திருப்புகழ் 172 நெற்றி வெயர்த்துளி (பழநி)

Thiruppugazh 172 netRiveyarththuLi (pazhani)

திருப்புகழ் 172 நெற்றி வெயர்த்துளி (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

நெற்றிவெ யர்த்துளி துளிக்க வேயிரு குத்துமு லைக்குட மசைத்து வீதியி னிற்பவர் மைப்படர் விழிக்க லாபியர் – மொழியாலே
பொருள்: நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் துளிக்க, குடம் போன்ற இரண்டு கூரிய மார்பகங்களை அசைத்து, வீதியில் நிற்பவர்களும், மை தீட்டியதும், மயில் தோகை போன்றதுமான கண்களையுடைய பெண்களின் மொழியாலும்,

நித்தம யக்கிகள் மணத்த பூமலர் மெத்தையில் வைத்ததி விதத்தி லேயுட னெட்டுவ ரத்தொழில் கொடுத்து மேவியு – முறவாடி
பொருள்: நாள்தோறும் மயக்குபவர்களும், நறுமண மலர்ப் படுக்கையில் வைத்து, பலவிதமாக உடலுறவுத் தொழிலைக் கொடுத்து, கூடி உறவாடி,

உற்றவ கைப்படி பொருட்கள் யாவையு மெத்தவு நட்பொடு பறித்து நாடொறு முற்பன வித்தைகள் தொடுக்கு மாதர்க – ளுறவாமோ
பொருள்: தமக்குரிய வகையில் பொருட்களை யாவற்றையும் மிகுந்த நட்பு பாராட்டுவது போலப் பறித்து, நாள்தோறும் புதிதாக மாய வித்தைகளைத் தொடுக்கும் பெண்களின் உறவு எனக்குத் தகுமோ? (தகாது).

உச்சித மெய்ப்புற அனைத்த யாவுடன் மெய்ப்படு பத்தியி னிணக்க மேபெற வுட்குளிர் புத்தியை யெனக்கு நீதர – வருவாயே
பொருள்: மேலான மெய்ப்பொருளை நான் அடையவும், அன்புடன் மெய்யான பக்தியில் இணக்கம் பெறவும், உள்ளத்தைக் குளிர்விக்கும் ஞான புத்தியை எனக்கு நீ தந்தருள வரவேண்டும்.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

கற்றத மிழ்ப்புல வனுக்கு மேமகிழ் வுற்றொரு பொற்கொடி களிக்க வேபொரு கற்பனை நெற்பல அளித்த காரண – னருள்பாலா
பொருள்: கற்றறிந்த தமிழ்ப் புலவரான சேரமான் பெருமாள் நாயனார் மகிழும்படி, ஒப்பற்ற பொற்கொடியான பரவை நாச்சியார் களிப்படைய, பொற்களஞ்சியத்தையும், நெல் முதலானவற்றையும் அளித்த காரணராகிய சிவபெருமான் பெற்றருளிய புதல்வனே!

கற்பந கர்க்களி றளித்த மாதணை பொற்புய மைப்புயல் நிறத்த வானவர் கட்கிறை யுட்கிட அருட்க்ரு பாகர – எனநாளும்
பொருள்: கற்பக வனம் உள்ள தேவர் நகரின் ஐராவதம் என்னும் யானை பெற்ற மகளான தேவயானையை அணைந்த அழகிய தோள்களை உடையவனே! மேகம் போன்ற நிறமுடைய தேவர்களுக்குத் தலைவனான இந்திரன் அஞ்சும்படி அருள் செய்த கருணைக் கடலே என்று நாள்தோறும்,

நற்றவ ரர்ச்சனை யிடத்த யாபர வஸ்துவெ னப்புவி யிடத்தி லேவளர் நத்தணி செக்கரன் மகிழ்ச்சி கூர்தரு – மருகோனே
பொருள்: நல்ல தவசிகள் அர்ச்சனை செய்ய, தயாள குணம் கொண்ட பரம்பொருளே என்று, இவ்வுலகில் வளர்ந்து, சங்கு மாலை அணிந்த சிவபெருமான் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் மருகனே!

நட்டுவர் மத்தள முழக்க மாமென மைக்குல மெத்தவு முழக்க மேதரு நற்பழ நிப்பதி செழிக்க மேவிய – பெருமாளே.
பொருள்: நாட்டியக் கலைஞர்கள் மத்தளம் முழக்குவது போல, மேகக் கூட்டங்கள் மிகவும் முழக்கமிடும், நல்ல பழநிப் பதி செழிக்கும்படி வீற்றிருக்கும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! நெற்றியில் வியர்வை துளிக்க, மார்பகங்களை அசைத்து, வீதியில் நின்று, மை தீட்டிய கண்களால் மயக்கி, மலர்ப் படுக்கையில் பலவிதமாகக் கூடி உறவாடி, நட்பு பாராட்டுவது போலப் பொருட்களைப் பறித்து, நாள்தோறும் புதுப்புது மாய வித்தைகளைச் செய்யும் பெண்களின் உறவு எனக்குத் தகுமோ? (தகாது). மேலான மெய்ப்பொருளை நான் அடையவும், மெய்யான பக்தியில் இணக்கம் பெறவும், உள்ளத்தைக் குளிர்விக்கும் ஞான புத்தியை எனக்கு நீ தந்தருள வரவேண்டும்.

