Thiruppugazh 181 marumalarinan (pazhani)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
பாடல்
தனதனன தந்த தந்த தனதனன தந்த தந்த
தனதனன தந்த தந்த – தனதான
மருமலரி னன்து ரந்து விடவினைய ருந்த அந்தி
மதியொடுபி றந்து முன்பெய் – வதையாலே
வகைதனைம றந்தெ ழுந்து முலைதனைய ருந்தி யந்த
மதலையென வந்து குன்றின் – வடிவாகி
இருமயல்கொ டுந்து வண்டு பொதுவையர கம்பு குந்து
இரவுபகல் கொண்டொ டுங்கி – யசடாகும்
இருவினைபொ திந்த இந்த ஜனனமர ணந்து றந்து
னிணையடிவ ணங்க என்று – பெறுவேனோ
திருவொடுபெ யர்ந்தி ருண்ட வனமிசைந டந்தி லங்கை
திகழெரியி டுங்கு ரங்கை – நெகிழாத
திடமுளமு குந்தர் கஞ்சன் வரவிடுமெல் வஞ்ச கங்கள்
செறிவுடன றிந்து வென்ற – பொறியாளர்
பரிவொடும கிழ்ந்தி றைஞ்சு மருதிடைத வழ்ந்து நின்ற
பரமபத நண்ப ரன்பின் – மருகோனே
பதுமமிசை வண்ட லம்பு சுனைபலவி ளங்கு துங்க
பழநிமலை வந்த மர்ந்த – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனதனன தந்த தந்த தனதனன தந்த தந்த
தனதனன தந்த தந்த – தனதான.
மரு மலரினன் துரந்து விட வினை அருந்த அந்தி
மதியொடு பிறந்து முன்பு எய் – வதையாலே
வகை தனை மறந்து எழுந்து முலை தனை அருந்தி
அந்த மதலை என வந்து குன்றின் – வடிவாகி
இரு மயல் கொடுந் துவண்டு பொதுவையர் அகம் புகுந்து
இரவு பகல் கொண்டு ஒடுங்கி – அசடாகும்
இரு வினை பொதிந்த இந்த ஜனன மரணம் துறந்து
இணை அடி வணங்க என்று – பெறுவேனோ
திருவொடு பெயர்ந்து இருண்ட வனமிசை நடந்து இலங்கை
திகழ் எரி இடும் குரங்கை – நெகிழாத
திடம் உள முகுந்தர் கஞ்சன் வர விடும் எல் வஞ்சகங்கள்
செறிவுடன் அறிந்து வென்ற – பொறியாளர்
பரிவொடு மகிழ்ந்து இறைஞ்சு மருதிடை தவழ்ந்து நின்ற
பரம பத நண்பர் அன்பின் – மருகோனே
பதுமம் மிசை வண்டு அலம்பு சுனை பல விளங்கும் துங்க
பழநி மலை வந்து அமர்ந்த – பெருமாளே.
English
marumalari nanthu ranthu vidavinaiya runtha anthi
mathiyodupi Ranthu munpey – vathaiyAlE
vakaithanaima Ranthe zhunthu mulaithanaiya runthi yantha
mathalaiyena vanthu kunRin – vadivAki
irumayalko dunthu vaNdu pothuvaiyara kampu kunthu
iravupakal koNdo dungi – yasadAkum
iruvinaipo thintha intha jananamara Nanthu Ranthu
niNaiyadiva Nanga enRu – peRuvEnO
thiruvodupe yarnthi ruNda vanamisaina danthi langai
thikazheriyi dumku rangai – nekizhAtha
thidamuLamu kunthar kanjan varavidumel vanja kangaL
seRivudana Rinthu venRa – poRiyALar
parivoduma kizhnthi Rainju maruthidaitha vazhnthu ninRa
paramapatha naNpa ranpin – marukOnE
pathumamisai vaNda lampu sunaipalavi Langu thunga
pazhanimalai vantha marntha – perumALE.
English Easy Version
maru malarinan thuranthu vida vinai aruntha anthi
mathiyodu piRanthu munpu ey – vathaiyAlE
vakai thanai maRanthu ezhunthu mulai thanai arunthi antha
mathalai ena vanthu kunRin – vadivAki
iru mayal kodun thuvaNdu pothuvaiyar akam pukunthu
iravu pakal koNdu odungi – asadAkum
iru vinai pothintha intha janana maraNam thuRanthu
iNai adi vaNanga enRu – peRuvEnO
thiruvodu peyarnthu iruNda vanamisai nadanthu ilangai
thikazh eri idum kurangai – nekizhAtha
thidam uLa mukunthar kanjan vara vidum el vanjakangaL
seRivudan aRinthu venRa – poRiyALar
parivodu makizhnthu iRainju maruthidai thavazhnthu ninRa
parama patha naNpar anpin – marukOnE
pathumam misai vaNdu alampu sunai pala viLangum thunga
pazhani malai vanthu amarntha – perumALE.
