திருப்புகழ் 176 புடவிக்கு அணி (பழநி)

Thiruppugazh 176 pudavikkuaNi (pazhani)

திருப்புகழ் 176 புடவிக்கு அணி (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், போற்றுதலும்

புடவிக் கணிதுகி லெனவள ரந்தக் கடலெட் டையுமற குடிமுநி யெண்கட் புநிதச் சததள நிலைகொள்ச யம்புச் – சதுர்வேதன்
பொருள்: பூமிக்கு ஆடை போல விளங்கும் அந்தக் கடல் எட்டையும் வற்றும்படி குடித்த அகத்திய முனிவரும், எட்டுத் திசைகளையும் நோக்கும் பரிசுத்தமான தாமரையில் அமர்ந்த சுயம்புவான பிரம்மனும்,

புரமட் டெரியெழ விழிகனல் சிந்திக் கடினத் தொடுசில சிறுநகை கொண்டற் புதகர்த் தரகர பரசிவ னிந்தத் – தனிமூவ
பொருள்: முப்புரங்கள் முழுதும் எரிந்து சாம்பலாகும்படி நெற்றிக்கண்ணில் நெருப்பைச் சிந்தியும், சிறிதே புன்னகை செய்தும், அற்புதம் செய்பவரும், “ஹர ஹர” எனப் போற்றப்படும் பரசிவனுமாகிய ஒப்பற்ற மும்மூர்த்திகளின்,

ரிடசித் தமுநிறை தெளிவுற வும்பொற் செவியுட் பிரணவ ரகசிய மன்புற் றிடவுற் பனமொழி யுரைசெய்கு ழந்தைக் – குருநாதா
பொருள்: உள்ளத்திலும் நிறைந்த தெளிவு உண்டாகும்படி, அவர்களின் பொன்னான செவிகளில் பிரணவ ரகசியத்தை அன்புடனும், உரிமை மொழிகளுடனும் உரைத்த குழந்தை குருநாதனே!

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் வீரச் செயல்களும், பழநியில் அமர்ந்த காரணமும்

எதிருற் றசுரர்கள் படைகொடு சண்டைக் கிடம்வைத் திடஅவர் குலமுழு தும்பட் டிடவுக் கிரமொடு வெகுளிகள் பொங்கக் – கிரியாவும்
பொருள்: எதிர்த்து வந்த அசுரர்கள் படைகளுடன் போரிட, அவர்களின் குலம் முழுவதும் அழியும்படி, உக்கிரத்துடன் கோபம் பொங்க, மலைகள் யாவும்,

பொடிபட் டுதிரவும் விரிவுறு மண்டச் சுவர்விட் டதிரவு முகடுகி ழிந்தப் புறமப் பரவெளி கிடுகிடெ னுஞ்சத் – தமுமாகப்
பொருள்: பொடியாகி உதிரவும், பரந்து விரிந்த அண்டச் சுவர் இடிந்து அதிரவும், மலை முகடுகள் கிழிந்து, அதற்கு அப்பாலுள்ள பரவெளி “கிடுகிடு” என்று சப்தமிடவும்,

பொருதுக் கையிலுள அயில்நிண முண்கக் குருதிப் புனலெழு கடலினு மிஞ்சப் புரவிக் கனமயில் நடவிடும் விந்தைக் – குமரேசா
பொருள்: போர் செய்து, கையில் உள்ள வேல் அசுரர்களின் கொழுப்பை உண்ணவும், இரத்த வெள்ளம் ஏழு கடல்களையும் விடப் பெருகவும், குதிரை போன்ற கனமான மயிலை நடத்திச் செல்லும் விந்தை முருகனே!

