திருப்புகழ் 205 இருவினை புனைந்து (சுவாமிமலை)

Thiruppugazh 205 iruvinaipunaindhu (swAmimalai)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 204 இராவினிருள் போலும் (சுவாமிமலை)      –      திருப்புகழ் 206 எந்தத் திகையினும் (சுவாமிமலை)

திருப்புகழ் 205 இருவினை புனைந்து  (சுவாமிமலை) – விளக்கம்

அருணகிரிநாத சுவாமிகள் அருளிய சுவாமிமலைத் திருப்புகழ் பாக்களில் ஒன்றான “இருவினை புனைந்து” (பாடல் 205) என்னும் இப்பாடல், இருவினைகளை அறுத்து இறைவனோடு ஒன்றிக் கலக்கும் அத்வைத (பேதமற்ற) நிலையையும், முருகனின் வீரத்தையும், சுவாமிமலைத் தலத்தின் சிறப்பையும் மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. இதன் ஆழ்ந்த விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளில் கீழே காணலாம்.

1. இருவினைகள் மற்றும் பிறவிப் பிணி நீங்குதல்

பாடலின் தொடக்கத்தில், மனிதனைப் பிறவிச் சுழற்சியில் ஆழ்த்தும் நல்வினை, தீவினை ஆகிய இருவினைகளும் முற்றிலும் நீங்க வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் குறிப்பிடுகிறார். வினைகளின் காரணமாகத் தொடர்ந்து வரும் பிறவி என்னும் கொடிய நோய் அடியோடு அழிந்து போக வேண்டும். உலகியல் ஆசைகளால் விளையும் கர்ம வினைகள் அறுபடாத வரை ஆன்மாவிற்கு முக்தி இல்லை என்பதை இகற்பனை உணர்த்துகிறது.

2. ஞானக் கண் திறத்தலும் அறியாமை அகலுதலும்

வினைகள் நீங்கிய பிறகு, ஆன்மாவிற்கு உண்மையான மெய்ஞ்ஞானம் பிறக்க வேண்டும். அதாவது, நெற்றிக்கண் எனப்படும் ‘ஞான விழி’ திறக்கப்பட வேண்டும். அந்த ஞான ஒளி வீசும்போது, ஆன்மாவை மூடியிருக்கும் மலம் (ஆணவம், கன்மம், மாயை) என்னும் அறியாமை இருள் முழுமையாக விலகிவிடும். இருள் அகன்ற இடத்தில் இறைவனின் தூய ஒளி மட்டுமே மிளிரும் என்று அவர் விளக்குகிறார்.

3. பேதமற்ற அத்வைத நிலையில் இறைவனோடு கலத்தல்

அறியாமை நீங்கிய ஆன்மா, ஆறுமுகப் பெருமானோடு இரண்டறக் கலக்க வேண்டும். ‘ஜீவாத்மா வேறு, பரமாத்மா வேறு’ என்ற பேதங்கள் (வேற்றுமை) ஏதும் இல்லாதபடி, “இரண்டு பேரும் ஒன்றே” என்று சொல்லும் அளவிற்கு இறைவனோடு ஒன்றிணையும் ஒப்பற்ற அத்வைத நிலையை அடியேன் அடைய வேண்டும் என்று புலவர் உருகி வேண்டுகிறார். இதுவே பக்தி மார்க்கத்தின் உச்சகட்ட நிலையாகும்.

4. தேவர்கள் பணியும் மயில்வாகனனின் வருகை

இறைவனோடு கலந்த அந்தப் பேரின்ப நிலையில், நறுமணம் வீசும் சுகந்தமான சூழலில், தேவர்கள் அனைவரும் வந்து வணங்கவும், தெய்வ மங்கையர்கள் மலர்களைத் தூவிப் போற்றவும் வேண்டும். எல்லையில்லாத அன்புடன் கோடிக்கணக்கான முனிவர்கள் முருகனின் புகழைப் பாடித் துதிக்க, அந்தப் பெருமான் தனது பெரிய மயில் வாகனத்தின் மீது அழகாகக் குலாவி (மகிழ்ந்து) அடியேனுக்குக் காட்சி தர வர வேண்டும் என்று விண்ணப்பிக்கிறார்.

