Thiruppugazh 28 aRivazhiyamayalperuga (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 27 அளக பாரமலைந்து (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 29 அனிச்சம் கார்முகம் (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தனதனன தனதனன தனதனன தனதனன
தனதனன தனதனன – தனதானா
அறிவழிய மயல்பெருக வுரையுமற விழிசுழல
அனலவிய மலமொழுக – அகலாதே
அனையுமனை யருகிலுற வெருவியழ வுறவுமழ
அழலினிகர் மறலியெனை – யழையாதே
செறியுமிரு வினைகரண மருவுபுல னொழியவுயர்
திருவடியி லணுகவர – மருள்வாயே
சிவனைநிகர் பொதியவரை முநிவனக மகிழஇரு
செவிகுளிர இனியதமிழ் – பகர்வோனே
நெறிதவறி யலரிமதி நடுவன்மக பதிமுளரி
நிருதிநிதி பதிகரிய – வனமாலி
நிலவுமறை யவனிவர்க ளலையஅர சுரிமைபுரி
நிருதனுர மறஅயிலை – விடுவோனே
மறிபரசு கரமிலகு பரமனுமை யிருவிழியு
மகிழமடி மிசைவளரு – மிளையோனே
மதலைதவ ழுததியிடை வருதரள மணிபுளின
மறையவுயர் கரையிலுறை – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனதனன தனதனன தனதனன தனதனன
தனதனன தனதனன – தனதானா
அறிவு அழிய மயல் பெருக உரையும் அற விழி சுழல
அனல் அவிய மலம் ஒழுக – அகலாதே
அனையும் மனை அருகில் உற வெருவி அழ உறவும் அழ
அழலின் நிகர் மறலி எனை – அழையாதே
செறியும் இரு வினை கரண மருவு புலன் ஒழிய உயர்
திருவடியில் அணுக வரம் – அருள்வாயே
சிவனை நிகர் பொதிய வரை முனிவன் அகம் மகிழ இரு
செவி குளிர இனிய தமிழ் – பகர்வோனே
நெறி தவறி அலரி மதி நடுவன் மகபதி முளரி
நிருதி நிதிபதி கரிய – வனமாலி
நிலவு மறை அவன் இவர்கள் அலைய அரசு உரிமை புரி
நிருதன் உரம் அற அயிலை – விடுவோனே
மறி பரசு கரம் இலகு பரமன் உமை இரு விழியும்
மகிழ மடி மிசை வளரும் – இளையோனே
மதலை தவழ் உததியிடை வரு தரள மணி புளினம்
மறைய உயர் கரையில் உறை – பெருமாளே.
English
taṉataṉaṉa taṉataṉaṉa taṉataṉaṉa taṉataṉaṉa
taṉataṉaṉa taṉataṉaṉa – taṉatāṉā
aRivazhiya mayalperuga uraiyumaRa vizhisuzhala
analaviya malamozhuga – agalAdhE
anaiyumanai arugiluRa veruviyazha uRavumazha
azhalinigar maRaliyenai – azhaiyAdhE
seRiyumiru vinaikaraNa maruvupulan ozhiyavuyar
thiruvadiyil aNugavaram – aruLvAyE
sivanainigar podhiyavarai munivanaga magizhairu
sevikuLira iniyathamizh – pagarvOnE
neRithavaRi alarimadhi naduvanmaga pathimuLari
nirudhinidhi pathikariya – vanamAli
nilavumaRai avanivargaL alaiyaara surimaipuri
nirudhanuram aRaayilai – viduvOnE
maRiparasu karamilagu paramanumai iruvizhiyu
magizhamadi misaivaLarum – iLaiyOnE
madhalaithavazh udhadhiyidai varutharaLa maNipuLina
maRaiyavuyar karaiyiluRai – perumALE.
