Thiruppugazh 91 mundhuthamizhmAlai (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 90 முகிலாமெனும் (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 92 முலை முகம் (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தந்ததன தான தானத் தான
தந்ததன தான தானத் தான
தந்ததன தான தானத் தான – தனதானா
முந்துதமிழ் மாலை கோடிக் கோடி
சந்தமொடு நீடு பாடிப் பாடி
முஞ்சர்மனை வாசல் தேடித் தேடி – யுழலாதே
முந்தைவினை யேவ ராமற் போக
மங்கையர்கள் காதல் தூரத் தேக
முந்தடிமை யேனை யாளத் தானு – முனைமீதே
திந்திதிமி தோதி தீதித் தீதி
தந்ததன தான தானத் தான
செஞ்செணகு சேகு தாளத் தோடு – நடமாடுஞ்
செஞ்சிறிய கால்வி சாலத் தோகை
துங்கஅநு கூல பார்வைத் தீர
செம்பொன்மயில் மீதி லேயெப் போது – வருவாயே
அந்தண்மறை வேள்வி காவற் கார
செந்தமிழ்சொல் பாவின் மாலைக் கார
அண்டருப கார சேவற் கார – முடிமேலே
அஞ்சலிசெய் வோர்கள் நேயக் கார
குன்றுருவ ஏவும் வேலைக் கார
அந்தம்வெகு வான ரூபக் கார – எழிலான
சிந்துரமின் மேவு போகக் கார
விந்தைகுற மாது வேளைக் கார
செஞ்சொலடி யார்கள் வாரக் கார – எதிரான
செஞ்சமரை மாயு மாயக் கார
துங்கரண சூர சூறைக் கார
செந்தினகர் வாழு மாண்மைக் கார – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தந்ததன தான தானத் தான
தந்ததன தான தானத் தான
தந்ததன தான தானத் தான – தனதானா
முந்து தமிழ் மாலை கோடிக் கோடி
சந்தமொடு நீடு பாடிப் பாடி
முஞ்சர் மனை வாசல் தேடித் தேடி – உழலாதே
முந்தை வினை ஏவராமல் போக
மங்கையர்கள் காதல் தூரத்து ஏக
முந்து அடிமையேனை ஆளத் தானும் – முனை மீதே
திந்திதிமி தோதி தீதித் தீதி
தந்ததன தான தானத் தான
செஞ்செணகு சேகு தாளத்தோடு – நடமாடும்
செஞ் சிறிய கால் விசாலத் தோகை
துங்க அநுகூல பார்வைத் தீர
செம்பொன் மயில் மீதிலே எப்போது – வருவாயே
அம் தண் மறை வேள்வி காவற்கார
செந்தமிழ் சொல் பாவின் மாலைக்கார
அண்டர் உபகார சேவற்கார – முடி மேலே
அஞ்சலி செய்வோர்கள் நேயக்கார
குன்று உருவ ஏவும் வேலைக்கார
அந்தம் வெகுவான ரூபக்கார – எழிலான
சிந்துர மின் மேவு போகக்கார
விந்தை குற மாது வேளைக்கார
செஞ்சொல் அடியார்கள் வாரக்கார – எதிரான
செஞ் சமரை மாயும் மாயக்கார
துங்க ரண சூர சூறைக்கார
செந்தில் நகர் வாழும் ஆண்மைக்கார – பெருமாளே.
English
thanthathana thāna thānath thāna
thanthathana thāna thānath thāna
thanthathana thāna thānath thāna – thanathānā
mundhuthamizh mAlai kOdik kOdi
sandhamodu needu pAdip pAdi
munjarmanai vAsal thEdith thEdi – uzhalAdhE
mundhaivinai yEva rAmaR pOga
mangaiyargal kAdhal dhUrath thEga
mundhadimaiy Enai ALath thAnu – munaimeedhE
dhindhidhimi thOdhi theedhith theedhi
thandhathana thAna thAnath thAna
chenjeNagu chEgu thALath thOdu – nadamAdum
chenchiRiya kAlvi sAlath thOgai
thungaanu kUla pArvaith theera
semponmayil meedhi lEep pOdhu – varuvAyE
andhaNmaRai veLvi kAvaR kAra
senthamizhsol pAvin mAlaik kAra
aNdaruba kAra sEvaR kAra – mudimElE
anjalisey vOrgaL nEyak kAra
kundRuruva Evum vElaik kAra
andhamvegu vAna rUpak kAra – ezhilAna
sindhuramin mEvu bOgak kAra
vindhaikuRa mAdhu vElaik kAra
sencholadi yArgaL vArak kAra – edhirAna
senchamarai mAyu mAyak kAra
thungaraNa sUra sURaik kAra
sendhinagar vAzhu mANmaik kAra – perumALE.
