Thiruppugazh 64 tharikkungkalai (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 63 தந்த பசிதனை (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 65 துன்பங்கொண்டு அங்கம் (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தனத்தந்தன தனத்தந்தன
தனத்தந்தன – தனதானத்
தரிக்குங்கலை நெகிழ்க்கும்பர
தவிக்குங்கொடி – மதனேவிற்
றகைக்குந்தனி திகைக்குஞ்சிறு
தமிழ்த்தென்றலி – னுடனேநின்
றெரிக்கும்பிறை யெனப்புண்படு
மெனப்புன்கவி – சிலபாடி
இருக்குஞ்சிலர் திருச்செந்திலை
யுரைத்துய்ந்திட – அறியாரே
அரிக்குஞ்சதுர் மறைக்கும்பிர
மனுக்குந்தெரி – வரிதான
அடிச்செஞ்சடை முடிக்கொண்டிடு
மரற்கும்புரி – தவபாரக்
கிரிக்கும்பநன் முநிக்குங்க்ருபை
வரிக்குங்குரு – பரவாழ்வே
கிளைக்குந்திற லரக்கன்கிளை
கெடக்கன்றிய – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனத்தந்தன தனத்தந்தன
தனத்தந்தன – தனதானத்
தரிக்கும் கலை நெகிழ்க்கும் பர
தவிக்கும் கொடி – மதன் ஏவில்
தகைக்கும் தனி திகைக்கும் சிறு
தமிழ்த் தென்றலினுடனே – நின்று
எரிக்கும் பிறை எனப் புண்படும்
எனப் புன் கவி – சில பாடி
இருக்கும் சிலர் திருச்செந்திலை
உரைத்து உய்ந்திட – அறியாரே
அரிக்கும் சதுர் மறைக்கும் பிர
மனுக்கும் தெரிவு – அரிதான
அடிச் செஞ் சடை முடி கொண்டிடும்
அரற்கும் புரி – தவ பாரக்
கிரிக் கும்ப நன் முநிக்கும் க்ருபை
வரிக்கும் குரு – பர வாழ்வே
கிளைக்கும் திறல் அரக்கன் கிளை
கெடக் கன்றிய – பெருமாளே.
English
thanaththanthana thanaththanthana
thanaththanthana – thanathānath
tharikkungkalai negizhkkumpara
thavikkungkodi – madhanEvit
Ragaikkunthani thigaikkunjchiRu
thamizhththendralin – udanEnin
RerikkumpiRai yenappuNpadu
menappunkavi – silapAdi
irukkumchilar thiruchchendhilai
uraiththuyndhida – aRiyArE
arikkunjchathur maRaikkumpira
manukkuntheri – varidhAna
adicchenjadai mudikkoNdidu
maraRkumpuri – thavabAra
girikkumbanan munikkumkrupai
varikkunguru – paravAzhvE
kiLaikkunthiRal arakkankiLai
kedakkandRiya – perumALE.
