Thiruppugazh 95 vanjangkoNdum (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 94 மூளும்வினை சேர (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 96 வஞ்சத்துடன் ஒரு (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தந்தந்தந் தந்தன தானன
தந்தந்தந் தந்தன தானன
தந்தந்தந் தந்தன தானன – தனதான
வஞ்சங்கொண் டுந்திட ராவண
னும்பந்தென் திண்பரி தேர்கரி
மஞ்சின்பண் புஞ்சரி யாமென – வெகுசேனை
வந்தம்பும் பொங்கிய தாகஎ
திர்ந்துந்தன் சம்பிர தாயமும்
வம்புந்தும் பும்பல பேசியு – மெதிரேகை
மிஞ்சென்றுஞ் சண்டைசெய் போதுகு
ரங்குந்துஞ் சுங்கனல் போலவெ
குண்டுங்குன் றுங்கர டார்மர – மதும்வீசி
மிண்டுந்துங் கங்களி னாலெத
கர்ந்தங்கங் கங்கர மார்பொடு
மின்சந்துஞ் சிந்தநி சாசரர் – வகைசேர
வுஞ்சண்டன் தென்றிசை நாடிவி
ழுந்தங்குஞ் சென்றெம தூதர்க
ளுந்துந்துந் தென்றிட வேதசை – நிணமூளை
உண்டுங்கண் டுஞ்சில கூளிகள்
டிண்டிண்டென் றுங்குதி போடவு
யர்ந்தம்புங் கொண்டுவெல் மாதவன் – மருகோனே
தஞ்சந்தஞ் சஞ்சிறி யேன்மதி
கொஞ்சங்கொஞ் சந்துரை யேயருள்
தந்தென்றின் பந்தரு வீடது – தருவாயே
சங்கங்கஞ் சங்கயல் சூழ்தட
மெங்கெங்கும் பொங்கம காபுநி
தந்தங்குஞ் செந்திலில் வாழ்வுயர் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தந்தந்தந் தந்தன தானன
தந்தந்தந் தந்தன தானன
தந்தந்தந் தந்தன தானன – தனதான
வஞ்சம் கொண்டும் திடர் ராவணனும்
பந்து என் திண் பரி தேர் கரி
மஞ்சின் பண்பும் சரியாம் என – வெகு சேனை
வந்து அம்பும் பொங்கியதாக
எதிர்ந்தும் தன் சம்பிரதாயமும்
வம்பும் தும்பும் பல பேசியும் – எதிரே கை
மிஞ்சு என்றும் சண்டை செய் போது
குரங்கும் துஞ்சும் கனல் போல
வெகுண்டும் குன்றும் கரடு ஆர் மரமதும் – வீசி
மிண்டும் துங்கங்களினால்
எதகர்ந்து அங்கம் கங்கர மார்பொடு
மின் சந்தும் சிந்த நிசாசரர் – வகை சேர
உம் சண்டன் தென் திசை நாடி
விழுந்து அங்கும் சென்று எம தூதர்கள்
உந்து உந்து உந்து என்றிடவே தசை – நிண மூளை
உண்டும் கண்டும் சில கூளிகள்
டிண் டிண் என்றும் குதி போட
உயர்ந்த அம்பும் கொண்டு வெல் மாதவன் – மருகோனே
தஞ்சம் தஞ்சம் சிறியேன் மதி
கொஞ்சம் கொஞ்சம் துரையே அருள்
தந்து என்றும் இன்பம் தரு வீடது – தருவாயே
சங்கம் கஞ்சம் கயல் சூழ் தடம்
எங்கெங்கும் பொங்க மகா புநிதம்
தங்கும் செந்திலில் வாழ்வு உயர் – பெருமாளே.
English
thanthanthan thanthana thānana
thanthanthan thanthana thānana
thanthanthan thanthana thānana – thanathāna
vanjangkoN dundhida rAvaNa
numpandhen thiNpari thErkari
manjinpaN bumsari yAmena – vegusEnai
vandhambum pongiya dhAgae
dhirndhunthan sambira dhAyamum
vambunthum bumpala pEsiyu -medhirEkai
minjendRum sandaisey pOdhuku
rangunthun junkanal pOlave
gundungkun Rungkara dArmara – madhumveesi
mindunthung gangaLi nAletha
karndhangang kangara mArbodu
minsandhum sindhani sAcharar – vagaisEra
unchaNdan thendhisai nAdivi
zhundhangkunj chendRema dhUtharga
Lundhundhun dhendRida vEdhasai – niNamULai
uNdungkaN dumsila kULigaL
diNdiNden dRungkudhi pOdavu
yarndhambung koNduvel mAdhavan – marugOnE
thanjamthan jamsiri yEnmadhi
konjamkon jamdhurai yEaruL
thandhendrin bantharu veedadhu – tharuvAyE
sangangkanj angkayal sUzhthadam
engengum pongama hApuni
thanthangum sendhilil vAzhvuyar – perumALE.
