திருப்புகழ் 1017 மழையளக பாரம் (பொதுப்பாடல்கள்)

Thiruppugal 1017 Mazhaiyalagabaram

திருப்புகழ் 1017 மழையளக பாரம் (பொதுப்பாடல்கள்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய ‘மழையளக பாரமும்’ எனத் தொடங்கும் இந்தத் திருப்புகழ் பாடல், சிற்றின்பத்தில் மூழ்கி அழியும் மனித நிலையை விளக்கி, அதிலிருந்து மீட்க, வள்ளியின் மீது காதல் கொண்ட முருகப்பெருமானின் அருளை வேண்டிப் பாடப்பட்டதாகும்.

1. கூந்தல் சரிந்த காம மயக்கம்

பெண்களுடன் இன்பத்தில் ஈடுபடும்போது, மேகக் கூட்டம் போன்ற அவர்களின் அடர்ந்த கூந்தல் அவிழ்ந்து சரிகிறது. கண்களில் உள்ள சிவந்த வரிகள் பரவுகின்றன. நிலவு போன்ற ஒளி வீசும் முகத்தில் வியர்வை துளிகள் அரும்புகின்றன. இத்தகைய உடல் மாற்றங்களுடன் கூடிய மோக மயக்கத்தில் நான் சிக்கித் தவிக்கிறேன்.

2. சுயநினைவு இழந்த நிலை

உடலுறவின் போது, ஆபரணங்கள் குலுங்கவும், அணிந்திருக்கும் ஆடைகள் நெகிழ்ந்து விழவும், சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் புத்தி சுவாதீனம் (வசம்) அழியும்படி, ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக்கொண்டு இன்பத்தில் திளைக்கின்றனர். இது மெய்யறிவை மறக்கச் செய்யும் ஒரு மயக்க நிலையாகும்.

3. கொஞ்சும் மொழியும் இந்திர போகமும்

இதழ்களில் ஊறும் உமிழ்நீரை அமுதம் என நினைத்து உண்டு, பறவைகளைப் போலக் கொஞ்சிப் பேசும் (குருகு மொழி) வார்த்தைகளில் மயங்கி கிடக்கிறேன். இந்தச் சிற்றின்பம் தேவர்களுக்கு அரசனான இந்திரன் அனுபவிக்கும் போகத்தைப் போலவும், கங்கை நதி பாய்வது போலவும் பெருகுகிறது. இதில் நான் மூழ்கிப் போயிருக்கிறேன்.

4. மதன கலையில் அழியும் உயிர்

பெண்களின் மார்பகங்கள் என்னும் படுகுழியில் என் உயிர் (ஆவி) இறங்கிச் சிக்கிக் கொள்கிறது. மன்மதக் கலைகளையே (காம சாஸ்திரம்) பெரிய ஆகம நூல்களாகக் கருதிப் படித்து, இளம்பெண்களுடன் சுற்றித் திரிந்து, உடல் மெலிந்து, மனமும் உடலும் அழிந்து போகலாமா? இது முறையல்லவே என்று அருணகிரிநாதர் வருந்துகிறார்.

5. அசுரர் அஞ்சிய போர்க்களம்

இனி, முருகப்பெருமானின் வீரம் பேசப்படுகிறது. சூரபத்மனின் ஏழு வகையான சேனைகளும், வஞ்சகம் நிறைந்த அசுரர்களும் பயந்து நடுங்கும்படி முருகப்பெருமான் போர்க்களத்திற்குச் சென்றார். அவர் சென்ற வேகத்தில் ஏழு சிகரங்களை உடைய மலைகளும், இந்தப் பெரிய பூமியும் குலுங்கின.

6. கடலும் மலையும் கலங்கிய வேகம்

கண்களை உடைய தோகையை விரித்தாடும் மயில் வாகனத்தில் முருகன் ஏறிச் சென்றபோது, எழுந்த வேகத்தில் ஏழு கடல்களும் கலங்கின. மகாமேரு மலையும் அதிர்ந்தது. அசுரர்களின் வலிமையை எதிர்த்துப் போரிட்டு வென்ற கூர்மையான வேலாயுதத்தை உடையவர் முருகப்பெருமான்.

7. வள்ளியின் காலில் பணிந்த வீரன்

உலகத்தையே நடுங்கச் செய்த அந்த மாவீரன், தினைப்புனம் காக்கும் குறவர் குலப் பெண்ணான வள்ளியின் கால்களில் விழுந்து பணிந்தான். வேடுவர் கூட்டத்திற்குத் தெரியாமல் (புளிஞரறியாமல்) காட்டில் அவளைத் தேடித் திரிந்தான். இது இறைவனின் எளிமையையும், ஆன்மா (வள்ளி) மீது இறைவன் கொண்ட தீராத காதலையும் காட்டுகிறது.

