திருப்புகழ் 93 மூப்புற்றுச் செவி (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 93 mUpputRuchchevi (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 92 முலை முகம் (திருச்செந்தூர்)       –      திருப்புகழ் 94 மூளும்வினை சேர (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தாத்தத் தத்தன தாத்தத் தத்தன
தாத்தத் தத்தன – தனதான

மூப்புற் றுச்செவி கேட்பற் றுப்பெரு
மூச்சுற் றுச்செயல் – தடுமாறி

மூர்க்கச் சொற்குரல் காட்டிக் கக்கிட
மூக்குக் குட்சளி – யிளையோடும்

கோப்புக் கட்டியி னாப்பிச் செற்றிடு
கூட்டிற் புக்குயி – ரலையாமுன்

கூற்றத் தத்துவ நீக்கிப் பொற்கழல்
கூட்டிச் சற்றருள் – புரிவாயே

காப்புப் பொற்கிரி கோட்டிப் பற்றலர்
காப்பைக் கட்டவர் – குருநாதா

காட்டுக் குட்குற வாட்டிக் குப்பல
காப்புக் குத்திர – மொழிவோனே

வாய்ப்புற் றத்தமிழ் மார்க்கத் திட்பொருள்
வாய்க்குச் சித்திர – முருகோனே

வார்த்தைச் சிற்பர தீர்த்தச் சுற்றலை
வாய்க்குட் பொற்பமர் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தாத்தத் தத்தன தாத்தத் தத்தன
தாத்தத் தத்தன – தனதான

மூப்பு உற்றுச் செவி கேட்பு அற்றுப் பெரு
மூச்சு உற்றுச் செயல் – தடுமாறி

மூர்க்கச் சொற் குரல் காட்டிக் கக்கிட
மூக்குக்குள் சளி – இளையோடும்

கோப்புக் கட்டியின் ஆப்பிச் செற்றிடு
கூட்டில் புக்கு உயிர் – அலையாமுன்

கூற்றத் தத்துவம் நீக்கிப் பொற் கழல்
கூட்டிச் சற்று அருள் – புரிவாயே

காப்புப் பொற் கிரி கோட்டிப் பற்றலர்
காப்பைக் கட்டவர் – குருநாதா

காட்டுக்குள் குறவாட்டிக்குப் பல
காப்புக் குத்திர – மொழிவோனே

வாய்ப்பு உற்ற தமிழ் மார்க்கத் திட் பொருள்
வாய்க்குச் சித்திர – முருகோனே

வார்த்தைச் சிற்பர தீர்த்தச் சுற்றலை
வாய்க்குள் பொற்பு அமர் – பெருமாளே.

English

thāththath thaththana thāththath thaththana
thāththath thaththana – thanathāna

mUpput Rucchevi kEtpat Rupperu
mUchchut Ruseyal – thadumARi

mUrkkac choRkural kAttik kakkida
mUkkuk kutchaLi – iLaiyOdum

kOppuk kattiin Appich chetRidu
kUttil pukkuyir – alaiyAmun

kUtRath thaththuva neekki poRkazhal
kUttic chatRaruL – purivAyE

kAppup poRgiri kOttip patRalar
kAppaik kattavar – gurunAthA

kAttuk kuLkuRa vAttik kuppala
kAppuk kuththira – mozhivOnE

vAypput Raththamizh mArgath thilporuL
vAykkuc chiththira – murugOnE

vArththaic chiRpara theerththac chutRalai
vAykut poRpamar – perumALE.

English Easy Version

thāththath thaththana thāththath thaththana
thāththath thaththana – thanathāna

mooppu utRu sevi kEtpu atRu peru
moochchu utRu seyal thadumARi

moorkka sol kural kAtti kakkida
mookkukku saLi iLaiyOdum

kOppu katti in Appi setRidu
koottil pukku uyir alaiyA mun

kootRa thaththuvam neekki pon kazhal
kootti satRu aruL purivAyE

kAppu pon giri kOtti patRalar
kAppai kattavar guru nAthA

kAttukkuL kuRa vAttikku pala
kAppu kuththira mozhivOnE

vAyppu utRa thamizh mArgaththil poruL
vAykku siththira murugOnE

vArththai siRpara theerththa sutRu alai
vAyku utRu poRpu amar perumALE

திருப்புகழ் 93 மூப்புற்றுச் செவி   (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், திருச்செந்தூர் தலத்திற்குரிய “மூப்புற்றுச் செவி” எனத் தொடங்கும் இந்த 93-வது பாடல், முதுமைப் பருவத்தில் மனித உடல் அடையும் துன்பங்களை மிகவும் யதார்த்தமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டி, அந்த இழிநிலை வருவதற்கு முன்பாகவே இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற மாபெரும் வாழ்வியல் மற்றும் ஆன்மீகத் தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. இத்திருப்புகழின் ஆழமான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. முதுமையின் துயரமும் உடல் தளர்ச்சியும்