English Easy Version
thanthathana thāna thānath thāna
thanthathana thāna thānath thāna
thanthathana thāna thānath thāna – thanathānā
mundhu thamizh mAlai kOdi kOdi
sandhamodu needu pAdi pAdi
munjar manai vAsal thEdi thEdi uzhalAdhE
mundhai vinai EvarAmal pOga
mangaiyargaL kAdhal dhooraththu Ega
mundhu adimaiyEnai ALa thAnum munai meedhE
dhindhidhimi thOdhi theedhi theedhi
thandhadhana thAna thAna thAna
senjeNagu sEgu thALaththOdu nadam Adum
sem siRiya kAl visAla thOgai
thunga anugoola pArvai theera
sem pon mayil meedhilE eppOdhu varuvAyE
am thaN maRai vELvi kAval kAra
sem thamizh sol pAvin mAlai kAra
aNdar ubakAra sEval kAra mudi mElE
anjali seyvOrgaL nEya kAra
kundru uruva Evum vElai kAra
andham veguvAna roopa kAra ezhilAna
sindhura min mEvu bOga kAra
vindhai kuRa mAdhu vElai kAra
sem sol adiyArgaL vAra kAra edhirAna
sem samarai mAyum mAya kAra
thunga raNa soora sooRai kAra
sendhil nagar vAzhum mANmai kAra perumALE
திருப்புகழ் 91 முந்துதமிழ் மாலை (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய “முந்துதமிழ் மாலை” எனத் தொடங்கும் இந்த 91-வது திருப்புகழ், முருகப்பெருமானின் மாபெரும் வீரத்தையும், அவனது பல்வேறு சிறப்புகளையும் “கார” என்னும் உரிச்சொல் கொண்டு மிக அழகாகப் போற்றும் சந்த நயம் மிக்க பாடலாகும். உலகியல் ஆசைகளைத் துறந்து, இறைவனின் மயில் வாகன தரிசனத்தை வேண்டி நிற்கும் இப்பாடலின் விரிவான தத்துவ விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:
1. உலோபிகளைப் பாடி உழலும் இழிநிலை
தொன்மை வாய்ந்ததும், இனிமை நிறைந்ததுமான தெய்வத் தமிழைக் கொண்டு, கோடிக்கணக்கான சந்த நயங்களுடன் பாடல்களைப் பாடும் திறனைப் பெற்றிருக்கிறார்கள் புலவர்கள். ஆனால், அத்தகைய உயர்ந்த தமிழை இறைவனைப் பாடுவதற்குப் பயன்படுத்தாமல், பொருள் ஆசையின் காரணமாகத் தகுதியற்ற, கொஞ்சமும் இரக்கமற்ற கஞ்சர்களின் (முஞ்சர்) வீட்டு வாசல்களைத் தேடித் தேடிச் சென்று அவர்களைப் புகழ்ந்து பாடுகிறார்கள். அத்தகைய இழிவான நிலையில் உழன்று என் வாழ்நாளை நான் வீணாக்கக் கூடாது என்று அருணகிரிநாதர் பாடலின் தொடக்கத்தில் வேண்டுகிறார்.
2. முந்தைப் பழவினையும் மங்கையர் மயக்கமும் நீங்குதல்
மனிதர்களின் துன்பங்களுக்கு இரண்டு முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன. ஒன்று, பல பிறவிகளாகத் தொடரும் ‘முந்தை வினை’ எனப்படும் சஞ்சித கர்மா. மற்றொன்று, பெண்களின் மீது கொள்ளும் உடல் சார்ந்த மையல் (காமம்). இந்த முந்தைய கர்ம வினைகள் என்னை வந்து தாக்காமல் என்னை விட்டு விலகிப் போகவும், விலைமகளிர் மீதுள்ள சிற்றின்ப ஆசை என்னை விட்டு வெகுதூரத்திற்கு ஓடிப்போகவும், ஆதிகாலம் தொட்டே உனக்கு அடிமையாக இருக்கும் என்னை நீ ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று முருகனிடம் சரணடைகிறார்.
