திருப்புகழ் 49 குழைக்கும் சந்தன (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 49 kuzhaikkumsanthana (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 48 குடர்நிண மென்பு (திருச்செந்தூர்)      –      திருப்புகழ் 50 கொங்கைகள் (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம் – தனதானா

குழைக்குஞ்சந் தனச்செங்குங்
குமத்தின்சந் தநற்குன்றங்
குலுக்கும்பைங் கொடிக்கென்றிங் – கியலாலே

குழைக்குங்குண் குமிழ்க்குஞ்சென்
றுரைக்குஞ்செங் கயற்கண்கொண்
டழைக்கும்பண் தழைக்குஞ்சிங் – கியராலே

உழைக்குஞ்சங் கடத்துன்பன்
சுகப்பண்டஞ் சுகித்துண்டுண்
டுடற்பிண்டம் பருத்தின்றிங் – குழலாதே

உதிக்குஞ்செங் கதிர்ச்சிந்தும்
ப்ரபைக்கொன்றுஞ் சிவக்குந்தண்
டுயர்க்குங்கிண் கிணிச்செம்பஞ் – சடிசேராய்

தழைக்குங்கொன் றையைச்செம்பொன்
சடைக்கண்டங் கியைத்தங்குந்
தரத்தஞ்செம் புயத்தொன்றும் – பெருமானார்

தனிப்பங்கின் புறத்தின்செம்
பரத்தின்பங் கயத்தின்சஞ்
சரிக்குஞ்சங் கரிக்கென்றும் – பெருவாழ்வே

கழைக்குங்குஞ் சரக்கொம்புங்
கலைக்கொம்புங் கதித்தென்றுங்
கயற்கண்பண் பளிக்குந்திண் – புயவேளே

கறுக்குங்கொண் டலிற்பொங்குங்
கடற்சங்கங் கொழிக்குஞ்செந்
திலிற்கொண்டன் பினிற்றங்கும் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம் – தனதானா

குழைக்கும் சந்தனச் செங்
குங்குமத்தின் சந்த நற் குன்றம்
குலுக்கும் பைங் கொடிக்கு என்று இங்கு – இயலாலே

குழைக்கும் குண் குமிழ்க்கும் சென்று
உரைக்கும் செங் கயல் கண் கொண்டு
அழைக்கும் பண் தழைக்கும் – சிங்கியராலே

உழைக்கும் சங்கடத் துன்பன்
சுகப் பண்டம் சுகித்து உண்டு உண்டு
உடல் பிண்டம் பருத்து இன்று இங்கு – உழலாதே

உதிக்கும் செங் கதிர் சிந்தும்
ப்ரபைக்கு ஒன்றும் சிவக்கும் தண்டு
உயர்க்கும் கிண்கிணிச் செம் பஞ்சு – அடி சேராய்

தழைக்கும் கொன்றையைச் செம்பொன்
சடைக் கண் தங்கு இயைத்து அங்கும்
தரத்து அம் செம் புயத்து ஒன்றும் – பெருமானார்

தனிப் பங்கின் புறத்தின் செம்
பரத்தின் பங்கயத்தின் சஞ்சரிக்கும்
சங்கரிக்கு என்றும் – பெருவாழ்வே

கழைக்கும் குஞ்சரக் கொம்பும்
கலைக் கொம்பும் கதித்து என்றும்
கயல் கண் பண்பு அளிக்கும் திண் – புய வேளே

கறுக்கும் கொண்டலில் பொங்கும்
கடல் சங்கம் கொழிக்கும் செந்திலில்
கொண்டு அன்பினில் தங்கும் – பெருமாளே.

English

thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham – thanathānā

kuzhaikkumchan thanacchengkung
kumaththinsan thanaRkunRang
kulukkumpaing kodikkenRing – kiyalAlE

kuzhaikkungkuN kumizhkkumchen
Ruraikkumcheng kayaRkaNkoN
dazhaikkumpaN thazhaikkumchin – giyarAlE

uzhaikkumchang kadaththunpan
sukappaNdam sukiththuNduN
dudaRpiNdam paruththinRing – kuzhalAthE

uthikkumcheng kathircchinthum
prapaikkonRunj sivakkunthaN
duyarkkungkiN kiNicchempanj – chadisErAy

thazhaikkungkon Raiyaicchempon
sadaikkaNdan giyaiththangum
tharaththamchem puyaththonRum – perumAnAr

thanippangin puRaththinsem
paraththinpan gayaththinsanj
charikkumsan karikkenRum – peruvAzhvE

kazhaikkungum sarakkompung
kalaikkompung kathiththenRung
kayaRkaNpaN paLikkunthiN – puyavELE

kaRukkungkoN daliRpongum
kadaRchangang kozhikkumchen
thiliRkoNdan pinitRangum – perumALE.

