திருப்புகழ் 175 பாரியான கொடை (பழநி)

Thiruppugazh 175 pAriyAnakodai (pazhani)

திருப்புகழ் 175 பாரியான கொடை (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் புலமையும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

பாரி யானகொடைக் கொண்ட லேதிரு வாழ்வி சாலதொடைத் திண்பு யாஎழு பாரு மேறுபுகழ்க் கொண்ட நாயக – அபிராம
பொருள்: “பாரியைப் போன்ற கொடையுடைய மேகமே! திருமகள் வாழும் ವಿಶಾಲமானതും, வலிமையானதுமான தோள்களை உடையவனே! ஏழு உலகங்களும் போற்றும் புகழ்பெற்ற தலைவனே! அழகனே!”

பாவ லோர்கள்கிளைக் கென்றும் வாழ்வருள் சீல ஞாலவிளக் கின்ப சீவக பாக சாதனவுத் துங்க மானத – எனவோதிச்\
பொருள்: “புலவர்களின் சுற்றத்திற்கு என்றும் வாழ்வளிக்கும் நற்குணமுடையவனே! உலகத்தின் விளக்கே! இன்ப சீவகனே! இந்திரனுக்கு ஒப்பான உயர்ந்த மனமுடையவனே!” என்றெல்லாம் புகழ்ந்து,

சீர தாகஎடுத் தொன்று மாகவி பாடி னாலுமிரக் கஞ்செ யாதுரை சீறு வார்கடையிற் சென்று தாமயர் – வுறவீணே
பொருள்: சிறப்பாக ஒப்பற்ற கவிதைகளைப் பாடினாலும், சிறிதும் இரக்கம் காட்டாமல், கோபமாகப் பேசும் செல்வந்தர்களின் வாசலில் சென்று, சோர்வடைந்து, வீணாக,

சேய பாவகையைக் கொண்டு போயறி யாம லேகமரிற் சிந்து வார்சிலர் சேய னார்மனதிற் சிந்தி யாரரு – குறலாமோ
பொருள்: சிறந்த பா வகைகளை அறியாத கர்வமுள்ள சிலரிடம் கொண்டு சென்று சிதறடித்து, (அதற்குப் பதிலாக) செம்மை நிறத்தவனாகிய உன் திருவுள்ளத்தில் உன்னைச் சிந்திக்காதவர்களின் அருள் எனக்குக் கிடைக்கலாமோ? (கிடைக்கலாகாது).

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

ஆரு நீர்மைமடுக் கண்க ராநெடு வாயி னேர்படவுற் றன்று மூலமெ னார வாரமதத் தந்தி தானுய – அருள்மாயன்
பொருள்: நிறைந்த நீர் கொண்ட குளத்தில் முதலையின் நீண்ட வாயில் அகப்பட்டு, அன்று “ஆதிமூலமே” என்று ஆரவாரம் செய்த மதம் கொண்ட யானை உய்வடையும்படி அருள் செய்த மாயனும்,

ஆதி நாராணனற் சங்க பாணிய னோது வார்களுளத் தன்பன் மாதவ னான நான்முகனற் றந்தை சீதரன் – மருகோனே
பொருள்: ஆதி நாராயணனும், நல்ல சங்கை ஏந்தியவனும், தன்னை ஓதுபவர்களின் உள்ளத்தில் அன்பு கொள்பவனும், மாதவனும், பிரம்மனின் தந்தையுமான திருமாலின் மருகனே!

வீர சேவகவுத் தண்ட தேவகு மார ஆறிருபொற் செங்கை நாயக வீசு தோகைமயிற் றுங்க வாகன – முடையோனே
பொருள்: வீரமிக்க சேவகனும், தண்டனை அளிப்பவனும், தேவனும், குமாரனும், பன்னிரண்டு அழகிய சிவந்த கைகளின் தலைவனும், தோகை வீசி ஆடும் உயர்ந்த மயில் வாகனத்தை உடையவனுமானவனே!