English Easy Version
thanaththanthana thanaththanthana
thanaththanthana – thanathānath
tharikkum kalai negizhkkum para
thavikkum kodi – madhanE vil
thagaikkum thani thigaikkum siRu
thamizh thendralin – udanE ninRu
erikkum piRai ena puN padum
ena pun kavi – sila pAdi
irukkum silar thiru sendhilai
uraiththu uyndhida – aRiyArE
arikkum sathur maRaikkum pira
manukkum therivu – aridhAna
adi sem sadai mudi koNdidum
araRkum puri – thava bAra
giri kumba nan munikkum krupai
varikkum guru – para vAzhvE
kiLaikkum thiRal arakkan kiLai
keda kanRiya – perumALE
திருப்புகழ் 64 தரிக்குங்கலை (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “தரிக்குங்கலை நெகிழ்க்கும்பர…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், இலக்கியப் புலமையையும் கவிபாடும் திறனையும் வெறும் உலகியல் சார்ந்த சிற்றின்பங்களை வர்ணிக்கப் பயன்படுத்தாமல், இறைவனின் பெருமைகளைப் பாடி முக்தி அடையப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற மாபெரும் இலக்கியத் தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. தூய தமிழ்ச் சொற்களைப் பிரித்து ஆராய்ந்து மெய்ப்பொருள் தேடும் உன்னத இலக்கியப் பணிகளுக்கு மிகவும் ஏற்ற இப்பாடலின் விரிவான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:
1. மேகலை நெகிழும் மையல் வர்ணனைகள்
காதலனைப் பிரிந்த தலைவியின் இடுப்பில் அணிந்துள்ள ஆடை (கலை) மற்றும் மேகலை முதலான அணிகலன்கள் உடல் மெலிவால் நெகிழ்ந்து விழுகின்றன; அவள் ஒரு கொடியைப் போலத் துவண்டு தவிக்கிறாள் என்று உலகியல் கவிஞர்கள் அகத்துறைப் பாடல்களை வர்ணிக்கிறார்கள். சிற்றின்ப மயக்கத்தை மையமாக வைத்துப் பாடும் இத்தகைய பாடல்களையே மனிதர்கள் பெரிதும் விரும்பிக் கேட்கிறார்கள் என்று அருணகிரிநாதர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
2. மன்மதன் அம்பும் தென்றலின் வெம்மையும்
காதல் நோயால் வாடும் அப்பெண்ணை மன்மதன் தனது மலர்க்கணைகளால் (அம்புகளால்) தாக்கித் தடுக்கின்றான்; இதனால் அவள் தனிமையில் நின்று திகைக்கின்றாள். இதமாக வீசுகின்ற குளிர்ந்த சிறிய தமிழ்த் தென்றல் காற்றுகூட அவளது உடலைச் சுட்டெரிப்பதாகக் கவிஞர்கள் கற்பனை செய்து பாடுகிறார்கள்.
3. பிறைநிலவு சுடும் காதல் புலம்பல்கள்
அதுமட்டுமன்றி, வானத்தில் தோன்றும் குளிர்ச்சியான பிறைச் சந்திரனும் நெருப்பைப் போல நின்று தன்னைத் தகிப்பதாக அந்தத் தலைவி புண்பட்டுப் புலம்புகிறாள் என்று அவர்கள் வர்ணிக்கிறார்கள். இலக்கியச் சுவைக்காக மனிதர்களின் காம உணர்வுகளைத் தூண்டும் வகையிலேயே இத்தகைய பாடல்கள் புனையப்படுகின்றன.
4. புன்கவி பாடிப் பொழுதை வீணாக்கும் மாந்தர்
இவ்வாறு சிற்றின்பத்தையும், காம நோயையும், பிரிவாற்றாமையையும் வர்ணித்துப் பாடப்படும் கவிதைகளை அருணகிரிநாதர் “புன்கவி” (அற்பமான கவிதைகள்) என்று மிக வன்மையாகச் சாடுகிறார். தங்களுக்குக் கிடைத்த அற்புதமான கவிபாடும் திறனையும், மொழி ஆளுமையையும் இறைவனைப் பாடுவதற்குப் பயன்படுத்தாமல், இத்தகைய புன்கவிகளைப் பாடிக்கொண்டே சிலர் தங்கள் வாழ்நாளை வீணாக்குகிறார்கள்.
5. திருச்செந்தூரைப் பாடாத அறியாமை
இலக்கியப் புலமை பெற்றிருந்தும், மாபெரும் புண்ணியத் தலமான திருச்செந்தூரின் பெருமைகளையும், அங்கு வீற்றிருக்கும் செந்திலாண்டவனின் புகழையும் பாடித் தங்கள் பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடந்து உய்வடைய (முக்தி பெற) அறியாத அறியாமையில் இந்த உலக மாந்தர்கள் இருக்கிறார்களே! என்று அவர் பெரிதும் வருந்துகிறார்.