திருப்புகழ் 181 மருமலரினன் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும்
முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்
மருமலரி னன்து ரந்து விடவினைய ருந்த அந்தி மதியொடுபி றந்து முன்பெய் – வதையாலே
பொருள்: மணம் வீசும் மலர் அம்புகளை மன்மதன் எய்யவும், அதனால் கொடிய வினைகள் வந்து வருத்தவும், அந்திப் பொழுதில் சந்திரன் தோன்றி முன்பு வருத்துவதாலும்,
வகைதனைம றந்தெ ழுந்து முலைதனைய ருந்தி யந்த மதலையென வந்து குன்றின் – வடிவாகி
பொருள்: நல்வழி அறியாமல், தாயின் மார்பை அருந்தும் குழந்தை போலவும், பின்னர் மலை போன்ற உருவம் கொண்டும்,
இருமயல்கொ டுந்து வண்டு பொதுவையர கம்பு குந்து இரவுபகல் கொண்டொ டுங்கி – யசடாகும்
பொருள்: காமம், செல்வம் என்னும் இருவகை மயக்கங்களைக் கொண்டு, துவண்டு போய், பொதுமகளிர் இல்லத்தில் புகுந்து, இரவும் பகலும் அவர்களுடன் கூடி ஒடுங்கி, அசடாகிப் போகும்,
இருவினைபொ திந்த இந்த ஜனனமர ணந்து றந்து னிணையடிவ ணங்க என்று – பெறுவேனோ
பொருள்: நல்வினை, தீவினை என்னும் இருவினைகளால் பொதியப்பட்ட இந்த ஜனன மரணச் சுழலை விட்டு நீங்கி, உன் இரண்டு திருவடிகளையும் நான் வணங்கும் பாக்கியத்தை என்றைக்குப் பெறுவேனோ?
இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்
திருவொடுபெ யர்ந்தி ருண்ட வனமிசைந டந்தி லங்கை திகழெரியி டுங்கு ரங்கை – நெகிழாத
பொருள்: திருமகளான சீதையுடன் இருண்ட காட்டில் நடந்தவனும், இலங்கை நகரம் ஒளிவீசி எரியும்படிச் செய்த குரங்காகிய அனுமனை, தளராத,
திடமுளமு குந்தர் கஞ்சன் வரவிடுமெல் வஞ்ச கங்கள் செறிவுடன றிந்து வென்ற – பொறியாளர்
பொருள்: திடமான உள்ளம் கொண்டவரும், கம்சன் அனுப்பிய எல்லா வஞ்சகங்களையும் அடர்த்தியாக அறிந்து வென்ற பேரறிவு உடையவரும்,
பரிவொடும கிழ்ந்தி றைஞ்சு மருதிடைத வழ்ந்து நின்ற பரமபத நண்ப ரன்பின் – மருகோனே
பொருள்: அன்புடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் வணங்கப்படுபவரும், மருத மரங்களுக்கு இடையில் தவழ்ந்து நின்றவரும், பரமபதத்தின் நண்பருமான திருமாலின் அன்பு மருகனே!
பதுமமிசை வண்ட லம்பு சுனைபலவி ளங்கு துங்க பழநிமலை வந்த மர்ந்த – பெருமாளே.
பொருள்: தாமரை மலர்கள் மீது வண்டுகள் ஒலிக்கும் சுனைகள் பல விளங்கும், உயர்ந்த பழநி மலையில் வந்து அமர்ந்த பெருமாளே
முழுமையான பொருள்
பெருமானே! மன்மதன் மலர் அம்புகளை எய்யவும், சந்திரன் வருத்தவும், நல்வழி அறியாமல், காமம், செல்வம் என்னும் இரு மயக்கங்களால் துவண்டு, பொதுமகளிர் இல்லத்தில் புகுந்து, இரவும் பகலும் அவர்களுடன் கூடி ஒடுங்கி, அசடாகிப் போகும், இருவினைகளால் பொதியப்பட்ட இந்த ஜனன மரணச் சுழலை விட்டு நீங்கி, உன் இரண்டு திருவடிகளையும் நான் வணங்கும் பாக்கியத்தை என்றைக்குப் பெறுவேனோ?
சீதையுடன் காட்டில் நடந்தவரும், அனுமனைக் கொண்டவரும், கம்சனின் வஞ்சகங்களை வென்றவரும், மருத மரங்களிடையே தவழ்ந்தவருமான திருமாலின் அன்பு மருகனே! தாமரை மலர்களும், வண்டுகளும் நிறைந்த சுனைகளையுடைய உயர்ந்த பழநி மலையில் வந்து அமர்ந்த பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).