படியிற் பெருமித தகவுயர் செம்பொற் கிரியைத் தனிவலம் வரஅர னந்தப் பலனைக் கரிமுகன் வசமரு ளும்பொற் – பதனாலே
பொருள்: பூமியில் பெருமையுடன் திகழும் உயர்ந்த செம்பொன் மலையாகிய கயிலையை, (உலகை) ஒப்பற்ற முறையில் வலம் வந்ததற்காக, சிவன் அந்த (ஞானப்) பழத்தை யானைமுக விநாயகன் வசமே அருளிய பொற்பாதனாகிய சிவபெருமானிடம்,

பரன்வெட் கிடவுள மிகவும்வெ குண்டக் கனியைத் தரவிலை யெனஅருள் செந்திற் பழநிச் சிவகிரி தனிலுறை கந்தப் – பெருமாளே.
பொருள்: தந்தை வெறுக்கும்படி, உள்ளத்தில் மிகவும் கோபம் கொண்டு, “எனக்கு அந்தக் கனியைத் தரவில்லையா?” என்று கூறி, அருள் வழங்கும் திருச்செந்தூரிலிருந்து, பழநி என்னும் சிவகிரியில் வந்து உறையும் கந்தப் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

அகத்தியர், பிரம்மா, சிவன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளின் உள்ளத்திலும் நிறைந்த தெளிவு உண்டாகும்படி, அவர்களின் செவிகளில் பிரணவ ரகசியத்தை உரைத்த குழந்தை குருநாதனே! எதிர்த்து வந்த அசுரர்களின் குலம் அழியவும், மலைகள் பொடியாகவும், அண்டங்கள் அதிரவும், பரவெளி நடுங்கவும், வேல் அசுரர் கொழுப்பை உண்ணவும், இரத்த வெள்ளம் பெருகவும், மயில் மீது ஏறிப் போர் செய்த விந்தை முருகனே!

பூமியில் உள்ள கயிலையை வலம் வந்ததற்காக, சிவன் அந்த ஞானப் பழத்தை விநாயகருக்கு அருளியதால், தந்தை மீது கோபம் கொண்டு, “எனக்குக் கனியைத் தரவில்லையா?” என்று கூறி, திருச்செந்தூரிலிருந்து, பழநி என்னும் சிவகிரியில் வந்து உறையும் கந்தப் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆளும் தலைவன்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், முருகனின் இருபெரும் பெருமைகளை எடுத்துரைக்கிறார். ஒன்று, மும்மூர்த்திகளுக்கே பிரணவ உபதேசம் செய்த குருநாதன் என்பது. மற்றொன்று, அண்ட சராசரங்களும் நடுங்க, அசுரர்களை அழித்த மகா வீரன் என்பது. இத்தகைய பெருமைகளையுடைய முருகன், தந்தை சிவன் ஞானப் பழத்தை விநாயகருக்கு அளித்ததால், கோபம் கொண்டு, திருச்செந்தூரிலிருந்து பழநி மலைக்கு வந்து குடியேறிய திருவிளையாடலையும் பாடுகிறார். இதன் மூலம், பழநி முருகன் கோபக்காரனாகத் தோன்றினாலும், அவன் மும்மூர்த்திகளுக்கும் குருவான பரம்பொருள் என்பதை உணர்த்தி, அவனைச் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 176 pudavikkuaNi  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

puṭavik kaṇituki leṉavaḷa ranthak kaṭaleṭ ṭaiyumaṟa kuṭimuṉi yeṇkaṭ puṉitha sathathaḷa nilaikoḷsa yampuc – chathurvēthaṉ
Meaning: You are the supreme Guru to the four-faced Brahma, who sits on the sacred, hundred-petaled lotus; and to the sage Agastya, who once drank the eight oceans as if they were a mere mouthful of water

puramat teriyeḻa viḻikaṉal sinthik kaṭiṉath thoṭucila siṟunakai koṇṭaṟ puthakarth tharakara paraciva ninthath – thaṉimūvar
Meaning: and to the wondrous Lord, Harahara Parasiva, who, with a small, powerful smile, scattered fire from his eye to make the three cities burn! You are the Guru to these primordial three.

iṭacith thamuṉiṟai theḷivuṟa vumpoṟ ceviyuṭ piraṇava rakaciya maṉput ṟiṭavuṟ paṉamoḻi yuraiceyku ḻanthaik – kurunāthā
Meaning: O Gurunatha in the form of a divine child! You lovingly uttered the creative words of the secret Pranava mantra (‘Om’) into the golden ears of these three, so that their minds would attain perfect clarity.