3. தாள லயத்துடன் நடனமாடும் மயில் வாகனம்
“திந்திதிமி தோதி தீதித் தீதி…” என்று தொடங்கும் சந்த வரிகள், முருகப்பெருமானின் வாகனமான மயில் தோகை விரித்து ஆடும்போது எழும் நாதத்தை நம் செவிகளில் ஒலிக்கச் செய்கின்றன. பலவிதமான வாத்தியங்களின் முழக்கங்களோடு, தாளத்தின் கதிக்கு ஏற்ப, செஞ்செணகு சேகு என்ற ஒலிகளுடன் நடனமாடும் அந்த மயிலின் கம்பீரமான அசைவுகளை அருணகிரிநாதர் மிகச் சிறந்த சொற்கட்டுகளால் இங்கு கண்முன் நிறுத்துகிறார்.
4. கருணைப் பார்வையும் பொன்மயில் தரிசனமும்
அப்படி நடனமாடும் மயிலானது, சிவந்த சிறிய பாதங்களையும், அகண்டு விரிந்த பெரிய தோகையையும் கொண்டது. அந்த மயிலின் மீது அமர்ந்து வரும் வீரனான முருகப்பெருமான், தன் அடியார்களுக்குச் சகல நன்மைகளையும் (அனுகூலம்) தரக்கூடிய தூய்மையான, கருணை பொருந்திய பார்வையைக் கொண்டவன். “அப்படிப்பட்ட பேரழகு வாய்ந்த செம்பொன் மயிலின் மீது அமர்ந்து, எனக்குக் காட்சி தர நீ எப்போது வருவாய்?” என்று கவிஞர் மிகுந்த ஏக்கத்தோடு இறைஞ்சுகிறார்.
5. வேதங்களைக் காக்கும் செந்தமிழ்ப் பாவலன்
பாடலின் பிற்பாதியில், முருகப்பெருமானின் சிறப்புகளை “கார” (உடையவன் / அதிபதி) என்ற சொல்லை வைத்து அடுக்கடுக்காகப் புகழ்கிறார். அழகிய, குளிர்ந்த வேத நெறிகளையும் வேள்விகளையும் பாதுகாக்கும் ‘காவற்காரன்’ அவன். இனிமையான செந்தமிழ்ச் சொற்களால் தொடுக்கப்பட்ட பாமாலைகளை விரும்பி அணியும் ‘மாலைக்காரன்’ அவன். தேவர்களுக்கு எல்லா உதவிகளையும் செய்யும் உபகாரியும், கொடியில் சேவலை உடைய ‘சேவற்காரன்’ அவனாவான்.
6. அடியார் நேசனும் கிரவுஞ்சத்தைப் பிளந்த வேலவனும்
தன் தலைக்கு மேல் கைகளைக் குவித்து அஞ்சலி செய்து வணங்கும் அடியார்களின் மீது அளவற்ற அன்பு வைக்கும் ‘நேயக்காரன்’ (அன்புடையவன்) முருகன். தேவர்களுக்குத் துன்பம் தந்த கிரவுஞ்ச மலை உருவற்றுப் போகும்படியாகத் தன் வேலாயுதத்தை ஏவிய ‘வேலைக்காரன்’ (வேலாயுதத்தை உடையவன்). எல்லையற்ற, மிக அழகிய, பிரம்மாண்டமான திருவுருவத்தைக் கொண்ட ‘ரூபக்காரன்’ அவன் என்று இறைவனின் வீரமும் பேருருவமும் சிறப்பிக்கப்படுகிறது.