மனித வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத, ஆனால் மிகவும் துன்பகரமான கட்டம் முதுமைப் பருவமாகும். இளமையில் எத்தனையோ ஆற்றல்களோடு இருந்த மனிதன், முதுமை வந்தவுடன் தன் செவித்திறனை இழக்கிறான் (செவி கேட்பற்று). அவனது இயல்பான சுவாசம் சீர்கெட்டு, பெருமூச்சு வாங்குகிறான். கை, கால்கள் நடுங்கி, தான் செய்ய நினைக்கும் எந்தவொரு செயலையும் சரிவரச் செய்ய முடியாமல் அவனது ஒட்டுமொத்த இயக்கமும் தடுமாற்றமடைகிறது என்பதைப் பாடலின் தொடக்கம் மிக அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.

2. நோயின் பிடியிலும் அவல நிலையிலும் மனித உடல்

முதுமையோடு சேர்ந்து நோய்களும் உடலை ஆக்கிரமிக்கின்றன. இனிமையாகப் பேசிய குரல் மாறி, மூர்க்கமானதாகவும் கரகரப்பானதாகவும் ஒலிக்கிறது. தொண்டையில் கோழை கட்டி, இருமிச் சளியைக் கக்கும்படியான அவல நிலை ஏற்படுகிறது. மூக்கிலும் தொண்டையிலும் சளி இடைவிடாது ஒழுகித் தொந்தரவு செய்கிறது. இளமையில் இந்த உடலைக் கொண்டாடிய உறவுகளே, இந்த அருவருப்பான நிலையைக் கண்டு முகம் சுழித்து விலகிச் செல்லும் யதார்த்தத்தை அருணகிரிநாதர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

3. உடல் என்னும் கூட்டில் உயிர் படும் வேதனை

மனித உடல் என்பது நிரந்தரமானதல்ல; அது வெறும் எலும்புகளாலும், நரம்புகளாலும், தசைகளாலும் பின்னப்பட்ட ஒரு தற்காலிகக் கூடு (கோப்புக் கட்டிய கூடு) மட்டுமே ஆகும். இளமையில் அழகாகத் தெரிந்த இந்தக் கூடு, முதுமையில் பலவீனமடைந்து சிதைந்து போகிறது. அந்தச் சிதைந்த கூட்டிற்குள் சிக்கிக்கொண்ட உயிர், வெளியேற முடியாமலும், உள்ளே இருக்கப் பிடிக்காமலும் படும் வேதனை சொல்லிலடங்காதது.

4. மரண பயம் நீக்கித் திருவடி தஞ்சம் வேண்டுதல்

உடல் தளர்ந்து, நோய்வாய்ப்பட்டு, உயிர் இப்படி அவஸ்தைப்படும் அந்த அந்திமக் காலத்தில் எமதர்மன் (கூற்றம்) உயிரைப் பறிக்க வருவான். “இறைவா! அந்த மரண பயமும், உயிர் பிரியும் வேதனையும் என்னை வந்தடைவதற்கு முன்பாகவே, உனது பொன்போன்ற அழகிய திருவடிகளை எனக்குத் தந்தருளி, என் மீது சற்றே கருணை காட்ட வேண்டும்” என்று அருணகிரிநாதர் மனமுருகிப் பிரார்த்திக்கிறார். தளர்ச்சி வருமுன்னே இறைவனைச் சரணடைவதே புத்திசாலித்தனம் என்பது இதன் தத்துவமாகும்.

5. திரிபுரம் எரித்த சிவபெருமானின் சற்குரு

பாடலின் பிற்பாதியில் உலகைக் காக்கும் முருகப்பெருமானின் பெருமைகள் பேசப்படுகின்றன. தேவர்களைத் துன்புறுத்திய அசுரர்களின் மூன்று பறக்கும் கோட்டைகளான திரிபுரங்களை (பற்றலர் காப்பு) எரித்து அழித்தவர் சிவபெருமான். அதற்காக அவர் மாமேரு மலையையே வில்லாக வளைத்தார் (பொற்கிரி கோட்டி). அத்தகைய மாபெரும் வல்லமை பொருந்திய சிவபெருமானுக்கே, பிரணவ மந்திரத்தின் பொருளை உபதேசித்த மாபெரும் சற்குருநாதனாக முருகப்பெருமான் விளங்குவதை இந்த வரிகள் சிறப்பிக்கின்றன.

