Thiruppugal 800 Suzhndhuendrathukka
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
பாடல்
தாந்தாந்த தத்ததன தாந்தாந்த தத்ததன
தாந்தாந்த தத்ததன – தனதான
சூழ்ந்தேன்ற துக்கவினை சேர்ந்தூன்று மப்பில்வளர்
தூண்போன்ற இக்குடிலு – முலகூடே
சோர்ந் தூய்ந்து மக்கினியில் நூண்சாம்பல் பட்டுவிடு
தோம்பாங்கை யுட்பெரிது – முணராமே
வீழ்ந்தீண்டி நற்கலைகள் தான்தோண்டி மிக்கபொருள்
வேண்டீங்கை யிட்டுவர – குழுவார்போல்
வேம்பாங்கு மற்றுவினை யாம்பாங்கு மற்றுவிளை
வாம்பாங்கில் நற்கழல்கள் – தொழஆளாய்
வாழ்ந்தான்ற கற்புடைமை வாய்ந்தாய்ந்த நற்றவர்கள்
வான்தோன்று மற்றவரு – மடிபேண
மான்போன்ற பொற்றொடிகள் தாந்தோய்ந்த நற்புயமும்
வான்தீண்ட வுற்றமயில் – மிசையேறித்
தாழ்ந்தாழ்ந்த மிக்ககடல் வீழ்ந்தீண்டு வெற்பசுரர்
சாய்ந்தேங்க வுற்றமர்செய் – வடிவேலா
தான்தோன்றி யப்பர்குடி வாழ்ந்தீன்ற நற்புதல்வ
தான்தோன்றி நிற்கவல – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தாந்தாந்த தத்ததன தாந்தாந்த தத்ததன
தாந்தாந்த தத்ததன – தனதான
சூழ்ந்து ஏன்ற துக்க வினை சேர்ந்து ஊன்றும் அப்பில் வளர்
தூண் போன்ற இக்குடிலும் – உலகு ஊடே
சோர்ந்து ஊய்ந்தும் அக்கினியில் நூண் சாம்பல் பட்டுவிடு
தோம் பாங்கை உள் பெரிதும் – உணராமே
வீழ்ந்து ஈண்டி நல் கலைகள் தான் தோண்டி மிக்க பொருள்
வேண்டி ஈங்கை இட்டு வரகு – உழுவார் போல்
வே(கு)ம் பாங்கும் அற்று வினையா(கு)ம் பாங்கும் அற்று விளை
வா(கு)ம் பாங்கில் நல் கழல்கள் – தொழ ஆளாய்
வாழ்ந்து ஆன்ற கற்புடைமை வாய்ந்து ஆய்ந்த நல் தவர்கள்
வான் தோன்று மற்றவரும் – அடிபேண
மான் போன்ற பொன் தொடிகள் தாம் தோய்ந்த நல் புயமும்
வான் தீண்ட உற்ற மயில் – மிசை ஏறி
தாழ்ந்து ஆழ்ந்த மிக்க கடல் வீழ்ந்து ஈண்டு வெற்பு அசுரர்
சாய்ந்து ஏங்க உற்று அமர் – செய் வடிவேலா
தான் தோன்றியப்பர் குடி வாழ்ந்து ஈன்ற நல் புதல்வ
தான் தோன்றி நிற்க வ(ல்)ல – பெருமாளே
English
sUzhnthEnRa thukkavinai sErnthUnRu mappilvaLar
thUNpOnRa ikkudilu – mulakUdE
sOrnthUynthu makkiniyil nUNsAmpal pattuvidu
thOmpAngai yutperithu – muNarAmE
veezhntheeNdi naRkalaikaL thAnthONdi mikkaporuL
vENdeengai yittuvara – kuzhuvArpOl
vEmpAngu matRuvinai yAmpAngu matRuviLai
vAmpAngil naRkazhalkaL – thozhaALAy
vAzhnthAnRa kaRpudaimai vAynthAyntha natRavarkaL
vAnthOnRu matRavaru – madipENa
mAnpOnRa potRodikaL thAnthOyntha naRpuyamum
vAntheeNda vutRamayil – misaiyERith
thAzhnthAzhntha mikkadal veezhntheeNdu veRpasurar
sAynthEnga vutRamarsey – vadivElA
thAnthOnRi yapparkudi vAzhntheenRa naRputhalva
thAnthOnRi niRkavala – perumALE.