English Easy Version
thanthanthan thanthana thānana
thanthanthan thanthana thānana
thanthanthan thanthana thānana – thanathāna
vanjam kondu undhida rAvaNanum
pandham thiN pari thEr kari
manjin paNbum sari Am ena vegu sEnai
vandhu ambum pongiyadhAga
ethirndhu undhan sambiradhAyamum
vambum thumbum pala pEsiyum edhirE kai
minju endRum sandai sey pOdhu
kurangum thunjum kanal pOla
vegundu um kundRum kara dhAr maramadhum veesi
miNdum thungangaLinAlE
thagarndhu angu angam karam mArbodu
min sandhum sindha nisAcharar vagai sEra
un saNdan then dhisai nAdi vizhundhu
angu um sendRu ema dhoodhargaL
undhu undhu undhu endRidavE dhasai niNa mooLai
uNdu ungum kaNdum sila kooLigaL
diN diN endRum kudhi pOda
uyarndhu ambum kondu vel mAdhavan marugOnE
thanjam thanjam siriyEn madhi
konjam konjam dhuraiyE aruL
thandhu endru inbam tharu veedadhu tharuvAyE
sangam kanjam kayal soozh thadam
engengum ponga mahA punidhan
thangum sendhilil vAzh uyar perumALE
திருப்புகழ் 95 வஞ்சங்கொண்டும் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் இயற்றியருளிய “வஞ்சங் கொண்டும்” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ் பாடல், திருச்செந்தூர் தலத்தில் உறையும் முருகப்பெருமானை நோக்கிப் பாடப்பட்டதாகும். இப்பாடலில், இராமாயணப் போர்க்களத்தின் உக்கிரமான காட்சிகளை விவரித்து, அசுரர்களை அழித்த திருமாலின் மருகனே என்று முருகனைப் போற்றி, இறுதியில் தனக்கு முக்தி வீடு வேண்டும் என்று கேட்கிறார்.
1. இராவணனின் பெரும் படை
வஞ்சக எண்ணத்தை மனதில் கொண்டு, இராவணன் (ராவணன்) தலைமையிலான அசுரர் கூட்டம் போருக்கு வருகிறது. அவர்கள் வலிமையான குதிரைகள் (பரி), தேர்கள் மற்றும் யானைப் படைகளுடன் திரண்டு வருகிறார்கள். வானத்தில் மேகக் கூட்டங்கள் (மஞ்சு) திரண்டு வருவது போலவும், மலைகளே நகர்ந்து வருவது போலவும் ஒரு மிகப்பெரிய சேனையைக் கூட்டிக்கொண்டு ஆரவாரத்துடன் வருகிறார்கள்.
2. அம்பும் ஆணவப் பேச்சும்
அப்படித் திரண்டு வந்த அசுரர்கள், அம்பு மழையைப் பொழிந்து தாக்குதலைத் தொடுக்கிறார்கள். அவர்கள் சும்மா வரவில்லை; தங்களுடைய பழைய பரம்பரை வீரத்தைப் பற்றியும் (சம்பிரதாயம்), சம்பிரதாயங்களையும் பேசுகிறார்கள். “எங்களை வெல்ல யாராலும் முடியாது” என்று வீணான வம்புப் பேச்சுகளையும், ஆணவச் சொற்களையும் பேசிக்கொண்டு, எதிரே வந்து போருக்கு அறைகூவல் விடுக்கிறார்கள்.
3. உக்கிரமான போர்
போர் முற்றிய நிலையில், “மிஞ்சு, மிஞ்சு” என்று அதட்டிச் சண்டையிடுகிறார்கள். காட்டில் தீப்பற்றினால் எப்படி அழிவு ஏற்படுமோ, அதுபோலக் கோபம் கொள்கிறார்கள். குரங்கைப் போலத் தாவி, பெரிய மலைகளையும் (குன்று), கரடுமுரடான மரங்களையும் வேரோடு பிடுங்கி, முருகனின் (இங்கே திருமாலின்) படைகள் மீது வீசி எறிந்து ஆவேசமாகப் போர் செய்கிறார்கள்.