English Easy Version

thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham – thanathānā

kuzhaikkum sandhana sem
kungumaththin sandhana kundram
kulukkum paim kodikku endru ingu iyalAlE

kuzhaikkum guN kumizhkkum sendru
uraikkum sem kayal kaN kondu
azhaikkum paN thazhaikkum singiyarAlE

uzhaikkum sangadaththum pan
suga paNdam sugiththu uNdu uNdu
udal piNdam paruththu indru ingu uzhalAdhE

udhikkum sem kadhir sindhum
prabaikku ondrum sivakkum thaNdu
uyarkkum kiNkiNi sem panju adi sErAy

thazhaikkum kondRaiyai sempon
sadai kaN thangiyai thangum
dharaththam sem puyaththu ondrum perumAnAr

thani pangin puRaththin sem
paraththin pangayaththin
sanjarikkum sangarikku endrum peru vAzhvE

kazhaikkum kunjara kombum
kalai kombum kadhiththu endrum
kayal kaN paNbaLikkum thiN puya vELE

kaRukkum koNdalin pongum
kadal sangam kozhikkum
sendhilil kondu anbinil thangum perumALE

திருப்புகழ் 49 குழைக்கும் சந்தன (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய “குழைக்குஞ்சந் தனச்செங்குங்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயையில் உழன்று உடலை மட்டுமே வளர்க்கும் வீணான வாழ்வை விடுத்து, செம்பஞ்சு தீட்டிய முருகப்பெருமானின் திருவடிகளைப் போற்றி முக்தி அடைவதற்கான மெய்ஞ்ஞான வழியை மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது. திருச்செந்தூர் முருகனின் பெருமையைப் போற்றும் இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. சந்தனமும் குங்குமமும் அணிந்த மார்பகங்கள்

குழைக்கப்பட்ட சந்தனக் குழம்பும், சிவந்த குங்குமமும் பூசப்பட்ட, அழகிய மலைகளைப் போன்ற மார்பகங்களை உடையவர்கள் விலைமாதர்கள். அவர்கள் பச்சைக் கொடியைப் போலத் தங்கள் உடலை அசைத்துக் குலுக்கி, இயற்கையான கவர்ச்சியைக் காட்டி ஆடவர்களைத் தங்கள் பக்கம் ஈர்ப்பார்கள் என்று அருணகிரிநாதர் பாடலைத் தொடங்குகிறார்.

2. கயல் விழிகளின் அழைப்பும் சிங்கியர் மாயையும்

ஆடவர்களின் மனது குழையும்படி நளினமாகப் பேசுவார்கள்; கன்னங்களில் குழி விழும்படிப் பொய்யாகச் சிரிப்பார்கள்; கயல் மீன் போன்ற சிவந்த தங்கள் கண்களால் ஆசைகாட்டி அழைப்பார்கள். நஞ்சினைப் (சிங்கி) போன்று கொடிய மையல் வலையை விரிக்கும் அந்தப் பெண்களின் மாயையில் மனிதர்கள் தங்கள் அறிவை இழந்து எளிதில் வீழ்ந்து விடுகிறார்கள்.

3. உடலை வளர்த்து உழலும் இழிநிலை

இத்தகைய விலைமாதர்களின் வலையில் சிக்கி, உழைப்பதனால் ஏற்படும் பெருஞ்சங்கடங்களையும் துன்பங்களையும் சுமந்து கொண்டு நான் உழல்கின்றேன். உலகியல் சார்ந்த இன்பப் பொருட்களை மட்டுமே நுகர்ந்து, உண்டு உடுத்து இந்த மாமிச உடலை (பிண்டம்) பருக்கச் செய்யும் வீணான செயல்களில் ஈடுபட்டு நான் இனிமேலும் அலைந்து திரியக் கூடாது.