வீறு காவிரியுட் கொண்ட சேகர னான சேவகனற் சிந்தை மேவிய வீரை வாழ்பழநித் துங்க வானவர் – பெருமாளே.
பொருள்: பெருமையுடன் காவிரியைத் தலையில் கொண்ட சிவபெருமானின் நல்ல சிந்தையில் வீற்றிருப்பவனும், வீரசோழபுரத்திலும், பழநியிலும் வாழும் உயர்ந்த தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! “பாரியைப் போன்ற கொடை வள்ளலே! திருமகள் வாழும் தோள்களை உடையவனே! ஏழுலகம் போற்றும் தலைவனே! அழகனே! புலவர்களுக்கு வாழ்வளிப்பவனே! உலகத்தின் விளக்கே! இந்திரனுக்கு ஒப்பானவனே!” என்றெல்லாம் புகழ்ந்து, சிறப்பாகக் கவிதைகளைப் பாடினாலும், சிறிதும் இரக்கമില്ലാതെ கோபமாகப் பேசும் செல்வந்தர்களின் வாசலில் சென்று, சோர்வடைந்து, வீணாக, சிறந்த பாக்களை அறியாத கர்வமுள்ளவரிடம் சிதறடித்து, அதற்குப் பதிலாக, செம்மை நிறத்தவனாகிய உன் திருவுள்ளத்தில் உன்னைச் சிந்திக்காதவர்களின் அருள் எனக்குக் கிடைக்கலாமோ? (கிடைக்கலாகாது).

“ஆதிமூலமே” என்று அழைத்த யானைக்கு அருள் செய்த திருமாலின் மருகனே! வீரமிக்க குமாரனே! பன்னிரு கைகளை உடையவனே! மயில் வாகனனே! காவிரியைத் தலையில் கொண்ட சிவனின் சிந்தையில் வீற்றிருப்பவனே! வீரசோழபுரத்திலும், பழநியிலும் வாழும் தேவர்களின் பெருமாளே! (நீயே எனக்கு உண்மையான புகலிடம்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பிழைப்புக்காகச் செல்வந்தர்களைப் பலவிதமாகப் புகழ்ந்து பாடியும், ಅವರಿಂದ சிறிதும் இரக்கമില്ലാതെ அவமதிக்கப்பட்டு, வீணாகக் காலம் கழிக்கும் புலவர்களின் இழிநிலையை எடுத்துரைக்கிறார். அந்தப் பயனற்ற புகழ்ச்சியை விட்டு, நிலையான புகலிடமாகிய முருகனின் திருவருளை நாடுவதே சிறந்தது என்பதை உணர்த்துகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், திருமாலின் மருகனாகவும், சிவனின் சிந்தையில் நிறைந்தவனாகவும், பழநி முதலான தலங்களில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 175 pAriyAnakodai  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

pāri yāṉakoṭaik konta lēthiru vāzhvi sālathoṭaith thiṇpu yā’eḻu pāru mēṟupukaḻk koṇṭa nāyaka – apirāma
Meaning: Praising them with titles like, “O patron as generous as the legendary Paari! O rain-cloud of charity! O Lord of prosperous life! O man of great strength and mighty shoulders! O handsome one whose fame surpasses the seven worlds!”

pāva lōrkiḷaik keṉṟum vāzhvaruḷ sīla ñālaviḷak kiṉpa jīvaka pāka sāthaṉauth thuṅka māṉatha – eṉavōthi
Meaning: and chanting other titles like, “O virtuous one who bestows a good life upon the clan of poets! O light of the world! O blissful life-giver! O equal of Pakasasanan (Indra) in your lofty dignity!”

sīra thāka’eṭuth thoṉṟu mākavi pāṭi nāḷumirak kañce yāthuṟai sīṟu vārkaṭaiyil ceṉṟu thāmayar – vuṟavīṇē
Meaning: I compose and sing great, glorious poems daily, but they show no charity. Instead, they become angry. I go to the doorways of these people only to become weary in vain.

cēya pāvakaiyai koṇṭu pōyaṟi iyāma lēkamaril sinthu vārsilar cēya ṉārmaṉathil sinthi yāraru – kuṟalāmō
Meaning: Some patrons take my beautiful poems, which are like their own children, but then, without understanding their value, they throw them away in a fit of anger. Should my grace and well-being (aruḷ) depend on the thoughts of such red-eyed men?