English Easy Version
sUzhnthu EnRa thukka vinai sErnthu UnRum appil vaLar
thUN pOnRa ikkudilum – ulaku UdE
sOrnth Uynthum akkiniyil nUN sAmpal pattuvidu
thOm pAngai uL perithum – uNarAmE
veeznthu eeNdi nal kalaikaL thAn thONdi mikka poruL
vENdi eengai ittu varaku – uzhuvAr pOl
vE(ku)m pAngum atRu vinaiyA(ku)m pAngum atRu viLai
vA(ku)m pAngil nal kazhalkaL – thozha ALAy
vAzhnthu AnRa kaRpudaimai vAynthu Ayntha nal thavarkaL
vAn thOnRu matRavarum – adipENa
mAn pOnRa pon thodikaL thAm thOyntha nal puyamum
vAn theeNda utRa mayil – misai ERi
thAzhnthu Azhntha mikka kadal veezhnthu eeNdu veRpu asurar
sAynthu Enga utRu amar sey – vadivElA
thAn thOnRiyappar kudi vAzhnthu eenRa nal puthalva
thAn thOnRi niRka va(l)la – perumALE.
திருப்புகழ் 800 சூழ்ந்து ஏன்ற துக்க (தான் தோன்றி) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழ் பாடல்களில் ஒன்றான “சூழ்ந்து ஏன்ற துக்க” (பாடல் எண்: 800) தான்தோன்றி (காஞ்சனூர் அல்லது தான்தோன்றி மலை போன்ற சுயம்புத் தலங்களைக் குறிக்கலாம்) என்னும் திருத்தலத்தின் மீது பாடப்பட்டதாகும். மனித உடலின் நிலையாமையையும், வினைகளின் கசப்பையும் விளக்கி, அதிலிருந்து விடுபட்டு இறைவனின் திருவடியைச் சேர வேண்டும் என்ற தத்துவத்தை இப்பாடல் விளக்குகிறது.
துக்கமும் வினையும் சூழ்ந்த உடல்
மனிதப் பிறவியானது துக்கங்களும் (துன்பங்களும்), பூர்வ ஜென்ம வினைகளும் சூழ்ந்து உருவானது. தாயின் கர்ப்பத்தில் நீர் (அப்பு) நிறைந்துள்ள பையில், இந்த உடல் வளர்கிறது. பார்ப்பதற்கு இது ஒரு தூணைப் போல (தூண் போன்ற இக்குடிலும்) மிகவும் வலிமையானது போலவும், நிலையானது போலவும் இந்த உலகத்தில் காட்சியளிக்கிறது. ஆனால் இது உண்மையில் வினைப்பயனால் வந்த ஒரு தற்காலிகமான கூரை வீடு மட்டுமே.
இறுதியில் சாம்பலாகும் நிலையாமை
வெளித்தோற்றத்திற்கு வலிமையாகத் தெரியும் இந்த உடல், காலப்போக்கில் தளர்ந்து, சோர்வடைந்து, இறுதியில் இறந்து போகிறது. உயிர் நீங்கிய பிறகு, இந்த உடல் நெருப்பில் இடப்பட்டு, மிக நுண்ணிய சாம்பலாக (நூண் சாம்பல்) மாறிப் போகிறது. இந்த உடல் ஒரு பிழையானது, நிலையற்றது (தோம்பாங்கு) என்பதைத் தனது உள்மனதில் மனிதன் ஆழமாக உணர்வதில்லை. இதுவே மனித வாழ்வின் அவலமாகும்.
வீண் கல்வியும் செல்வச் செருக்கும்
உண்மையை உணராமல், பலவிதமான கலைகளையும் நூல்களையும் ஆழமாகத் தோண்டித் துருவிப் படிக்கிறோம். தேவைக்கு அதிகமான பெரும் செல்வத்தைத் தேடிச் சேர்க்கிறோம். ஆனால், இவையெல்லாம் ஒரு கூட்டமாகச் சேர்ந்து நமக்குத் தீமையைத்தான் (வேண்டீங்கை) விளைவிக்கின்றனவே தவிர, ஆன்ம ஈடேற்றத்தைத் தருவதில்லை. வீண் கல்வியும், அதிகப்படியான செல்வமும் ஆபத்தையே வரவழைக்கும் என்று எச்சரிக்கிறார்.