4. சூரிய ஒளியைப் பழிக்கும் செம்பஞ்சடி

காலையில் உதித்தெழும் சிவந்த சூரியனின் கதிர்கள் வீசுகின்ற பிரகாசமான ஒளியையும் தோற்கடிக்கும்படியாகச் சிவந்து விளங்குகின்ற உனது அழகிய திருவடிகள். குளிர்ச்சியும், உயர்ந்த ஒலியும் எழுப்பும் கிண்கிணிகள் ஒலிக்கின்ற, செம்பஞ்சு குழம்பு தீட்டப்பட்ட உனது அந்தத் திருவடிகளை அடியேன் அடையும்படி நீயே எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும்.

5. கொன்றை சூடிய சிவபெருமானின் திருமகன்

பாடலின் பிற்பகுதி இறைவனின் பெருமைகளைப் பேசுகிறது. செழித்து வளர்ந்த கொன்றை மலர்களைத் தமது செம்பொன் நிறத்திலான சடாமுடியில் சூடியவரும், திருநீலகண்டத்தை உடையவரும், சிவந்த அழகிய தோள்களைக் கொண்டவரும் ஆகிய சிவபெருமானின் ஒப்பற்ற திருமகனே முருகவேள்!

6. செந்தாமரையில் வீற்றிருக்கும் சங்கரியின் பெருவாழ்வு

சிவபெருமானின் இடப்பாகத்தில் தனித்த உரிமையோடு வீற்றிருப்பவளும், சிவந்த மேலான தாமரை மலரில் சஞ்சரிப்பவளும், உலகைக் காக்கும் அன்னையுமாகிய சங்கரிக்குப் (பார்வதி தேவிக்கு) மாபெரும் செல்வமாகவும், என்றும் அழியாத பெருவாழ்வாகவும் விளங்கும் குமரவேளே!

7. குறமகள் வள்ளியைத் தழுவிய திண்புயன்

மூங்கிலைப் போன்ற அழகிய தோள்களையும், யானைத் தந்தம் மற்றும் மான் கொம்பைப் போன்று நிமிர்ந்த மார்பகங்களையும், கயல் மீன் போன்ற கண்களையும் உடைய குறவர் குலப் பெண்ணான வள்ளியம்மையைத் தனது வலிமையான தோள்களால் (திண்புயன்) தழுவி மகிழும் அன்பான காதலன் முருகப்பெருமான் ஆவான்.

8. சங்குகள் கொழிக்கும் செந்திலாண்டவன்

கரிய மேகங்கள் சூழ்ந்து இருண்ட வானத்தின் கீழே, பொங்கி எழும் கடலலைகள் சிறந்த சங்குகளைக் கொண்டு வந்து கரையில் கொழிக்கும் இயற்கை வளம் மிக்க தலம் திருச்செந்தூர். அத்தகைய சிறப்புமிக்க செந்திலம்பதியில் அடியவர்கள் மீது கொண்ட பெருங்கருணையோடு வீற்றிருக்கும் பெருமாளே! என்னைக் காம மாயையிலிருந்து காத்தருள்வாயாக.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ், சிற்றின்ப மாயைகளில் சிக்கி உடலை மட்டுமே வளர்க்கும் வீணான வாழ்வை விடுத்து, இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடையும் மெய்ஞ்ஞானப் பாதையை வலியுறுத்துகிறது. சந்தனம், குங்குமம் அணிந்து கயல் விழிகளால் மயக்கும் விலைமாதர்களின் மாயையில் சிக்கித் தவிக்கும் இழிநிலை ஒழிய வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் முருகனிடம் மன்றாடுகிறார். உதிக்கின்ற சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன் கிண்கிணி ஒலிக்கும் முருகனின் சிவந்த திருவடிகளைத் தமக்கு அருளுமாறு இறைஞ்சுகிறார். கொன்றை சூடிய சிவபெருமானின் திருமகனாகவும், செந்தாமரையில் வீற்றிருக்கும் அன்னை பார்வதியின் பெருவாழ்வாகவும், வள்ளியம்மையைத் தழுவிய திண்புயனாகவும் முருகனைப் போற்றுகிறார். கரிய மேகங்கள் சூழ, கடல் அலைகள் சங்குகளைக் கொழிக்கும் திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் எம்பெருமானின் திருவருளே பிறவித் துயரறுத்து முக்தி அருளும் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 49 kuzhaikkumsanthana (thiruchchendhUr)

This song is a study in “Colour and Texture.” Arunagirinathar uses the colour Red repeatedly—the red Kumkum of the women, the red rising Sun of the Lord’s feet, and the red-gold hair of Shiva. He contrasts the “Paste” that traps the body with the “Light” that liberates the soul.