4. அரக்கர்களின் அழிவு
அவர்கள் எவ்வளவு திமிரோடு (மிண்டு) போர் செய்தாலும், கூர்மையான அம்புகள் பட்டு அவர்கள் உடல் சிதறுகிறார்கள். அவர்களுடைய உடலின் அங்கங்கள் துண்டு துண்டாகின்றன. கைகளும், மார்புகளும் பிளக்கின்றன. மின்னல் போன்ற ஒளி வீசும் உடல் மூட்டுகளும் (சந்து), எலும்புகள் மற்றும் உடல்கள் அனைத்தும் வெட்டுப்பட்டு, அசுரர் கூட்டம் வகை வகையாகக் கீழே விழுகிறது.
5. எமலோகம் செல்லுதல்
உயிர் இழந்த அந்த அசுரர்கள், கொடியவனான எமன் (சண்டன்) இருக்கும் தென் திசையை நோக்கிச் செல்கிறார்கள். அங்கே நரகத்தில் இருக்கும் எமதூதர்கள், இந்த அசுரர்களைப் பார்த்து, “தள்ளுங்கள், தள்ளுங்கள், முந்துங்கள்” (உந்து உந்து) என்று சொல்லி, அவர்களை நரகக் குழியில் தள்ளித் துன்புறுத்துகிறார்கள்.
6. கூளிகளின் கூத்தும் மாலவன் வீரமும்
போர்க்களத்தில் அசுரர்களின் தசை, கொழுப்பு (நிணம்), மூளை ஆகியவை சிதறிக் கிடக்கின்றன. இதைக் கண்ட பேய்களும், பூத கணங்களும் (கூளிகள்) அவற்றை உண்டு மகிழ்ந்து, “டிண் டிண்” என்று ஓசை எழுப்பி குதித்து நடனமாடுகின்றன. உயர்ந்த அம்புகளைக் கையில் கொண்டு, இராவணன் முதலிய அரக்கர்களை வென்றவர் திருமால் (இராமாவதாரம்). அந்த மாதவனின் அன்பு மருகன் நீ. (இராமாயணப் போரை உவமையாகக் காட்டி முருகனைப் போற்றுகிறார்).
7. சரணாகதியும் முக்திப் பேறும்
இறைவா! நான் உன்னைச் சரணடைகிறேன்; சரணடைகிறேன் (தஞ்சம் தஞ்சம்). நான் அறிவு (மதி) மிகக் குறைந்தவன். “சிறியேன்” ஆகிய எனக்கு, பிரபுவே (துரையே)! நீ சிறிது இரக்கம் காட்ட வேண்டும். உன்னுடைய அருளைத் தந்து, எனக்கு நிலையான பேரின்ப வீடாகிய முக்தியைத் (இன்பம் தரு வீடு) தந்து அருள வேண்டும்.
8. திருச்செந்தூர் வளம்
சங்குகள், தாமரை மலர்கள் (கஞ்சம்), கெண்டை மீன்கள் (கயல்) ஆகியவை குளங்களில் எங்கும் நிறைந்து பொங்குகின்றன. மகா புனிதமான தலமாகவும் (மகா புநிதம்), என்றும் அழியாத நித்தியமான தலமாகவும் விளங்கும் திருச்செந்தூரில், தேவர்கள் போற்ற உயர்ந்த வாழ்வு வாழும் பெருமாளே! அடியேனைக் காத்தருள வேண்டும்.
சுருக்கம்
“இராவணன் தன் சேனைகளோடு வந்து, மலைகளையும் மரங்களையும் வீசிப் போர் செய்தான். அவனது சேனை அழியும்படி அம்புகளைச் செலுத்தி வென்ற திருமாலின் மருகனே! அறிவு குறைந்த சிறியேன் நான். ‘நீயே தஞ்சம்’ என்று சரணடைகிறேன். சங்கும், தாமரையும் பொங்கும் திருச்செந்தூர் முருகா! எனக்குப் பேரின்ப வீடாகிய முக்தியைத் தந்து அருள்வாயாக.”
The Essence of Thiruppugazh 95 vanjangkoNdum (thiruchchendhUr)
This song is a “Battlefield Epic.” Unusually for a hymn to Murugan, the majority of this song describes the Ramayana War. Arunagirinathar vividly narrates the destruction of Ravana’s army by the Vanaras (monkeys) and Lord Rama to establish the glory of Murugan’s lineage (as the nephew of Rama). It concludes with a humble plea from a “small mind” asking for the “Great House” of liberation.
1. The Cloud-Like Army of Deceit
Arunagirinathar begins by setting the scene of the great war in Lanka. He describes Ravana arriving with “Vanjam” (Deceit/Treachery) in his heart. Ravana is not alone; he is pushed forward (Undhida) by his relatives (Bandhu), massive chariots (Ther), swift horses (Pari), and elephants (Kari). This army is so vast that the poet compares it to “Manju” (Massive Clouds). The sheer scale of the evil forces represents the overwhelming nature of ego and arrogance that confronts the divine.
