakiru māmāya ṉāriṉiya – marukōṉē
Meaning: you are the dear Nephew of the great, mysterious Lord Vishnu, who helped Lord Shiva accept the Halahala poison that no one else would look at, and who then distributed the nectar so that all the devas could live!

mēkaṉika rāṉakoṭai māṉāya kāthipathi vārikali māruthaka rōpāri māmathaṉa vēḷkalicai vāzh’avaru kāvēri sēvakaṉa – thuḷamēvum
Meaning: You are the one who resides in the heart of the servitor of the Kaveri delta (Thirugnanasambandar of Kazhi), who was a great patron as generous as a rain-cloud!

vīrāthi cūrar’kiḷai vērmāḷa vēporutha thīrakuma rākuvaḷai sērōṭai cūzhkaḻaṉi vīrai’nakar vāzhpaḻaṉi vēlāyu thā’amarar – perumāḷē.
Meaning: O Brave Kumara, you fought until the roots of the clan of the heroic demon Suran perished! O Wielder of the Velayudham, who lives in Veerai Nagar and Pazhani, places with fields and ponds filled with Kuvalai flowers! O Great One of the devas!

Meaning Together

This hymn is a profound and deeply moving prayer from a soul who feels completely unworthy, yet throws himself entirely upon the unmerited grace of God.

Arunagirinathar begins with a ruthless and honest inventory of his own spiritual bankruptcy. He feels he hasn’t even properly understood the nature of worldly pleasure, yet he is deluded by the false oaths and deceptions of worldly women. He calls himself a “great sinner” and a “lawless person” for wandering down this path. He then lists his devotional failings: he hasn’t praised the Lord, he hasn’t joined the holy company of devotees, and he hasn’t even performed the simplest act of wearing the sacred ash. He concludes this self-assessment by calling himself a “mūṭaṉ,” a “fool with nothing to his credit.”

It is from this place of utter worthlessness that he makes one of the most powerful pleas in the Thiruppugazh. He says, “āyiṉum kaḻalkaḷ tharuvāyē!“—”Even so please grant me your anklet-adorned feet!” This is the essence of pure, unadulterated faith. He is not asking for grace because he deserves it, has earned it, or has any merit. He is asking for grace simply because he needs it, and he believes the Lord’s compassion is boundless enough to save even a self-proclaimed fool. His only goal is to be saved (īḍēṟa), and he sees the Lord’s feet as his only hope.

To build his own faith, the second half of the hymn is a celebration of the Lord’s magnificent, grace-filled nature. He is the beloved nephew of the great protector, Lord Vishnu, who saved the entire cosmos from the primordial poison. He is the one who resides in the heart of the great Saivite saint, Thirugnanasambandar, showing his love for his true devotees. And he is the supreme warrior who destroyed the greatest of evils to save the gods.

By addressing this Lord—the kinsman of the great savior, the indweller of saints, and the conqueror of evil—the poet makes his plea from the depths of his heart. He is essentially saying: “O Great Lord of Pazhani! I am a failure in every way, both worldly and spiritual. I am a sinner, a fool, and I have done nothing to deserve your favor. Even so, I am your slave, and I need to be saved. I beg you, overlook my nothingness and grant me the grace of your holy feet.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்