6. குறமகள் வள்ளியிடம் காட்டிய காதல் மொழிகள்

சிவபெருமானுக்கே குருவாக வீற்றிருக்கும் அந்தப் பரம்பொருள், தூய அன்புக்கு எவ்வளவு எளியவன் என்பதை அடுத்த வரிகள் காட்டுகின்றன. தினைப்புனத்தைக் காவல் காத்த குறவர் குல மங்கையான வள்ளியம்மையைத் தேடிச் சென்று, அவளிடம் பலவிதமான ஆசை வார்த்தைகளையும், அவளைக் காக்கும் உறுதிமொழிகளையும் (காப்புக் குத்திர மொழி) கூறி, அவளது அன்பைப் பெற்ற காதற்பெருமான் அவன். ஆடம்பரங்களை விட, களங்கமற்ற அன்பிற்கே இறைவன் வயப்படுவான் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

7. செந்தமிழின் திட்பம் உரைக்கும் சித்திர வேலவன்

முருகப்பெருமான் செந்தமிழின் முழு வடிவமாகத் திகழ்கிறான். தமிழின் மார்க்கத்தில் உள்ள மிக ஆழமான, உறுதியான தத்துவப் பொருள்களை (திட்பொருள்) எல்லாம் தன்னுடைய திருவாயால் மலர்ந்து அருளும் அழகிய சித்திர வேலவன் அவன். முத்தமிழால் பாடும் அடியார்களின் நாவிலும் நெஞ்சிலும் குடியிருந்து, அவர்களுக்கு மெய்ஞ்ஞானத்தை அருளும் தமிழ்க்கடவுளாக அவன் போற்றப்படுகிறான்.

8. அலைவாயான திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் சிற்பரன்

இத்தகைய மாபெரும் ஞானமும், கருணையும், எளிமையும் கொண்ட முருகப்பெருமான் எங்கு வீற்றிருக்கிறான் என்பதை இறுதி வரிகள் வர்ணிக்கின்றன. வேத வார்த்தைகளின் உச்சமான ஞான வடிவாக (சிற்பர) விளங்கும் அந்தப் பெருமான், புனிதமான தீர்த்தங்களும், அலைகளும் சூழ்ந்த திருச்செந்தூர் என்னும் அலைவாய் கரையில் மிகவும் கம்பீரமாக, பொலிவுடன் (பொற்பமர்) வீற்றிருக்கிறான். அந்தத் திருச்செந்தூர்ப் பெருமானே மரணத் துன்பத்திலிருந்து நம்மைக் காக்க வல்லவன் எனப் பாடல் நிறைவடைகிறது.

சுருக்கம்

“மூப்புற்றுச் செவி” என்று தொடங்கும் இந்த 93-வது திருப்புகழ், முதுமைப் பருவத்தின் துன்பங்களை விவரித்து, இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொள்ள வழிகாட்டும் ஒரு சிறந்த மெய்ஞ்ஞானப் பாடலாகும். காது கேளாமல், பெருமூச்சு விட்டு, செயல்கள் தடுமாறி, சளியும் இருமலும் தொந்தரவு செய்ய, சிதைந்து போன உடல் என்னும் கூட்டில் உயிர் சிக்கித் தவிக்கும் இழிநிலை ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் வரும். அந்த முதுமைப் பருவமும், எமனின் பயமும் என்னை வந்து சேரும் முன்பாகவே, உனது பொற்பாதங்களைத் தந்து என்னைக் காத்தருள வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். மேரு மலையை வில்லாக வளைத்துத் திரிபுரம் எரித்த சிவபெருமானுக்கே மந்திர உபதேசம் செய்த சற்குருநாதனாகவும்; காட்டுக்குள் சென்று குறமகள் வள்ளியிடம் அன்பு மொழிகள் பேசிய எளியவனாகவும்; செந்தமிழின் ஆழமான தத்துவப் பொருளை உரைக்கும் ஞான சித்திரனாகவும் முருகப்பெருமான் போற்றப்படுகிறான். அலைகள் வீசும் திருச்செந்தூரில் கம்பீரமாக வீற்றிருக்கும் அந்த ஞானப் பெருமானே, நமது பிறவித் துயரங்களைத் தீர்த்து முக்தி அருள வல்லவன் என்பதே இத்திருப்புகழின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 93 mUpputRuchchevi (thiruchchendhUr)

This song is a Biomedical Alarm. Arunagirinathar gives a graphic, almost clinical description of the respiratory failure and sensory collapse that occurs during old age or the final moments of life. He contrasts this decaying “Mud Cage” with the “Golden Mountain” that Murugan destroyed, praying for liberation before the body traps the soul completely.