1. The Mountain of Pastes

Arunagirinathar begins by describing the heavy cosmetic ornamentation used to incite lust. He mentions “Santhanam” (Sandalwood paste) mixed with “Cheng Kumkumam” (Red Vermilion). This paste is smeared so thickly that the chest of the woman resembles a “Santhana Kundram”—a hillock of sandalwood. The poet points out that the mind gets stuck in this fragrant, colorful paste, mistaking the decoration for reality.

2. The Enchantresses (Singiyar)

The poet uses a specific term to describe these women: “Singiyar.”

• Singi can refer to a woman of a specific tribe, but here it implies an “Enchantress” or “One who is like poison/alchemy.” He describes their eyes as “Kayal” (Carp fish) that are constantly moving, blinking, and “calling” (Azhaikkum). These eyes are not passive; they are active agents that “speak” and entrap the devotee. The poet laments being caught by the “music” or “prattle” (Pan) of these enchantresses.

3. Fattening the Fleshy Mass

Arunagirinathar critiques the hedonistic lifestyle. He describes the process of “Sukithu Undu”—eating rich food and enjoying sensory pleasures. The result of this is that the “Udal Pindam” (The mass of the body/The corpse-to-be) becomes “Paruthu” (Fat/Swollen). He realizes that he is working hard (Uzhaikkum) only to fatten a body that is destined to perish, while his soul remains starved. He asks, “Must I continue to roll (Kuzhalathe) in this mire?”

4. The Feet Resembling the Rising Sun

The antidote to the red Kumkum of the women is the Red Feet of the Lord. Arunagirinathar asks for the Holy Feet that shine with the brilliance of the “Uthikkum Cheng Kathir”—the Rising Red Sun.

• Imagery: The rising sun dispels darkness; similarly, the glowing feet of Murugan dispel the darkness of lust. He asks to be joined (Seray) to these feet, which are adorned with “Kinkini” (small bells) and painted with “Sem Panju” (Red Cotton dye).

5. The Son of the Golden-Haired Shiva

The song shifts to the divine lineage. Arunagirinathar describes Lord Shiva as the one wearing the “Konrai” (Golden Cassia) flowers. His hair is described as “Sempon Sadai” (Matted locks of Red Gold). This emphasizes the radiant, fiery nature of Shiva. Murugan is introduced as the son of this “Perumanar” (Great Lord), implying that He inherits this golden, radiant nature.

6. The Great Life of Parvati

Arunagirinathar describes the relationship between Murugan and His mother. Parvati is described as “Sankari” (Consort of Sankara) and “Semparai” (The Red Goddess/Shakti) who shares the body of Shiva (Thani Pangin Purathin). The poet calls Murugan “Peru Vazhvu”—The Great Life or The Great Treasure of the Mother. This suggests that Murugan is the very life-breath and joy of the Supreme Goddess.

7. The Consort of the Deer-Like Valli

The poet describes the romantic nature of Murugan. He mentions “Kazhai” (Bamboo/Sugarcane) and “Kulai” (Stag/Deer), invoking the forest setting of Valli. Murugan is described as the “Thin Puya Vel”—The Lord with Strong Shoulders who bestows grace (Panbu Alikkum) upon the fish-eyed Valli. The strength of His shoulders is meant to protect the devotee, just as it protected Valli.

8. The Cloud-Capped Tiruchendur

The song concludes with a dramatic description of the seashore. Arunagirinathar describes “Karukkum Kondal”—dark, rain-bearing clouds gathering over Tiruchendur. The ocean surges (Pongum) and throws up “Sangu” (Conch shells) onto the shore. In this majestic setting, Murugan resides with “Anbu” (Love). The poet surrenders to this Perumale, asking to be anchored in the love of Tiruchendur rather than the lust of the world.

Summary

“Kuzhaikkumsanthana” is a song of Redemption through Radiance. Arunagirinathar contrasts the “Red Paste” (Kumkumam) of worldly women, which leads to the fattening of the perishable body, with the “Red Sun” (Cheng Kathir) of Murugan’s feet, which leads to liberation. He realizes that he has been working hard only to feed a “fleshy mass” (Pindam). He prays to the Lord—the Treasure of Parvati and the Protector of Valli—to save him from this futile existence and grant him the shelter of His sun-like feet at the cloud-covered shores of Tiruchendur.