5. திருமாலும் பிரம்மனும் காணாத நடராஜரின் திருவடிகள்

முருகப் பெருமானின் சிறப்பைக் கூறும்போது, அவனது தந்தையான சிவபெருமானின் மாண்பையும் அருணகிரிநாதர் இணைத்துப் பாடுகிறார். காக்கும் கடவுளான திருமாலும் (அரி), படைக்கும் கடவுளான பிரம்மனும் (அயன்) முறையே பன்றியாகவும் அன்னமாகவும் தேடியும் காண முடியாத பெருமை வாய்ந்த சிவந்த திருவடிகளை உடையவன், திருவைந்தெழுத்து வடிவாக விளங்கி நடனமாடும் நடராஜப் பெருமான் ஆவான்.

6. அம்மையப்பனான சிவபெருமானின் திருமகன்

அந்தச் சிவபெருமானின் திருமேனி, நெருப்பில் காய்ச்சிய இரும்பைப் போலச் சிவந்த நிறமுடையது. அவர் தனது உடலின் ஒரு பாதியில், மரகதப் பச்சை நிறமுடைய பார்வதி தேவியை (பெண்ணாகம்) மகிழ்ந்து ஏற்றுக்கொண்ட அர்த்தநாரீஸ்வரர் ஆவான். திரிபுரங்களை எரித்த அந்த ஈசனின் ஒப்பற்ற அருமைப் புதல்வனே முருகப்பெருமான் என்பதை இப்பாடல் வரிகள் போற்றுகின்றன.

7. அசுரர்களை அழித்து எமனுக்கு உணவாக்கிய வேலாயுதம்

பகைவர்களாக வந்த அசுரர்கள், படமெடுக்கும் பாம்புகளைப் போன்ற வலிமையான தலைகளைக் கொண்டவர்கள். அத்தகைய கொடிய அசுரர்களின் உடல்கள் நடுங்கும்படி அவர்களைத் தாக்கி, அவர்களின் உயிர்களை எமதருமனுக்கு (மறலிக்கு) இரையாகக் கொடுத்த வெற்றிகரமான வேலாயுதத்தைத் தன் திருக்கரத்தில் ஏந்திய மாவீரன் முருகப்பெருமான் ஆவான்.

8. காவிரி வடகரைச் சுவாமிமலை நாதன்

சங்குகள் பெருக்கெடுத்துக் காணப்படும் நீர்நிலைகள் மற்றும் மீன்கள் துள்ளி விளையாடும் அலைகளைக் கொண்ட காவிரி நதியின் வடபுறத்தில் அமைந்துள்ள அழகிய தலம் சுவாமிமலை. அந்த மலையின் மீது வீற்றிருந்து, தேவர்களுக்கெல்லாம் தலைவனாக விளங்கும் பெருமானே, அடியேனுக்குத் திருவருள் புரிந்து ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டி முடிக்கிறார்.

சுருக்கம்

நல்வினை, தீவினை ஆகிய இருவினைகளும் நீங்கி, ஞானக் கண் திறந்து, அஞ்ஞான இருள் விலகிய நிலையில், ஆறுமுகப் பெருமானோடு நான் வேறு அவன் வேறு என்ற பேதமின்றி ஒன்றிக் கலக்க வேண்டும் என அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். திருமாலும் பிரம்மனும் காணாத திருவடிகளை உடையவரும், உமையம்மையை ஒரு பாகத்தில் கொண்டவருமான சிவபெருமானின் திருமகனே! அசுரர்களை அழித்து எமனுக்கு உணவாக்கிய வேலாயுதத்தைக் கையில் ஏந்தியவனே! காவிரியின் வடகரையில் சுவாமிமலையில் வீற்றிருக்கும் தேவாதி தேவனே! தேவர்களும் முனிவர்களும் போற்ற, நீ மயில் மீது ஏறி வந்து எனக்கு முக்தி அருள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் மையக் கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 205 iruvinaipunaindhu  (swAmimalai)

Here is a deep explanation of the Thiruppugazh “Iruvinai Punainthu” (Song 205), composed by Saint Arunagirinathar at the sacred shrine of Swamimalai. This hymn profoundly blends the highest philosophical state of non-duality (Advaita) with intense devotion and vivid mythological imagery.

Below is the detailed explanation divided into eight thematic headings.

1. Eradicating the Burden of the Twin Karmas

In the opening lines, Saint Arunagirinathar addresses the root cause of human suffering: the endless cycle of birth and death. He prays for the complete resolution and removal of the “Iruvinai”—the twin karmas comprising both good deeds (Nalvinai) and bad deeds (Theevinai). In Hindu philosophy, both good and bad karmas bind the soul to the earthly realm. The poet pleads for these karmic accumulations to be exhausted so that the deep-seated “disease” of worldly existence and continuous rebirth can finally be cured.