1. The Shut-Down of Senses

Arunagirinathar begins by describing the onset of senility. He notes that “Muppu Utru” (Old age has arrived). The first symptom is “Sevi Ketpa Atru”—the ears lose their ability to hear. The connection to the outside world is severed. Simultaneously, the breathing changes; he describes “Peru Moochu Utru”—heavy, labored breathing or gasping. The body’s motor functions fail, causing actions to become “Thadumari” (confused/stumbling). The poet paints a picture of a system shutting down.

2. The Respiratory Distress

The poet moves to the ugly reality of the “death rattle.” He describes the voice becoming “Murkka Sol Kural”—a harsh, guttural sound, lacking clarity. The body tries to expel toxins, leading to “Kakkida” (Vomiting/Coughing up). The nose is blocked with “Sali” (Mucus/Phlegm). Crucially, he mentions “Ilaiyodum”—the wheezing or the spasm of the chest (Asthma/Bronchitis). This graphic description destroys the vanity of the human body, showing it as a vessel of phlegm and struggle.

3. The Cage of Mud and Joints

Arunagirinathar offers a structural analysis of the human body. He calls it a “Koodu” (Cage/Nest). How is this cage made? It is “Koppu Katti” (Jointed together/Knitted) and “Appi” (Plastered) with mud/flesh. He describes the soul as having “Pukku” (Entered) this fragile cage. He warns that the soul will soon start “Alaiyamun” (Wandering in distress) as the cage begins to collapse. He prays to be saved before this chaotic end arrives.

4. Removing the “Principle of Death”

The prayer is specific. The poet asks Murugan to remove the “Kootra Thathuva”—The Principle or Philosophy of Yama (The God of Death). He wants to transcend the fear of death. To replace the “Mud Cage” of the previous verse, he asks to be united (Kooti) with the “Por Kazhal” (Golden Anklets/Feet) of the Lord. He humbly asks for just “Satru Arul”—a tiny amount of grace, which is sufficient to save him.

5. The Destroyer of the Enemy’s Shield

The song shifts from the decay of the body to the power of the Lord. Arunagirinathar describes Murugan as the one who destroyed the “Kappu Por Giri”—The Golden Mountain (Krauncha) which acted as a shield or protection (Kappu) for the enemies (Surapadman). Murugan “Kothi” (Pecked/Pierced) this mountain. This signifies that the Lord can break through the strongest defenses of the ego, just as He broke the mountain shield of the Asuras.

6. The Trickster of the Forest

Arunagirinathar recalls the romance of Valli. He describes Valli as the “Kattu Kul Kura Atti”—The woman of the hunter tribe in the deep forest. Murugan used “Kuthiram” (Tricks/Deceit/Playful words) to bypass her “Kappu” (Guard/Watch) and win her heart. He disguised himself as an old man and used divine play to woo her. This shows the Lord’s accessibility: He is a warrior to the demons but a playful lover to His devotees.

7. The Fruit of the Tamil Path

The poet links Murugan to the Tamil language. He mentions the “Vayppu Utra Tamil Margam”—The successful/fruitful path of Tamil literature. Murugan grants the “Porul” (True Meaning/Wealth) that is sought after in this path. He is addressed as “Chithira Murugone”—The Beautiful/Artistic Murugan. This implies that the beauty of Tamil poetry is a reflection of Murugan’s own beauty.

8. The Supreme Word of the Seashore

The song concludes at Tiruchendur. Arunagirinathar describes the location as having “Theertha Sutralai”—Holy waters with rolling waves. In this setting, Murugan resides as the “Varthai Sirpara”—The Embodiment of the Supreme Word (Jnana/Silence). He is the Perumale (Great Lord) who sits in majesty where the waves of the ocean wash His feet, just as the “waves of breath” (Verse 1) wash away the life of the mortal.

Summary

“MupputRuchchevi” is a prayer for Dignity in Death. Arunagirinathar provides a graphic description of the physical breakdown of old age: deafness, heavy breathing, wheezing, and the accumulation of phlegm. He views the body as a fragile “Mud Cage” that traps the suffering soul. He prays to Murugan to intervene before this final collapse, asking Him to remove the fear of Death (Kootra Thathuva). The song glorifies Murugan as the Warrior who pierced the Golden Mountain, the Lover who tricked the Hunter Girl Valli, and the Patron of Tamil who resides in the wave-swept shrine of Tiruchendur.