திருப்புகழ் 171 நிகமம் எனில் (பழநி)

Thiruppugazh 171 nigamamenil (pazhani)

திருப்புகழ் 171 நிகமம் – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் புலமையும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

நிகமமெனி லொன்று மற்று நாடொறு நெருடுகவி கொண்டு வித்தை பேசிய நிழலர்சிறு புன்சொல் கற்று வீறுள – பெயர்கூறா
பொருள்: வேதங்கள் என்று சொல்லும்படியாக, தினமும் நெருடலான கவிதைகளைப் புனைந்து, தம் கல்வித் திறமையைப் பேசி, நிலையில்லாதவரும், அற்பமான சொற்களைக் கற்றவருமான புலவர்களின் பெருமையைப் பேசாமல்,

நெளியமுது தண்டு சத்ர சாமர நிபிடமிட வந்து கைக்கு மோதிர நெடுகியதி குண்ட லப்ர தாபமு – முடையோராய்
பொருள்: முத்து மாலையும், தண்டமும், குடையும், சாமரமும் நெருக்கமாகச் சூழ, கையில் மோதிரமும், நீண்ட காதணியும் அணிந்த പ്രതാപം உடைய செல்வந்தர்களாக,

முகமுமொரு சம்பு மிக்க நூல்களு முதுமொழியும் வந்தி ருக்கு மோவெனில் முடிவிலவை யொன்று மற்று வேறொரு – நிறமாகி
பொருள்: ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷமும், மிகுந்த நூலறிவும், முதுமொழியும் கைவரப் பெற்றாலும், இறுதியில் ಅವೆಲ್ಲவும் பயனற்று, வேறு ஒரு நிறமாகி (ಅಳಿದು),

முறியுமவர் தங்கள் வித்தை தானிது முடியவுனை நின்று பத்தி யால்மிக மொழியும்வளர் செஞ்சொல் வர்க்க மேவர – அருள்வாயே
பொருள்: அழிந்து போகும் వారి ವಿದ್ಯೆ ముగియునట్లు, (அதற்குப் பதிலாக) உன்னை நிலைத்து நின்று பக்தியுடன் மிகவும் புகழ்ந்து பேசும், வளர்ந்து வரும் செம்மையான சொற்களின் கூட்டம் నాకు வாய்க்கும்படி அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

திகுதிகென மண்ட விட்ட தீயொரு செழியனுடல் சென்று பற்றி யாருகர் திகையினமண் வந்து விட்ட போதினு – மமையாது
பொருள்: ‘திகுதிகு’ என்று மூண்ட தீயானது, பாண்டிய மன்னனின் உடலைச் சென்று பற்ற, சமணர்கள் தடுமாறி வந்து தடுத்தபோதும் அணையாமல்,

சிறியகர பங்க யத்து நீறொரு தினையளவு சென்று பட்ட போதினில் தெளியஇனி வென்றி விட்ட மோழைகள் – கழுவேற
பொருள்: (திருஞானசம்பந்தராக வந்த உன்) சிறிய தாமரைக் கையிலிருந்து ஒரு தினையளவு திருநீறு அவன் மீது பட்டதும், அவன் நோய் தெளிந்து, இனிப்பில்லாததும், வாதில் தோற்றதுமான ಮೂಢ சமணர்கள் கழுவேறும்படிச் செய்தவனே!