7. இரு தேவியரின் மணாளனும் செஞ்சொல் அடியார் நேசனும்
சிந்துரம் எனப்படும் தெய்வ யானையால் (ஐராவதம்) வளர்க்கப்பட்ட தேவயானை அம்மையோடு மேலான இன்பத்தை அனுபவிக்கும் ‘போகக்காரன்’ முருகன். விந்தையான செயல்களைப் புரிந்த குறவர் குல மாது வள்ளியம்மையின் ‘வேளைக்காரன்’ (கணவன்) அவன். உள்ளன்போடு செம்மையான சொற்களால் பாடும் அடியவர்களின் மீது மாறாத பேரன்பைக் காட்டும் ‘வாரக்காரன்’ ஆவான்.
8. சூரனை அழித்த செந்தூர் மாநகரின் மாவீரன்
போர்க்களத்தில் தன்னை எதிர்த்து வந்த பகைவர்களின் வலிமையான படைகளை மாய்த்து அழிக்கும் ‘மாயக்காரன்’ அவன். தூய்மையானதும் ஆனால் மிகவும் வலிமையானதுமான சூரபத்மனைச் சூறாவளிக் காற்றைப் போல வேரோடு சாய்த்து அழித்த ‘சூறைக்காரன்’ ஆவான். இத்தகைய மாபெரும் ஆண்மையும் வீரமும் கொண்டு, திருச்செந்தூர் (செந்தினகர்) என்னும் திருத்தலத்தில் நிலையாக வாழ்ந்து அருள்பாலிக்கும் மாவீரனான ‘ஆண்மைக்காரப் பெருமாளே’ எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும் எனப் பாடல் நிறைவடைகிறது.
சுருக்கம்
“முந்துதமிழ் மாலை” எனத் தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், பொருளாசையை விடுத்து இறைவனின் திருவடிகளை நாடும் உன்னதப் பாடலாகும். உயர்ந்த செந்தமிழைக் கொண்டு கஞ்சர்களைப் பாடிப் பொருள் தேடும் இழிநிலை எனக்கு வேண்டாம்; எனது பழவினைகளும் காம மயக்கமும் நீங்கும்படி, தாள வாத்தியங்கள் முழங்க நடனமாடும் செம்பொன் மயிலின் மீது ஏறி நீ எப்போது வந்து எனக்குக் காட்சி தருவாய் என அருணகிரிநாதர் ஏங்குகிறார். வேதங்களைக் காப்பவனும், செந்தமிழ்ப் பாமாலைகளை ஏற்பவனும், சேவற்கொடியோனும், அஞ்சலி செய்வோரின் அன்பனும், மலை பிளந்த வேலவனும், தேவயானை மற்றும் வள்ளியின் மணாளனும், சூரபத்மனைச் சூறாவளியாய் அழித்தவனும் ஆகிய, ஆண்மை நிறைந்த திருச்செந்தூர்ப் பெருமானின் எல்லையற்ற வீரமும், கருணையும் இப்பாடலில் “கார”என்னும் அடைமொழியோடு மிகச் சிறப்பாகப் போற்றப்பட்டுள்ளது.
The Essence of Thiruppugazh 91 mundhuthamizhmAlai (thiruchchendhUr)
This song is famous for its rhythmic suffix “-kaara” (meaning “Doer,” “Owner,” or “Possessor”). It is a song of Rights and Claims. Arunagirinathar claims his right to be ruled by the Lord, and in turn, lists the many titles and roles that Murugan owns—from the Protector of the Vedas to the Servant of Valli.
1. The Infinite Loop of Sycophancy
Arunagirinathar begins by describing the pathetic state of a poet who sells his art for survival. He says he has composed “Kodik Kodi” (Crores and Crores) of “Mundhu Tamil Malai” (Ancient/First-class Tamil garlands of verse). He has sung them with perfect “Sandham” (Rhythm/Meter). Yet, he has wasted this talent by “Thedi Thedi” (Searching and Searching) for the “Munjar Manai Vasal”—the doorsteps of useless, miserly men (or men with elephant-like thick skin). He prays to stop this wandering (Uzhalathe), realizing that using divine poetry to beg from mortals is a spiritual tragedy.
2. The Dismissal of Momentum
The poet asks for a complete severance from his past. He prays for “Mundhai Vinai” (The Karma accumulated in the past) to leave him without “Evaramal” (pushing or inciting him further). Specifically, he asks for the “Kadhal” (Lust/Infatuation) for women to go “Dhurathu Ega” (Far away). To achieve this, he asks Murugan to come to the “Munai Meethu” (The Forefront/The Sharp Edge) and “Rule” (Aala) over him. He acknowledges that he is a slave (Adimai), but he demands that the Master take active control to stop the momentum of past karma.