āṟu nīrmaimaṭuk kaṇka ṟāneṭu vāyi ṉērpaṭavut ṟaṉṟu mūlameṉ ṟāra vāramatha thanthi thāṉuya – aruḷmāyaṉ
Meaning: You are the Nephew of that mysterious Lord Vishnu (Māyan), who bestowed his grace so that the great elephant (Gajendra) could be saved, when it was caught by the crocodile with a long mouth, and cried out “O Primordial Root!” (Mūlam!).

āthi nāraṇa aṟ caṅka pāṇiyaṉ ōthu vārkaḷuḷath thaṉpaṉ māthavaṉ āṉa ṉāṉmukaṉaṟ ṟanthai sītharaṉ – marukōṉē
Meaning: O Nephew of that Sridharan (Vishnu)! He is the primordial Narayana who holds the discus and the conch in his hands; He is the great ascetic who is beloved in the hearts of those who chant his praises; and He is the father of the four-faced Brahma.

vīra sēvaka’uth thaṇṭa thēvaku māra āṟirupoṟ ceṅkai nāyaka vīsu thōkaimayil thuṅka vākaṉam – uṭaiyōṉē
Meaning: O Valiant Servitor! O Kumara, Lord of the Devas, who punishes the wicked! O Lord with twelve beautiful, golden hands! O Rider of the magnificent peacock mount with its spreading tail!

vīṟu kāviriyuḷ koṇṭa sēkaraṉ āṉa sēvakaṉaṟ chinthai mēviya vīrai vāzhpaḻaṉi thuṅka vāṉavar – perumāḷē.
Meaning: You are the one who resides in the good heart of the servitor of Kazhi (Thirugnanasambandar), who is like the Lord Shiva who holds the mighty Kaveri river in his locks! O Great One of the lofty devas, who is the life of Veerai and Pazhani!

Meaning Together

This hymn is a powerful and poignant lament from a divinely gifted poet who has grown completely weary of the world of worldly patronage.

Arunagirinathar begins by listing the grand, exaggerated titles he is forced to bestow upon his mortal patrons. He has to compare them to legendary philanthropists, to rain-clouds of charity, to gods like Indra, and call them the “light of the world.” He uses his supreme poetic skill to craft these magnificent praises day after day.

But the reality he faces is grim and humiliating. In return for his great poetry, he receives no charity. Instead, his patrons get angry. They take his beautiful poems, which he considers his “children,” and, not understanding their worth, discard them in a rage. This experience of rejection and indifference leads him to the central, soul-searching question of the hymn: “aruḷ kuṟalāmō?“—”Should my grace/well-being depend on the thoughts of such men?” He realizes the profound mistake of placing his destiny in the hands of unworthy and fickle mortals.

The second half of the hymn is his resounding answer to his own question. He turns his focus to the only patron truly worthy of praise. He extols the glory of Lord Murugan by celebrating his lineage and his own divine acts. He is the beloved nephew of the great Lord Vishnu, the ultimate savior who responds to the cries of his devotees. He is the valiant warrior and the Lord who resides in the heart of the great Saivite saint, Sambandar. This shows that the Lord is the true patron of poets and saints.

By addressing this Lord—the kinsman of the great savior, the indweller of saints, and the one who resides in the holy cities of Veerai and Pazhani—the poet makes his choice.

In essence, the hymn is a prayer of allegiance from a disillusioned artist. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I have spent my life composing the most glorious poetry for worldly men, but in return, I get only anger and rejection. My art is wasted, and my life is spent in vain. Should my destiny depend on such people? I turn to you. You are the nephew of the great savior, you cherish your true devotees, and you are the Lord of all gods. From now on, you are my only patron. My well-being depends on your grace alone.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்