மகிதலம ணைந்த அத்த யோனியை வரைவறம ணந்து நித்த நீடருள் வகைதனைய கன்றி ருக்கு மூடனை – மலரூபம்
பொருள்: இவ்வுலகில் வந்து, அந்தப் பிரம்மனைப் போல வரையறை இல்லாமல் பல பெண்களை மணந்து, நித்தியமான நீண்ட அருளைப் பெறும் வழியை விட்டு அகன்று இருக்கும் மூடனும், மலர் போன்ற அழகிய ರೂಪం உடையവളുமான,

வரவரம னந்தி கைத்த பாவியை வழியடிமை கொண்டு மிக்க மாதவர் வளர்பழநி வந்த கொற்ற வேலவ – பெருமாளே.
பொருள்: வர வர மனம் நொந்து போன பாவியுமான என்னை, வழியடிமையாக ஏற்றுக்கொண்டு, గొప్ప முனிவர்கள் வாழும் வளமான பழநிக்கு வந்த வெற்றி வேலவனே, பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! வேதங்கள் போல நெருடலான கவிதைகளைப் பாடித் தம் கல்வித் திறமையைப் பேசும் புலவர்களைப் புகழாமலும், குடை, சாமரம், மோதிரം, குண்டலம் எனப் പ്രതാപത്തോടെ வாழ்ந்து, இறுதியில் அழிந்து போகும் செல்வந்தர்களின் ವಿದ್ಯೆ ముగియునట్లు, அதற்குப் பதிலாக, உன்னை நிலைத்து நின்று பக்தியுடன் புகழ்ந்து பேசும் செம்மையான சொற்களின் கூட்டம் எனக்கு வாய்க்கும்படி அருள் புரிவாயாக.

(திருஞானசம்பந்தராக வந்து) பாண்டியனின் வெப்பு நோயைத் திருநீற்றால் தீர்த்து, ಮೂಢ சமணர்களைக் கழுவேற்றியவனே! பல பெண்களை மணந்து, ನಿತ್ಯವಾದ அருளைப் பெறும் வழியை விட்டு அகன்று, மனம் நொந்து போன பாவியுமான என்னை வழியடிமையாக ஏற்றுக்கொண்டு, గొప్ప முனிவர்கள் வாழும் பழநிக்கு வந்த வெற்றி வேலவனே, பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், உலகியல் சார்ந்த கல்வியையும், செல்வத்தையும் நிலையற்றவை என்று கூறி, அத்தகையவற்றை நாடிச் செல்வதை விடுத்து, நிலையான இறைவனைப் பக்தியுடன் புகழ்ந்து பாடும் செஞ்சொல் வளத்தை வேண்டுகிறார். தன்னை ஒரு பாவி, ಮೂಢன் என்று கூறிக்கொண்டு, தன் இழிநிலையிலிருந்து தன்னை விடுவித்து, வழியடிமையாக ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு கேட்கிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், திருஞானசம்பந்தராக அவதரித்துச் சைவத்தை நிலைநாட்டியவனும், గొప్ప முனிவர்கள் வாழும் பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 171 nigamamenil  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

nikamam eṉil oṉṟu maṟṟu nāṭoṟu neṭutukavi koṇṭu viththai pēsiya niḻalarsiṟu puṉsol kaṟṟu vīṟuḷa – peyarkūṟā
Meaning: If you ask about the scriptures, they know nothing. Instead, they learn the petty, worthless words of court poets who, daily, compose long poems, speak of their skills, and praise the glorious names of their patrons

neḷiyamuthu thaṇṭu sathra sāmara nipiṭamiṭa vanthu kaikku mōthira neṭukiyathi kuṇṭa lapra thāpamu – muṭaiyōrāy
Meaning: those patrons who arrive surrounded by the royal insignia of the pearl-palanquin, the staff, the royal umbrella, and the fly-whisk, and who have the glory of wearing long rings and brilliant earrings.

mukamumoru sampu mikka nūlkaḷu muthumoḻiyum vanthi rukku mōveṉil muṭivilavai yoṉṟu maṟṟu vēṟoru – niṟamāki
Meaning: If you ask whether their faces show any joy, or whether they possess any great scriptures or words of wisdom, you will find in the end that they have nothing, and their character changes from one moment to the next.