2. The Arrogance of Tradition
The poet highlights the psychological state of the demons. They came bubbling with “Ambum” (Arrows) and “Dhagam” (Thirst for war/Anger). Arunagirinathar notes that they were proud of their “Sampradayam” (Tradition/Lineage of power). They spoke “Vambu” (Scandalous/Evil words) and “Thumbu” (Slander), challenging the Lord with hostility (Ethir Ekai). This depicts the loud, boastful nature of evil before its inevitable fall.
3. The Fire of the Monkey Army
The song shifts to the counter-attack. When the demons attacked with excess (Minju), the “Kurangu” (Monkey Army/Vanaras) responded with the ferocity of “Anal” (Fire). The poet describes the primitive yet powerful weaponry of the monkeys: they uprooted and threw “Gundu” (Heavy rocks), “Kundru” (Hills), and “Maram” (Trees). The chaotic energy of the monkeys overwhelming the sophisticated chariots of Ravana symbolizes the triumph of natural devotion over artificial pride.
4. The Shattering of Chests and Joints
Arunagirinathar provides a graphic, visceral description of the carnage. The monkeys destroyed the “Mindu” (Strength) of the demons. They smashed their “Karam” (Hands) and “Marbu” (Chests). The poet describes the “Min Sandhu”—the shining joints or armor of the demons—being scattered (Sindha). The “Nisacharar” (Night-wanderers/Demons) were piled up in heaps (Vagai Sera). This verse serves to visualize the total dismantling of the demon army.
5. The Feast of the Goblins
The scene moves to the aftermath of the battle, described with terrifying realism. The messengers of Yama (God of Death) rush from the South (Then Thisai), pushing the souls of the dead, shouting, “Push! Push!” (Undhu Undhu). Meanwhile, the “Kuligal” (Ghouls/Goblins) gather on the battlefield. Seeing the “Ninam” (Flesh) and “Mulai” (Brains) scattered everywhere, they dance in joy, chanting “Din Din” (Dindin Endru Kuthi Poda). This horrific imagery emphasizes the gruesome reality of war and death.
6. The Arrow of the Great Penitent
Arunagirinathar identifies the Victor. All this destruction was orchestrated by the “Uyarntha Ambu”—The High/Supreme Arrow of Rama. Rama is described as “Madhavan” (The Great Penitent / Lord Vishnu / Husband of Mother Lakshmi). Murugan is addressed as the “Marugone” (Nephew) of this mighty Vishnu who conquered Ravana. By recounting Rama’s victory, the poet praises Murugan’s heritage, implying that the Nephew possesses the same demon-slaying valor as the Uncle.
7. The Plea of the Small Mind
After describing the massive scale of the war, the poet suddenly shrinks to a point of extreme humility. He cries out, “Thanjam! Thanjam!” (Refuge! Refuge!). He confesses, “Siriyen Mathi Konjam Konjam”—”I am a small person, and my intellect is very, very little.” He addresses Murugan as “Duraiye” (Lord/King/Master). He asks the Master to ignore his smallness and grant him the “Veedu” (The House of Moksha/Liberation) that gives eternal bliss, and he asks for it “Indru” (Today/Now).
8. The Holy Ponds of Conches
The song concludes by transporting the listener from the bloody battlefield of Lanka to the serene beauty of Tiruchendur. The poet describes the temple tanks (Thadam) which are surrounded by “Sangam” (Conches), “Kanjam” (Lotuses), and “Kayal” (Carp fish). He says that “Maha Punitham” (Great Holiness/Purity) bubbles up (Pongum) everywhere in this town. The Perumale (Great Lord) resides here, offering a peace that stands in stark contrast to the violence described earlier.
Summary
“VanjangkoNdum” is a song of Contrast between War and Peace. Arunagirinathar devotes most of the song to a vivid, cinematic narration of the Ramayana War, describing Ravana’s cloud-like army, the fiery counter-attack of the Monkeys throwing hills and trees, and the gruesome feast of ghouls dancing amidst flesh and brains. This narrative serves to glorify Lord Rama (Vishnu), and by extension, his nephew Murugan. In the final verses, the poet shifts from this cosmic violence to personal humility, confessing that his mind is “very small” (Mathi Konjam) and begging for refuge (Thanjam). He seeks the ultimate peace of liberation at Tiruchendur, a place bubbling with holiness, conches, and lotuses.
Thiruppugal – திருப்புகழ்