English Easy Version
taṉataṉaṉa taṉataṉaṉa taṉataṉaṉa taṉataṉaṉa
taṉataṉaṉa taṉataṉaṉa – taṉatāṉā
aRivu azhiya mayal peruga uraiyum aRa vizhi suzhala
anal aviya malam ozhuga agalAdhE
anaiyum annai arugil uRa veruvi azha uRavum azha
azhalin nigar maRali enai azhaiyAdhE
seRiyum iru vinai karaNam maruvu pulan ozhiya uyar
thiru adiyil aNuga varam aruLvAyE
sivanai nigar podhiya varai munivan aga magizha iru
sevi kuLira iniya thamizh pagarvOnE
neRi thavaRi alari madhi naduvan magapathi muLari
nirudhi nidhipathi kariya vanamAli
nilavum maRai avan ivargaL alaiya ara surimai puri
nirudhan uram aRa ayilai viduvOnE
maRi parasu karam ilagu paraman umai iru vizhiyum
magizha madi misai vaLarum iLaiyOnE
madhalai thavazh udhadhi idai varu tharaLa maNi puLina
maRaiya uyar karaiyil uRai perumALE
திருப்புகழ் 28 அறிவழிய மயல்பெருக (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “அறிவழிய மயல்பெருக…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானைப் போற்றிப் பாடப்பட்ட மிக ஆழமான ஒரு தத்துவப் பாடலாகும். மரணத் தருவாயில் மனித உடல் படும் அவஸ்தைகளையும், அதிலிருந்து தப்பித்து இறைவனின் திருவடிகளைச் சேர வேண்டும் என்ற ஆன்மாவின் தவிப்பையும் இப்பாடல் மிகச் சிறப்பாக விவரிக்கிறது. இப்பாடலின் விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. மரணத் தருவாயின் கோர நிலை
மனித வாழ்வின் இறுதிக் கட்டமான மரண நேரம் வரும்போது, சிந்திக்கும் அறிவு மங்கி அழிகிறது; உலகப் பொருட்களின் மீதான மயக்கம் கூடுகிறது; நாவால் பேச முடியாமல் பேச்சு அடங்குகிறது; விழிகள் நிலைகுத்திச் சுழல்கின்றன; உடலில் உள்ள வெப்பம் குறைந்து குளிரத் தொடங்குகிறது; கட்டுப்பாடு இழந்து மலம் வெளியேறுகிறது. இந்த இழிவான மரண வேளையில், முருகப்பெருமானே நீ என்னை விட்டு அகலாமல் காத்தருள வேண்டும்.
2. உற்றார் உறவினரின் அழுகையும் எமனின் அழைப்பும்
என் உயிர் பிரியும் அந்தத் தருணத்தில், என்னைப் பெற்ற தாயும், என் மனைவியும் என் அருகில் வந்து பயந்துபோய்க் கதறி அழுவார்கள். மற்ற உறவினர்களும் கூடி நின்று அழுவார்கள். நெருப்பைப் போன்ற கொடிய கோபத்தைக் கொண்ட எமதருமன் (மறலி) என் உயிரைப் பறிப்பதற்காக என்னை அழைப்பான். அந்தப் பயங்கரமான நிலை வருவதற்கு முன்பாகவே நீ எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும்.
3. இருவினைகளும் புலன்களும் ஒழிந்து முக்தி வேண்டுதல்
என்னைத் தொடர்ந்து வரும் நல்வினை, தீவினை என்ற இருவினைகளும்; மனம், புத்தி, சித்தம், அகங்காரம் ஆகிய அந்தக்கரணங்களும்; ஐம்புலன்களால் ஏற்படும் ஆசைகளும் என்னை விட்டு முற்றிலுமாக ஒழிய வேண்டும். இந்த உலக மாயைகள் அனைத்தும் அழிந்து, மேலான உனது திருவடிகளில் வந்து நான் சேரும்படியான முக்தி வரத்தை நீ எனக்குத் தந்தருள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் உருகி வேண்டுகிறார்.
4. அகத்திய முனிவருக்குத் தமிழ் உபதேசித்த குருநாதன்
பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் பெருமைகளையும் வீரத்தையும் பேசுகிறது. சிவபெருமானுக்கு நிகரான பெருமையைக் கொண்டவர் பொதிகை மலையில் வாழும் குறுமுனியாகிய அகத்தியர். அந்த அகத்திய முனிவரின் உள்ளம் பெருமகிழ்ச்சி அடையவும், அவரது இரு செவிகளும் குளிரும்படியும், இனிமையான செந்தமிழின் இலக்கணத்தையும் இலக்கியத்தையும் அவருக்கு உபதேசித்த ஞானகுரு முருகப்பெருமான் ஆவான்.