muṟiyumavar thaṅkaḷ viththai thāṉithu muṭiyavuṉai niṉṟu paththi yālmika moḻiyumvaḷar señchol varkka mēvara – aruḷvāyē
Meaning: Their skill is a perishable thing. So that this may end, please grant me your grace (aruḷvāyē) so that I may be blessed with a wealth of ever-growing, classical words to praise You with great devotion!

thikuthikeṉa maṇṭa viṭṭa thīyoru sezhiyaṉuṭal ceṉṟu paṟṟi yāṟukar thikaiyiṉamaṇ vanthu viṭṭa pōthiṉu – mamaiyāthu
Meaning: You are the one who is embodied in the saint (Thirugnanasambandar) who cured the burning fever that afflicted the Pandyan King’s body, a fever that could not be quenched even when the confused Jain monks came and applied their remedies.

siṟiyakara paṅka yaththu nīṟoru thiṉaiyaḷavu ceṉṟu paṭṭa pōthiṉil theḷiyaiṉi veṉṟi viṭṭa mōḻaikaḷ – kaḻuvēṟa
Meaning: When just a millet-seed’s worth of sacred ash from his small, lotus-like hand was applied, the king’s fever was cured, and the foolish Jains, having been defeated, were impaled on stakes.

makithala maṇaintha aththa yōṉiyai varaivaṟama ṇanthu niththa nīṭaruḷ vakaithaṉaiya kaṉṟi ṟukku mūṭaṉai – malarūpam
Meaning: To me, a fool who has ruined the various forms of grace you have bestowed, who has embraced the path of lust, and who is without limit

varavara maṇa’nanthi kaiththa pāviyai vaḻiyaṭimai koṇṭu mikka māthavar vaḷarpaḻaṉi vantha koṟṟa vēlava – perumāḷē.
Meaning: to me, a sinner whose mind has grown bitter—you came to Pazhani, which is nurtured by great sages, and forcibly took me as your slave! O Victorious Vela! O Great One!

Meaning Together

This hymn is a profound prayer from a master poet who has become completely disillusioned with the world of worldly poetry and fame.

Arunagirinathar begins with a sharp critique of the entire system of courtly praise. He describes court poets who know nothing of true scripture but are skilled in composing long, flattering verses for their patrons. He then describes the patrons themselves, surrounded by all the empty trappings of power and glory. He concludes that this entire world is hollow: the patrons’ character is fickle, and the poets’ skill is a “perishable thing.”

From this place of deep disillusionment, he makes his central plea. He wants this life of worldly art to end. He prays for the Lord to grant him “señchol varkkam,” a “wealth of classical words,” so that he can praise the Lord with true devotion. He wants to redirect his God-given talent from the perishable praise of mortals to the eternal praise of the Divine.

To build his faith that the Lord is the true source and subject of all genuine poetry, the poet then identifies Murugan with the great Saivite saint and poet, Thirugnanasambandar. He recounts how Sambandar, through the power of the sacred ash (representing Saivite truth), defeated the Jains and cured the king’s incurable fever. This story proves that divine poetry and faith have real, world-altering power, unlike the empty verses of court poets.

The hymn concludes with a deeply personal and moving confession. The poet calls himself a “fool” and a “sinner” who has ruined the grace he was given. And yet, he addresses the Lord of Pazhani as the one who “forcibly took me as your slave!” This is a cry of grateful surrender. He sees that it was the Lord’s own grace that intervened in his life, stopped him from continuing on a ruinous path, and “enslaved” him in a life of devotion, which is the only true freedom.

In essence, the hymn is a prayer of gratitude for a spiritual course correction. The poet is saying: “O Great Lord of Pazhani! I have seen the emptiness of the world of courtly poetry and fame; it is a perishable and hollow pursuit. I beg you, bless me with the talent to praise you alone with true devotion. I know you have the power to establish truth, just as you did through your saint, Sambandar. In fact, I know this personally, because it was you who stopped my own ruinous life and forcibly made me your devotee. For this grace, I am eternally grateful.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்