சேரமான் பெருமாள் மகிழும்படி, பரவை நாச்சியாருக்குச் செல்வம் அளித்த சிவனின் புதல்வனே! தேவயானையை அணைந்த தோள்களை உடையவனே! இந்திரன் அஞ்சும்படி அருள் செய்த கருணைக் கடலே! நல்ல தவசிகள் பூஜிக்கும் பரம்பொருளே! சிவன் மகிழும் மருகனே! மேகங்கள் மத்தளம் போல முழங்கும் பழநிப் பதி செழிக்க வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிரின் வஞ்சகமான செயல்களால், பொருள் பறிபோய், அவர்கள் உறவில் சிக்கும் இழிநிலையை எடுத்துரைக்கிறார். “இத்தகையோர் உறவு எனக்குத் தகுதியாகுமோ?” என்று கேட்டு, அந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, நிலையான மெய்ப்பொருளை அடையும் ஞான புத்தியை அருளுமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், சிவனின் புதல்வனாகவும், தேவயானையின் மணாளனாகவும், தவசிகளால் போற்றப்படுபவனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 172 netRiveyarththuLi  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

neṟṟive yarththuḷi thuḷikka vēyiru kuththumu laikkuta masaiththu vīthiyi ṉiṟpavar maippaṭar viḻikka lāpiyar – moḻiyālē
Meaning: As beads of sweat glisten on their foreheads, as they sway their two pot-like bosoms, these eloquent women stand in the street, and with their kohl-lined eyes and their words

niththama yakkikaḷ maṇaththa pūmalar meththaiyil vaiththathi vithaththi lēyuṭa ṉeṭṭuva raththoḻil koṭuththu mēviyu – muṟavāṭi
Meaning: these women, who constantly delude, place you on a bed strewn with fragrant flowers and, in many different ways, they unite with you, feigning a relationship.

uṟṟava kaippaṭi poruṭkaḷ yāvaiyu meththavu naṭpoṭu paṟiththu nāṭoṟu muṟpaṉa viththaikaḷ thoṭukku mātharka – ḷuṟavāmō
Meaning: Can there be any real relationship (uṟavāmō) with these women, who, with great feigned friendship, snatch away all of one’s possessions according to their means, and who daily employ their ancient, deceptive arts?

ucchitha meyppuṟa aṇaiththa yāvuṭaṉ meyppaṭu paththiyi ṉiṇakka mēpeṟa vuṭkuḷir puththiyai yeṉakku nīthara – varuvāyē
Meaning: So that I may attain a state of true devotion and harmony, where you are embraced as the supreme reality, please come (varuvāyē) and grant me that inner, cool wisdom (uṭkuḷir puththiyai)!

kaṟṟatha miḻppula vaṉukku mēmakiḻh vuṟṟoru poṟkoṭi kaḷikkavē poruḷ kaṟpaṉai neṟpala aḷiththa kāraṇa – ṉaruḷpālā\
Meaning: O gracious Son of the Primal Cause (Lord Shiva), who, with great joy for the learned Tamil poet (Sundaramurthy Nayanar), granted him heaps of paddy and a beautiful golden vine (Paravai Nachiyar) to delight in!

kaṟpaṉa kaṟkkaḷi ṟaḷiththa māthaṇai poṟpuya maippuyal niṟaththa vāṉavar kaṭkiṟai yuṭkiṭa arutkru pākaran – eṉanāḷum
Meaning: O ocean of grace who is always praised as the one who made the king of the gods (Indra), who has a form like a rain-cloud and beautiful shoulders, tremble in fear, and who gave him the wish-fulfilling Karpaga tree and the divine elephant, Airavata!

naṟṟava rarccaṉai yiṭaththa yāpara vasthuve ṉappuvi yiṭaththi lēvaḷar naththaṇi sekkaraṉ makiḻchchi kūrtharu – marukōṉē
Meaning: O Nephew who brings great joy to the Lord with the conch-like throat (Shiva), who is the supreme substance worshipped by great ascetics, and who grows and flourishes on this earth!

naṭṭuvar maththaḷa muḻakka māmeṉa maikkula meththavu muḻakka mētharu naṟpaḻa ṉippathi seḻikka mēviya – perumāḷē.
Meaning: O Great One who has taken your abode so that the good city of Pazhani may prosper, a place where the great clouds thunder like the sound of the Mattalam drum played by a dance master!

Meaning Together

This hymn is a powerful prayer for inner wisdom as the only true antidote to the deceptive allure of the world.

Arunagirinathar begins with a sharp, insightful analysis of the methods of worldly women. He describes their eloquent speech, their alluring appearance, and their feigned relationships, all of which are designed to delude. He reveals their ultimate motive: to “snatch away all of one’s possessions” using their ancient, deceptive arts. This leads him to the first core question of the hymn: “uṟavāmō?“—”Can there be any real relationship?” He decisively rejects this transactional and deceitful path as meaningless.

Having rejected the false, he then prays for the true. The second core plea is: “varuvāyē!“—”You must come!” He asks the Lord to come and grant him “uṭkuḷir puththiyai,” which literally means “inner, cool wisdom.” He seeks a state of inner clarity, peace, and discernment that will make him immune to the heated passions and deceptions of the world. He wants to attain a state of true, harmonious devotion.

To build his faith that the Lord is indeed the bestower of such grace, the poet then celebrates His supreme generosity and power. He is the son of the gracious Lord Shiva, who rewarded his devotee Sundarar with both material and familial bliss. He is the one who was so powerful that he made even Indra tremble, yet so gracious that he then gifted Indra the celestial treasures. He is the beloved nephew of Lord Shiva and resides in Pazhani, a place whose very prosperity is a sign of his grace.

In essence, the hymn is a prayer for a profound internal shift. The poet is saying: “O Great Lord of prosperous Pazhani! I have seen the deceptive and materialistic nature of worldly relationships, and I know no true connection can be found there. I reject it. I pray that you, the ultimate bestower of grace, will come to me and grant me the inner, cooling wisdom that will protect me from this heat of passion and allow me to live a life of true devotion to you.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்