கருத்து
இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், மன்மதன், சந்திரன் ஆகியோரால் உண்டாகும் காமத் துன்பங்களையும், அதனால் பொதுமகளிரின் பின் சென்று, இருவினைகளால் கட்டுண்டு, பிறப்பு இறப்புச் சுழலில் சிக்கும் தன் இழிநிலையையும் கூறி வருந்துகிறார். அந்த இழிவிலிருந்து விடுபட்டு, நிலையான புகலிடமாகிய இறைவனின் திருவடிகளை வணங்கும் பெரும்பேற்றை என்றைக்குப் பெறுவேன் என்று ஏங்குகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், இராமபிரானாகவும் கண்ணனாகவும் திருவிளையாடல் புரிந்த திருமாலின் மருகனும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமான முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.
Thiruppugazh 181 marumalarinan (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English
marumala riṇaṉthu ṟanthu viṭaviṉaiya ṟuntha anthi mathiyoṭupiṟanthu muṉpey – vathaiyālē
Meaning: Separated from the fragrant, flower-like feet of the Lord, and by the torment of my past karmas which were exhausted in a previous birth, I am born again with the evening moon
vakaithaṉaima ṟanthe ḻunthu mulaithaṉaiya ṟunthi yantha mathalaiyeṉa vanthu kuṉṟiṉ – vaṭivāki
Meaning: forgetting my previous state, I rise up, drink my mother’s breast milk, and come into being as an infant, taking a form as small as a kunri seed.
irumayalko ṭunthu vaṇṭu pothuvaiyara kampu kunthu iravupakal koṇṭo ṭuṅki – yacaṭākum
Meaning: Driven by the great delusion (of lust), I enter the homes of common prostitutes, where bees swarm, and day and night, I am confined there, becoming a worthless fool.
iruvinaipo thintha intha jaṉaṉamara ṇanthu ṟanthu iṉai’aṭiva ṇaṅka eṉṟu – peṟuvēnō
Meaning: When will I attain the state (enru peṟuvēṉō) where I can renounce this cycle of birth and death (jananamaraṇam), which is laden with the twin karmas, and instead worship your twin holy feet?
thiru’oṭupe yarnthi ṟuṇṭa vaṉamicaina ṭanthi laṅkai thikaḻ’eriyi ṭuṅku raṅkai – nekiḻātha
Meaning: You are the Nephew of the one (Lord Rama) who, along with Sita (Thiru), went to the dark forest, and whose monkey messenger (Hanuman) set the glorious city of Lanka on fire
thiṭamuḷamu kuntharkaṉjaṉ varaviṭumel vañja kaṅkaḷ seṟivuṭaṉa ṟinthu veṉṟa – poṟiyāḷar
Meaning: the nephew of that wise Lord Mukundan (Krishna), who with a firm heart, understood and conquered the many deceitful tricks sent by Kamsan.
parivoṭuma kiḻnthi ṟaiñju maruthiṭai tha vazhnthu niṉṟa paramapatha naṇpa raṉpiṉ – marukōṉē
Meaning: O beloved Nephew of our friend, the Supreme Lord (Krishna), who crawled between the twin Marudha trees and who is worshipped with love and joy!
pathumamicai vaṇṭa lampu suṉaipalavi ḷaṅku thuṅka paḻaṉimalai vantha marnta – perumāḷē.\
Meaning: O Great One who came and took your abode on the lofty Pazhani hill, a place with many shining ponds where bees sleep upon the lotus flowers!
Meaning Together
This hymn is a powerful and poignant prayer for liberation from samsara, the endless, sorrowful cycle of birth and death.
Arunagirinathar begins by tracing the journey of a soul into worldly existence. He describes being born into this world, not as a joyous event, but as a consequence of past karmas and, crucially, as a state of being “separated” from the Lord’s feet. He charts the path of this life: the helplessness of infancy, followed by the descent into the “great delusion” of lust, which leads him into the company of prostitutes, where he is “confined” and becomes a “worthless fool.”
From this clear-eyed view of a life lived in bondage, he asks the central question of the hymn: “When will I attain the state where I can renounce this cycle of birth and death and instead worship your twin holy feet?” He sees his current life as a trap, defined by the relentless turning of the wheel of karma, and he yearns for the one thing that can stop it: the grace of worshipping the Lord’s feet.
To build his faith that Lord Murugan is the one who can grant this ultimate liberation, the poet then celebrates His supreme lineage. He is the beloved nephew of the great Lord Vishnu in his glorious avatars as both Rama and Krishna. He invokes Rama, the one who destroyed the ultimate evil, and Krishna, the one who conquered all deceit and who showed immense love and friendship to his devotees. By connecting Murugan to this lineage of righteousness, wisdom, and grace, the poet affirms His power to save.
By addressing this supreme Lord, the kinsman of the great savior, who has chosen to reside on the beautiful and sacred hill of Pazhani, the poet makes his plea with great hope.
In essence, the hymn is a prayer from a soul who is weary of being reborn. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I have been born into this world because of my past karma, and this life has led me down a path of delusion and ruin. I am tired of this endless cycle. When will you grant me the grace to stop this wheel of birth and death, so I can simply worship your holy feet? You, who are the nephew of the great Rama and Krishna, are my only hope for liberation.”
Thiruppugal – திருப்புகழ்