3. The Rhythm of the Red Feet
The song shifts from the poet’s sorrow to the Lord’s dance. Arunagirinathar uses “Sollukattu” (Rhythmic Syllables) like “Dhindhidhimi… Thodhi… Theedhi…” to mimic the sound of the dance. He describes the Peacock dancing to the “Chegu Thalam” (The strong/wooden beat). He zooms in on the peacock’s anatomy, describing its “Chen siriya Kal” (Red, small feet). The imagery is vivid: the massive, cosmic dance is supported by the delicate, beautiful red feet of the divine bird.
4. The Arrival on the Golden Vehicle
Arunagirinathar asks for a specific vision. He describes the peacock as having a “Visala Thogai”—a Broad, expansive plumage. He addresses the bird as “Sempon Mayil” (Golden Peacock). He asks Murugan to come “Ippodhu” (Right Now) on this vehicle. The request is urgent. He wants the “Thunga Anukula Parvai”—the Pure, Graceful, Benevolent Gaze—to fall upon him immediately to cure the distress mentioned in the first verse.
5. The Guardian of the Two Traditions
This verse begins the famous “Kaara” section. Arunagirinathar identifies Murugan as the bridge between Sanskrit and Tamil.
- Andhan Marai Velvi Kaval Kara: The Protector (Kaval Kara) of the Vedic Sacrifices (Velvi) performed by Brahmins (Andhanar).
- Senthamizh Sol Pavin Malai Kara: The Wearer/Owner (Malai Kara) of the garlands of Pure Tamil verse. He is also the “Andar Upakara”—The Benefactor who helps the Devas. This verse establishes Murugan as the synthesis of Vedic ritual and Tamil devotion.
6. The Shape-Shifting Warrior
The poet continues to list Murugan’s attributes.
- Anjali Seyvorgal Neya Kara: The Lover (Neya Kara) of those who perform “Anjali” (folding hands in prayer).
- Velai Kara: The Wielder of the Vel that pierced the mountain (Kundru Uruva).
- Rupa Kara: The Possessor of many forms. He is “Andham Veguana”—Beautiful and Many-formed. Arunagirinathar highlights that the Lord is terrifying to the mountain (enemies) but loving to those who simply fold their hands.
7. The Master Who Became a Servant
This is the most poetic theological paradox in the song.
- Bhoga Kara: To Deivayanai (daughter of the Elephant/Indra), He is the “Enjoyer” or Husband.
- Velai Kara: To Valli (Vindhai Kura Madhu – The Wonder Girl of the Hunters), He is a “Servant” (Velai Kara). The Supreme Lord, who protects the Vedas, willingly became a servant to perform chores for the hunter girl Valli out of love. This shows that while He commands the Devas, He serves His devotees.
8. The Magician of Tiruchendur
The song concludes with the victory at Tiruchendur.
- Maya Kara: The Magician. He made the “Red Battle” (Sen Samar) disappear (Mayum).
- Surai Kara: The Looter/Destroyer. He looted the pride of Surapadman (Sura).
- Manmai Kara: The Possessor of Manliness/Majesty. He is the Perumale (Great One) who lives in Sendhi Nagar (Tiruchendur). The poet takes refuge in this “Manly Magician” who can destroy the demons of the external world and the karma of the internal world.
Summary
“Mundhuthamizhmalai” is a song of Divine Authority. Arunagirinathar begins by lamenting his wasted life, composing millions of songs for miserly humans. He begs Murugan to take ownership of him to stop the momentum of his past karma and lust. The song then explodes into the rhythm of the peacock’s dance (Dhindhidhimi). It famously lists Murugan’s titles ending in “-kara”: He is the Protector of Vedic rituals, the Wearer of Tamil garlands, the Lover of simple prayer, and the “Servant” of the hunter girl Valli. The song glorifies the Lord of Tiruchendur as the ultimate “Magician” and “Warrior” who destroys evil and protects the righteous.
Thiruppugal – திருப்புகழ்