ethirut ṟasurarkaḷ paṭaikoṭu saṇṭaik kiṭamvaith thiṭāvar kulamuḻu thumpaṭ ṭiṭavuk kiramoṭu vekuḷikaḷ poṅkak – kiriyāvum
Meaning: As the opposing asuras came with their armies to wage war, your fierce anger overflowed, causing the mountains to be destroyed, so that their entire clan would perish without a trace.

poṭipaṭ ṭuthiravum virivuṟu maṇṭach chuvarviṭ ṭathiravu mukaṭuki ḻinthap puṟamap paraveḷi kiṭukiṭe ṉuñcath – thamumākap
Meaning: As the mountains were powdered and scattered, the walls of the expansive universe thundered and broke apart, and as the outer, supreme space itself trembled with a “kidu-kidu” sound

poruthuk kaiyiluḷa ayilniṇa muṇkak kuruthip puṉaleḻu kaṭaliṉu miñjap puravik kaṉamayil naṭaviṭum vinthaik – kumarēsā
Meaning: O wondrous Kumaresa, you waged a war, making your peacock dance! Your Vel consumed the fat of the demons, and the river of their blood swelled to surpass the seven oceans!

paṭiyiṟ perumitha thakavuyar sempoṟ kiriyai aththaṉivalam varā’ananthap palaṉaik karimukaṉ vacamaru ḷumpoṟ – pathaṉālē
Meaning: With your golden feet, you graciously gave the fruit—the prize for victoriously circling the great, golden mountain (Meru) on this earth—into the possession of your elephant-faced brother, Ganesha.

paraṉveṭ kiṭavuḷa mikavumve kuṇṭak kaṉiyaith tharavilai yeṉā’ṟuḷ senthiṟ paḻaṉic civakiri thaṉiluṟai kanthap – perumāḷē.\
Meaning: Then, feigning great anger, as Lord Shiva watched in shame, you declared, “Will you not give the fruit to me?”, left your home in a huff, and came to reside on the Siva-giri of Pazhani! O Kandha Perumale!

Meaning Together

This hymn is a powerful and epic narrative that establishes the theological supremacy of Lord Murugan, culminating in the justification for his primary abode at Pazhani. It is a song of pure praise, without any personal lament from the poet.

The hymn is structured in three distinct parts. The first part establishes Murugan as the Supreme Guru. He is not just any teacher; he is the divine child who taught the ultimate secret of ‘Om’ to the greatest beings in the cosmos: Brahma (the Creator), Agastya (the great sage), and even his own father, Lord Shiva (the Destroyer). This act places him at the very pinnacle of wisdom.

The second part celebrates Murugan as the Supreme Warrior. The poet describes his battle against the asuras in apocalyptic terms. The Lord’s anger is so immense that it powders mountains, shatters the walls of the universe, and makes space itself tremble. His peacock dances on the battlefield as his Vel creates a river of blood larger than the seven oceans. This establishes his absolute and terrifying power over all forces of evil and chaos.

The third part tells the famous story of how Murugan came to reside in Pazhani, establishing him as the Supreme God of Grace. The poet recounts the tale of the divine contest for the mango fruit of wisdom. When the prize was given to his brother Ganesha, Murugan feigned anger and left his celestial home, coming down to the hill of Pazhani in the guise of an ascetic youth. The poet interprets this act not as a simple tantrum, but as a great act of grace. The Lord of all worlds, the Guru of Shiva, chose to leave everything behind and come to this specific hill on earth, making himself accessible to all of humanity.

In essence, the hymn is a theological charter for the worship of Lord Murugan at Pazhani. The poet is saying: “Glory to Lord Murugan! He is the Guru who taught the creators and destroyers. He is the warrior who can unmake the cosmos. And this same supreme being, out of a divine play of feigned anger, has chosen to make his home here on this humble hill of Pazhani, making the highest wisdom and grace available to all who seek him here.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்