கசப்பான வினைகள் நீங்க வழி
வேப்பங்காயைப் போல கசக்கின்ற தீய வினைகள் (வேம்பாங்கு) என்னை விட்டு நீங்க வேண்டும். மீண்டும் மீண்டும் பிறவியை உண்டாக்கும் கர்ம வினைகள் என்னைச் சாராதிருக்க வேண்டும். அதற்கு, நன்மையை மட்டுமே விளைவிக்கின்ற உனது அழகிய வீரக்கழல் அணிந்த திருவடிகளைத் தொழுவதற்கு, என்னை ஒரு அடிமையாக (ஆளாய்) நீ ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
கற்புடையோரும் தேவரும் போற்றும் பாதம்
வாழ்க்கையில் நெறி தவறாத கற்பு நெறி கொண்ட பெண்களும், உண்மையை ஆராய்ந்து அறிந்த சிறந்த தவசிகளும் (நற்றவர்கள்) முருகப்பெருமானை வணங்குகிறார்கள். அதுமட்டுமின்றி, வானத்தில் தோன்றுகின்ற தேவர்களும் (வான் தோன்று மற்றவரும்) உனது திருவடிகளை விரும்பிப் போற்றுகின்றனர். அத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்த திருவடிகள் முருகனுடையவை.
தேவியர் தழுவும் தோள்களும் மயில் வாகனமும்
மான் போன்ற அழகிய கண்களையும், பொன் வளையல்களையும் (பொற்றொடிகள்) அணிந்த வள்ளி மற்றும் தெய்வானை ஆகிய இருவரும் தழுவி மகிழும் அழகிய திருத்தோள்களை உடையவன் முருகன். அவன், ஆகாயத்தைத் தொடும் அளவிற்குப் பறக்கும் வல்லமை கொண்ட மயில் வாகனத்தின் (வான் தீண்ட உற்ற மயில்) மீது ஏறி வலம் வருகிறான்.
அசுரரை அழித்த வடிவேல்
மிக ஆழமான கடலுக்குள்ளும் (தாழ்ந்தாழ்ந்த மிக்க கடல்), கிரௌஞ்ச மலையாகவும் மறைந்து நின்ற அசுரர்கள் (சூரபத்மன் மற்றும் அவனது தம்பிகள்) நிலைகுலைந்து சாயும்படியும், ஏங்கி அழும்படியும் போர் புரிந்தவன் முருகன். அசுரர்களை அழித்து உலகத்தைக் காத்த அந்தக் கூர்மையான ஆயுதமே ‘வடிவேல்’ ஆகும்.
தான்தோன்றி அப்பரின் திருமகன்
யாராலும் படைக்கப்படாமல், தானே சுயம்புவாகத் தோன்றியவர் சிவபெருமான். அவரை “தான்தோன்றி அப்பர்” என்று அழைப்பர். அத்தகைய சிவபெருமானின் குலத்தைக் காக்க வந்த (குடி வாழ்ந்து ஈன்ற) நற்புதல்வன் முருகன். மேலும், தான்தோன்றி மலை போன்ற தலங்களில் சுயம்புவாகத் தானே தோன்றி நின்று அருள்பாலிக்கும் வல்லமை உடைய பெருமாளே! என்று பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.
சுருக்கம்
துன்பமும் வினையும் சூழ்ந்த இந்த உடல், தூண் போலத் தெரிந்தாலும் இறுதியில் நெருப்பில் வெந்து சாம்பலாகக் கூடியது. இந்த நிலையாமையை உணராமல், வீண் கலைகளையும் செல்வத்தையும் தேடி அலைந்து, கசப்பான வினைகளில் சிக்கிக் கொள்கிறேன். கற்புடையோரும், தேவர்களும் வணங்கும் உனது திருவடிகளை நானும் தொழும்படி என்னை ஆட்கொள்ள வேண்டும். வள்ளி-தெய்வானை அணைக்கும் தோள்களை உடையவனே! அசுரர்களை அழித்த வேலவனே! தான்தோன்றி அப்பரான சிவபெருமானின் மகனே! சுயம்புவாகத் தோன்றி அருளும் பெருமாளே! என் வினைகளை நீக்கி அருள்வாயாக.
The Essence of Thiruppugazh 800 Soozhndhu Enra Thukka (Thaan Thondri)
In this song, the poet reflects on the fragility of the human body and the futility of gathering worldly knowledge without divine grace. He concludes with a magnificent tribute to Lord Murugan as the “self-manifested” son of the “self-manifested” Shiva.