6. மும்மூர்த்திகளுக்கும் வேதங்களுக்கும் எட்டாதவன்
பாடலின் பிற்பகுதி முருகனின் எல்லையில்லாப் பெருமைகளைப் பேசுகிறது. காக்கும் கடவுளான திருமாலுக்கும் (அரி), நான்கு வேதங்களுக்கும் (சதுர் மறை), படைப்புக் கடவுளான பிரம்மனுக்கும் முழுமையாக அறிந்து கொள்வதற்கு அரிய (தெரிவு அரிதான) மாபெரும் பரம்பொருளாக விளங்குபவன் முருகப்பெருமான்.
7. ஈசனுக்கும் அகத்தியருக்கும் அருளிய குருபரன்
கங்கையைத் தாங்கிய சிவந்த சடாமுடியைக் கொண்ட சிவபெருமானுக்கும் (அரன்), பெரிய மலை போன்ற கடினமான தவங்களைச் செய்தவரான கும்பமுனியாகிய அகத்திய முனிவருக்கும் நேரில் தோன்றி, தனது பெருங்கருணையால் உபதேசங்களை வழங்கிய சிறந்த ஞான குருநாதனாக (குருபர வாழ்வாக) முருகவேள் வீற்றிருக்கிறான்.
8. அரக்கர் கிளைகளை அழித்த மாவீரன்
நாளுக்கு நாள் பெருகி வளர்ந்த வலிமைமிக்க அரக்கனான சூரபத்மனின் சுற்றத்தார் (கிளை) அனைவரும், போர்க்களத்தில் வேரோடு அழியும்படிச் சினங்கொண்டு (கன்றிய) தனது வேலாயுதத்தைச் செலுத்திப் போர் செய்த வீரனே! திருச்செந்தூர்ப் பெருமாளே! அடியேனுக்கு உனது மெய்கீர்த்திகளைப் பாடும் ஞானத்தைத் தந்தருள்வாயாக.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், கவிபாடும் திறனைப் பெற்றவர்கள் அதனை உலகியல் காமத்தை வர்ணிக்கும் “புன்கவி”களைப் பாடப் பயன்படுத்தாமல், இறைவனைப் பாடி முக்தி பெறப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. ஆடை நெகிழுதல், மன்மதனின் அம்பு, தென்றலின் தீண்டல், நிலவின் வெம்மை என்று காம நோயைப் பற்றிப் பாடும் அற்பக் கவிதைகளை இயற்றிச் சிலர் திருச்செந்தூரின் பெருமையைப் பாடி உய்வடைய அறியாமல் இருக்கிறார்களே என்று அருணகிரிநாதர் வருந்துகிறார். திருமால், பிரம்மன் மற்றும் வேதங்களுக்கும் எட்டாத பரம்பொருளாகவும்; சிவபெருமானுக்கும் அகத்திய முனிவருக்கும் அருளிய ஞான குருவாகவும் முருகனைப் போற்றுகிறார். அரக்கர்களின் சுற்றத்தை அழித்த திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானைப் பாடித் துதிப்பதே இலக்கிய அறிவின் உண்மையான பயன் முக்திக்கு வழி வகுக்கும் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 64 tharikkungkalai (thiruchchendhUr)
This song is a literary critique by Arunagirinathar. He scolds fellow poets who waste their linguistic skills composing erotic poetry about human romance (using clichés like the “burning moon” and “loosening clothes”) instead of singing the praises of the Lord of Tiruchendur, which alone leads to salvation.
1. The Cliché of the Loosening Garments
Arunagirinathar begins by mocking the standard tropes used in romantic poetry (Aham literature). He describes the typical heroine depicted in these poems: her clothes (Kalai) are slipping off (Negizhkkum) because she has grown thin from the pangs of separation. Her waist, delicate as a creeper (Kodi), trembles in distress (Thavikkum). The poet points out that writers obsess over these physical symptoms of lust, attributing them to the arrows of Manmatha (Cupid), rather than focusing on the soul’s longing for God.