5. தேவர்களின் துயரமும் சூரபத்மனின் கொடுங்கோலாட்சியும்
சூரபத்மன் அறநெறி தவறி, அநீதியான முறையில் தேவர்களைத் துன்புறுத்தி அரசாட்சி செய்தான். அவனது கொடுமையால் சூரியன் (அலரி), சந்திரன் (மதி), எமன் (நடுவன்), இந்திரன் (மகபதி), பிரம்மா (முளரி), நிருதி, குபேரன் (நிதிபதி), மற்றும் துளசி மாலை அணிந்த திருமால் (வனமாலி) உள்ளிட்ட திசைக்காவலர்கள் அனைவரும் தங்கள் பதவிகளை இழந்து நிலைதடுமாறி அலைந்தனர்.
6. சூரபத்மனின் மார்பைப் பிளந்த வேலாயுதம்
இவ்வாறு தேவர்களை அலைக்கழித்து, அநீதியான முறையில் அரசாட்சியை மேற்கொண்ட கொடிய அசுரனான சூரபத்மனின் அகன்ற மார்பு பிளந்து அழியும்படி, கூர்மையான தன் வேலாயுதத்தை விடுத்து தேவர்களைக் காப்பாற்றிய மாவீரன் முருகப்பெருமான் ஆவான்.
7. அம்மையப்பனின் மடியில் வளரும் இளையவன்
மான் குட்டியையும், மழுவாயுதத்தையும் (பரசு) தனது திருக்கரங்களில் ஏந்தியுள்ள பரமேஸ்வரனான சிவபெருமானும், உமையவளாகிய பார்வதி தேவியும் தங்கள் இரு கண்களும் குளிரும்படியாகவும், உள்ளம் மகிழும்படியாகவும், அந்த அம்மையப்பன் இருவரின் மடியிலும் அமர்ந்து கொஞ்சி விளையாடி வளரும் அன்பு இளையவன் முருகப்பெருமான் (கணபதிக்குத் தம்பி).
8. முத்துக்கள் சிதறும் திருச்செந்தூர்ப் பெருமான்
அலைகள் தவழ்ந்து வரும் கடலில் (உததி) இருந்து அடித்து வரப்படும் விலைமதிப்பற்ற முத்துக்களும், ரத்தின மணிகளும் கடற்கரையில் உள்ள மணல் திட்டுகளை (புளினம்) முற்றிலுமாக மறைக்கும்படியாகக் குவிந்து கிடக்கும். அத்தகைய உயர்ந்த, வளமான அலைவாய்க்கரையாகிய திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! எனக்கு மரண பயம் நீக்கி முக்தி அருளுவாயாக.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், மனித உடலின் நிலையாமையையும், மரண வேளையின் துயரத்தையும் ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளது. அறிவு மங்கி, கண் சுழன்று, உறவினர்கள் கதறி அழ, எமதருமன் உயிரைப் பறிக்க வரும் அந்த இழிவான மரண நிலை வருவதற்கு முன்பாகவே, இருவினைகளும் ஐம்புலன்களின் ஆசைகளும் ஒழிந்து தன் திருவடிகளைச் சேரும் முக்தி வரத்தை அருளுமாறு அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் மன்றாடுகிறார். அகத்திய முனிவருக்குத் தமிழ் உபதேசித்த ஞான குருவாகவும், தேவர்களைத் துன்புறுத்திய சூரபத்மனின் மார்பைப் பிளந்த மாவீரனாகவும், சிவபெருமான் மற்றும் பார்வதியின் மடியில் வளரும் திருக்குழந்தையாகவும் முருகப்பெருமானை அவர் போற்றுகிறார். கடலலைகள் முத்துக்களையும் ரத்தினங்களையும் மணல் திட்டுகளில் குவிக்கும் இயற்கை வளம் பொருந்திய திருச்செந்தூரில் உறையும் கந்தவேளின் திருவருளே பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடக்க உதவும் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 28 aRivazhiyamayalperuga (thiruchchendhUr)
This song is a dramatic prayer for “Antima Kala” (The Final Moment) rescue. Arunagirinathar starts with a graphic, almost terrifying description of the physical process of dying to shock the mind into realizing the futility of the body. He then contrasts this mortality with the eternal beauty of Murugan, the patron of Tamil and the Prince of Tiruchendur.
1. The Collapse of the Faculties
Arunagirinathar begins by relentlessly detailing the physical degradation that occurs at the moment of death. He describes how the “Arivu” (Intellect/Consciousness) fades away (Azhiya), replaced by a growing delusion (Mayal Peruga). Speech fails (Urai Yum Ara), and the eyes begin to roll upward (Vizhi Suzhala). The body loses its natural heat (Anal Aviya), and control over bodily functions is lost, leading to the involuntary release of excreta (Malam Ozhuga). This graphic realism is intended to destroy our attachment to the physical body.