The Pillar of Sorrows
The song begins with a sobering analysis of the human body. Arunagirinathar describes it as a “Kudil” (a small hut or shack) that is supported by a pillar (Thun) made of flesh and marrow, growing out of the “water” of the womb. He emphasizes that this body is “surrounded by sorrows” (Suzhndhu Endra Thukka) and “fixed in karma” (Vinai Serndhu). By calling the body a shack, he reminds us of its temporary and unstable nature—it is not a permanent fortress, but a fragile shelter for the soul.
The Finality of Ash
The poet looks ahead to the end of the physical journey. He describes how this “shack” eventually becomes weary (Sornthu), breathes its last (Uynthu), and is consumed by fire (Akkiniyil). The result is nothing more than fine ash (Nun Sampal). Arunagirinathar laments that despite knowing this inevitable end, humans live in a state of great delusion (Thompangai utperithu), failing to realize the true spiritual knowledge (Unarame) that lies beyond the burning of the body.
The Vanity of Intellectual Crowding
A unique critique in this song is directed toward those who gather knowledge for the wrong reasons. The poet observes people who “fall into” various arts and sciences (Narkalaigal) and act as if they have “self-manifested” (Thanthondri) great wisdom. He compares them to a crowd (Kuzhuvar) that gathers only to seek material wealth and fame (Mikka Porul). This highlights the ego of the scholar who collects information to impress others while remaining spiritually empty.
The Path of Bitter Fruits
Arunagirinathar describes the life of a person without devotion as being “bitter like the Neem (Vembu) tree” (Vempangu Matru). He warns that such a life leads only to more karma (Vinai Ampangu). Without worshiping the “Good Ankleted Feet” (Narkazhalgal) of the Lord, the soul continues to produce “bad fruits” that keep it bound to the cycle of rebirth. He expresses a deep longing to stop this cycle of bitterness and instead serve the Divine Feet.
The Devotion of the Virtuous
The song transitions to the world of the spirit. The poet speaks of the “Good Sages” (Natravarkal) and those of great virtue (Karudaimai) who have spent their lives in austerity. These great souls, along with the celestial beings in the heavens (Vanthondru), all seek to protect and cherish the “Feet of the Lord” (Adipena). This serves as a model for the devotee: true success is not in the “crowding of arts” mentioned earlier, but in being a humble servant to God.
The Embrace of the Golden Shoulders
The poet provides a beautiful description of the Lord’s form. He speaks of Murugan’s “Good Shoulders” (Narpuyamum) which are embraced by his consorts (Valli and Deivayanai), who wear golden bangles (Potrodikal). These shoulders are so high they seem to “touch the sky” (Vantheenda). This imagery represents the Lord’s immense strength and his role as the cosmic husband to the soul, offering a “Golden Embrace” that is far superior to any worldly attachment.
The Spear that Shook the Oceans
Arunagirinathar praises the Vadivel (the Sharp Spear). He describes the battle where Murugan rode his peacock to face the Asuras. The battle was so intense that the “deepest oceans” (Mikkadal) were disturbed and the “Demon Mountains” (VeRpasurar) were toppled and defeated (Saynthenga).
This represents the power of Divine Wisdom to shatter the “mountains” of the ego and still the “ocean” of restless desires.
The Self-Manifested Son (Thanthondri)
The song concludes with a play on the name of the temple, Thanthondrimalai. “Thanthondri” means “Self-Manifested” (Swayambhu). Murugan is called the “Good Son” (Narputhalva) of the “Self-Manifested Father” (Lord Shiva). He addresses Murugan as the one who “stands self-manifested” in the heart of the devotee. By calling him Perumale, the poet surrenders to the Lord who needs no external cause for His existence and who can manifest spontaneously to save his children.
Summary
Thiruppugazh 800 is a call to move from intellectual vanity to divine surrender.
Arunagirinathar begins by exposing the truth of the body—a “shack of sorrows” destined to become ash. He critiques those who “crowd” around worldly arts for fame, comparing their lives to the bitter fruit of the Neem tree.
He then contrasts this with the “Golden Shoulders” of Lord Murugan, which are worshipped by sages and celestials. He concludes that the only way to topple the “Demon Mountains” of our own ego is to surrender to the Self-Manifested Lord of Thanthondrimalai, the Son of Shiva, who can spontaneously manifest in our hearts to grant us liberation.