2. The Burning Breeze of Tamil
The poet continues to list the complaints of the lovelorn heroine found in “lowly poetry.” She claims to be bewildered (Thigaikkum) and tortured by the “Siru Tamil Thendral”—the gentle southern breeze. In romantic conventions, the cool breeze is supposed to be pleasant, but to a separated lover, it feels like fire. Arunagirinathar highlights the irony of poets blaming the soothing Tamil wind for causing pain, emphasizing the delusion involved in worldly attachment.
3. The Scorching Crescent Moon
The critique of erotic metaphors continues. The poets write that the “Pirai” (Crescent Moon), which should be cool and calming, is actually burning (Erikkum) like the sun. They describe the lover as being “wounded” (Pun Padum) by moonlight. Arunagirinathar labels these verses as “Pun Kavi”—Lowly, Wounded, or Useless Poetry. He laments that poets spend their intellect constructing these paradoxes (burning moon, painful breeze) to describe the fleeting misery of human lust.
4. The Ignorance of the Learned Poets
This is the turning point of the song. Arunagirinathar notes that there are people (Silar) who are skilled enough to write such complex poetry, yet they remain spiritually ignorant. He says, “Thiruchendilai Uraithu Uyinthida Ariyare”—”They do not know how to praise Tiruchendur and attain salvation.” He implies that the purpose of learning Tamil and poetry is not to describe human romance, but to praise the Lord. By failing to do so, these poets waste their lives despite their literacy.
5. The Mystery Beyond the Vedas
The song shifts from the pettiness of human poetry to the grandeur of the Divine. Arunagirinathar describes the Supreme Reality. He mentions Hari (Vishnu), the Four Vedas (Sathur Marai), and Brahma (Piraman). He states that for all of them, the Ultimate Truth remains “Therivu Arithana”—rare or difficult to comprehend fully. This establishes that the Godhead is beyond the reach of mere intellectual analysis or scripture reading.
6. The Penance of the Red-Haired Shiva
Arunagirinathar describes Lord Shiva, known as Aran. Shiva is described as having “Sen Jadai” (Red matted locks) and Holy Feet. Despite being the Supreme Lord whom Brahma and Vishnu cannot fully grasp, this Shiva performed “Puri Thava” (Penance/Tumultuous austerity) to become a student. This refers to the incident at Swamimalai, where Shiva acted as a disciple to receive the “Pranava Upadesa” from his son, Murugan.
7. The Guru of the Pot-Born Sage
The poet connects Murugan to the Tamil language in a divine context, contrasting the “erotic Tamil” mentioned in verse 2. He calls Murugan the “Guru Para” (Supreme Teacher) who bestowed grace (Krupai) upon “Kumbha Muni” (Sage Agastya). Agastya, the father of Tamil grammar, resides on the Podhigai Mountain (Giri). The implication is: “Bad poets use Tamil for lust; Sage Agastya used Tamil for Grace. Follow Agastya, not the bad poets.”
8. The Destroyer of the Demon Clan
The song concludes with the warrior aspect of Murugan. Arunagirinathar describes the demon Surapadman as a “Thiral Arakkan”—a powerful demon with a massive army or lineage. Murugan became angry (Kandriya) specifically to destroy this “Kilai” (Branch/Lineage/Crowd). He is the Perumale (Great Lord) who wipes out the lineage of evil. Just as He destroyed the demon’s clan, He can destroy the “clan” of bad thoughts and useless poetry in the devotee’s mind.
Summary
“Tharikkungkalai” is a song of Literary and Spiritual Correction. Arunagirinathar critiques poets who waste their talent writing “Pun Kavi” (Lowly Poetry) about human lust, using tired clichés like “loosening clothes” and the “burning moon.” He states that true salvation comes only from singing the praise of Tiruchendur. He contrasts these ignorant poets with the truly wise: Lord Shiva, who performed penance to learn from Murugan, and Sage Agastya, who received grace from Him. The song urges the devotee to stop describing the “burning breeze” of lust and start praising the Guru who destroyed the demon clans.
Thiruppugal – திருப்புகழ்