2. Opening the Eye of Supreme Wisdom

To break free from this karmic cycle, Arunagirinathar emphasizes the necessity of spiritual awakening. He prays for the opening of the “Gnana Vizhi,” the inner eye of supreme wisdom or the third eye of spiritual perception. When this eye of wisdom opens, the dense darkness of “Malam” (the three spiritual impurities: ego, illusion, and accumulated actions) is completely shattered. This divine illumination dispels all ignorance, allowing the soul to perceive its true, divine nature.

3. The Ultimate State of Non-Duality

Having dispelled the darkness of ignorance, the poet articulates the ultimate goal of his spiritual journey: a perfect, seamless union with the Six-Faced Lord (Shanmuga). He yearns to merge with Lord Murugan so completely that there is absolutely no difference left between the two (“petham ilaiyena”). This reflects the highest pinnacle of Advaita (non-dualistic) philosophy, where the individual soul (Jivatma) and the Supreme Divine (Paramatma) dissolve into a single, unified entity, losing all separate identity.

4. A Majestic and Celestial Arrival

Arunagirinathar vividly visualizes the magnificent moment of divine realization. In that beautiful, spiritually fragrant, and blissful state of union, the entire cosmos rejoices. The celestial beings (Devas) bow down in deep reverence, while heavenly maidens lovingly shower fragrant flowers upon the Lord’s feet. Accompanied by infinite millions of sages singing His glorious praises with pure love, the poet prays that Lord Murugan must joyfully arrive on His grand, majestic peacock to grant this ultimate salvation.

5. The Incomprehensible Feet of the Cosmic Dancer

Transitioning to the glorious lineage of Lord Murugan, the hymn praises His father, Lord Shiva. Arunagirinathar references the famous Puranic legend where Lord Vishnu (Ari) as a boar and Lord Brahma (Ayan) as a swan searched endlessly but failed to find the beginning or the end of Shiva’s majestic, reddish feet. This supreme Lord, whose true nature cannot be comprehended even by the greatest of gods, manifests as Nataraja, the cosmic dancer who continually performs the dance of creation and liberation.

6. The Divine Son of Ardhanarishvara

Continuing the description of Lord Shiva, the poet paints a striking visual of His divine form. Shiva’s cosmic body glows fiercely like red-hot iron. Yet, in perfect harmony, He joyfully shares half of His body with Goddess Parvathi, whose form radiates a cool, beautiful emerald-green hue. Lord Murugan is celebrated as the cherished, divine child (“Arul Seye”) of this magnificent Lord (Purari), who also destroyed the three demonic cities (Tripura) to protect the universe.

7. The Victorious Wielder of the Spear

The poem then shifts to the immense martial prowess of Lord Murugan. The saint recalls Murugan’s fierce battle against the Asuras (demons), who possessed strong, terrifying, snake-like hooded heads. With His divine weapon, the Vel (spear), Lord Murugan made the bodies of these formidable enemies tremble in fear. He decisively defeated them, offering their lives as food to Yama, the God of Death. This symbolizes the Lord’s absolute power to destroy the ego and inner demons of His devotees.

8. The Lord of Swamimalai on the Kaveri

In the concluding lines, Arunagirinathar beautifully grounds the poem in its physical, earthly setting. He describes the fertile northern banks of the sacred Kaveri River, teeming with conches and lively fish. Situated in this prosperous and holy environment is Swamimalai. The poet addresses Murugan as the Great Lord (Perumal) of the Devas, who shines resplendently atop this sacred hill, waiting to bless those who seek ultimate liberation.

Summary

“Iruvinai Punainthu” is a profound Thiruppugazh that charts the journey of a soul from karmic bondage to absolute, non-dual union with God. Saint Arunagirinathar prays for the eradication of good and bad karmas and the opening of the eye of wisdom to dispel the darkness of the ego. He yearns for a state where he perfectly merges with Lord Murugan, experiencing a celestial arrival celebrated by gods and sages. The poem then glorifies Murugan’s lineage as the son of the incomprehensible cosmic dancer, Lord Shiva (Ardhanarishvara), and praises His martial victory over the demons using the powerful Vel. Ultimately, the poet surrenders to this magnificent Lord, who reigns supreme on the holy hill of Swamimalai, located on the lush banks of the Kaveri River.