2. The Terror of the Death God
The scene expands to the surroundings of the dying man. The mother who gave birth (Anai) and the wife (Manai) stand nearby, weeping in fear (Veruvi Azha). The relatives cry out in grief. Amidst this chaotic scene of sorrow, the terrifying, fire-like God of Death, Yama (Marali), arrives to claim the soul. Arunagirinathar prays, “Please do not let Yama call me (Azhaiyathe) in such a pathetic and helpless state.”
3. The Destruction of the Inner Instruments
The poet asks for a preemptive cure before that final moment arrives. He prays for the destruction of the “Iru Vinai” (The Twin Karmas: Good and Bad). He asks for the cessation of the “Karanam” (The inner instruments: Mind, Intellect, Memory, Ego) and the “Pulan” (Five Senses). He realizes that only when these sensory inputs cease can the soul approach the Supreme state. He begs for the boon (Varam) to reach Murugan’s Holy Feet before the horror of death consumes him.
4. The Guru of Sage Agastya
The song shifts from the mortality of man to the glory of Murugan. Arunagirinathar describes Murugan’s relationship with the great Sage Agastya (Podhigai Munivan), who is considered equal to Lord Shiva (Sivanai Nigar). The poet describes a beautiful scene where Murugan taught “Sweet Tamil” (Iniya Thamizh) to Agastya. Listening to this divine language, the sage’s heart filled with joy (Aga Magizha) and his ears were cooled (Sevi Kulira). This establishes Murugan as the primary source of Tamil knowledge.
5. The Chaos of the Celestial Guardians
Arunagirinathar describes the chaos caused by the demon Surapadman. He lists the Dikpalakas (Guardians of the Directions) who lost their path (Neri Thavari) and dignity.
- Alari: The Sun (Surya).
- Mathi: The Moon (Chandra).
- Naduvan: The God of Death (Yama).
- Magapathi: The King of Devas (Indra).
- Mulari: The Lotus-born (Brahma).
- Niruthi: The Guardian of the Southwest.
- Nidhipathi: The Lord of Wealth (Kubera).
-
Vanamali: Lord Vishnu. The poet notes that even these great powers were made to wander in fear.
6. The Restoration of Order
To end this celestial suffering, Murugan released his weapon. Arunagirinathar describes how the earth (Avani) and the Vedas (Marai) were trembling. To save them and to cut the chest (Uram) of the demon Surapadman (Nirudan), Murugan threw the “Ayil” (The Leaf-shaped Spear/Vel). This act was not just a killing, but a restoration of cosmic order, allowing the sun, moon, and planets to resume their correct paths.
7. The Joy of Somaskanda
The poet visualizes the divine family. He describes Lord Shiva as Paraman, the one holding the Deer (Mari) and the Axe (Parasu) in his hands. He mentions Uma (Parvati) with her beautiful eyes. Murugan is described as the “Ilaiyone” (Younger Son) who sits on the lap or thigh (Madi Misai) of these parents, bringing them immense delight (Magizha). This refers to the Somaskanda form, where Murugan sits between Shiva and Parvati as the bond of love.
8. The Pearl-Rich Shores of Tiruchendur
The song concludes with a serene description of Tiruchendur. The poet describes the seashore where “Babies crawl” (Mathalai Thavazh). In poetic terms, this often refers to the Conch shells crawling on the beach like toddlers. The waves bring pearls (Tharala Mani) onto the sand banks (Pulina). It is a high and holy shore where Vedic scholars (Maraiyavar) reside. The poet surrenders to the Great Lord (Perumale) who dwells in this majestic coastal temple.
Summary
“Arivazhiya Mayalperuga” is a prayer for Dignity in Death. Arunagirinathar is terrified of the pathetic physical condition of dying—rolling eyes, loss of speech, and loss of bowel control—and the arrival of Yama. He pleads with Murugan to save him from this indignity by destroying his karma and senses before that moment comes. The song reminds us that the Lord who taught Tamil to Agastya, restored the path of the Sun and Moon, and sits joyfully on Shiva’s lap, has the power to guide the devotee to a peaceful end at Tiruchendur.
Thiruppugal – திருப்புகழ்