8. மடல் ஏறத் துணிந்த காதல்

வள்ளியின் காதலைப் பெறுவதற்காக, பனை ஓலையால் செய்யப்பட்ட குதிரையில் ஏறி வரும் ‘மடல் ஊர்தல்’ (பழங்காலத் தமிழர்களின் காதல் மரபு) எனும் செயலைச் செய்யவும் முருகன் துணிந்தான். அவளைப் பிரிந்திருக்க முடியாத பரிதாப நிலை நீங்கி, இறுதியில் அவளை மணந்து, அவளது தோள்களைத் தழுவி மகிழ்ந்த பெருமாளே! என்னுடைய காம நோயையும் நீக்கி அருள வேண்டும்.

சுருக்கம்

சிற்றின்பத்தில் மதிமயங்கி, பெண்களின் அழகிலும், காம லீலைகளிலும் சிக்கி, மன்மதக் கலையே கதி என்று கிடந்து என் உயிரை நான் அழித்துக் கொள்ளலாமா? அசுரர் படைகளை நடுங்கச் செய்து, கடலும் மலையும் கலங்கப் போர் புரிந்த வீரனே! அந்த வீரம் எல்லாம் மறந்து, வள்ளியின் காதலுக்காக அவள் காலில் விழுந்து, மடல் ஏறவும் துணிந்த காதலனே! உனது திருவடியை அடைந்து பேரின்பம் பெற எனக்கு அருள் செய்வாயாக.

The Essence of Thiruppugazh 1017 Mazhaiyalaga Bāram (Podhupādalgal)

This song is a study in contrasts: it moves from the weakness of human lust to the strength of divine war, and finally to the humility of divine love.

1. The Disheveled State of Passion

Arunagirinathar begins with a graphic description of physical intimacy. He describes the heavy, dark tresses of women, which resemble rain clouds (Mazhai alaga baram), becoming disheveled and loose during union. He notes how the blue eyes turn red (Vari paravu neelamum sivanthu) due to the intensity of passion, and the moon-like beautiful face breaks out in beads of sweat (Vervu arumba). This imagery paints a picture of total physical exhaustion and the overwhelming nature of sensory pleasure.

2. Losing Self-Control in Intimacy

The poet continues to describe the loss of composure. The heavy jewelry and ornaments (Mani kalaigal) are displaced, and the garments loosen. In this state, the mind loses its balance and self-control (Vasam azhiya). The lovers embrace tightly, forgetting the outside world and their own spiritual welfare. This section highlights how lust creates a temporary amnesia, making one forget the higher purpose of life.

3. The Illusion of Nectar and Sweet Words

The poet laments the entrapment of the senses. He describes drinking the saliva from the lips (Idhazh ooral undu) as if it were nectar and listening to the women’s soft, cooing words (Kurugu mozhi) that sound like birds or conch shells. He compares this excessive indulgence to the pleasures enjoyed by Indra (Kumuthapathi—Lord of the Lotus/Moon connection) or the rushing flow of the river Ganges. The poet is drowning in this flood of sensory experience.

4. The Soul Trapped in the Pit of Lust

This is the turning point of the song’s first half. Arunagirinathar asks a rhetorical question: “Should I let my soul (Aavi) descend into this deep pit (Kuzhi) and perish?” He criticizes himself for treating the “Arts of Manmatha” (Eroticism/Kama Shastras) as if they were the holy Agamas (Scriptures). He regrets wasting his life wandering with young women, wearing out his body and spirit (Nainthu vida lamo).

5. The Trembling of the Seven Worlds

The song abruptly shifts to the majestic valor of Lord Murugan. The poet describes the ancient battle against Surapadman. Murugan went to the battlefield (Irana kalam) where the seven armies of the Asuras trembled in fear. The impact of his arrival was so great that the massive Krauncha mountain with its seven peaks (Ezhu sigaram) shook violently.

6. The Majestic Peacock and the Spear

The intensity of the war is further described. The seven oceans (Ezhu kadal) and the cosmic Mount Meru were agitated. Murugan rides the Peacock, which has a magnificent, spreading tail (Vizhi padarvu thogai) and is the natural enemy of snakes. The poet invokes Murugan as “Vadivela”—the holder of the beautiful and sharp Spear that conquered these forces. This power stands in stark contrast to the human weakness described earlier.

7. The Surrender to Valli

In a beautiful paradox, the poet describes how this terrifying warrior behaves in love. The Lord, who made mountains tremble, went to the hills (Kundru) and bowed down at the feet of a Hunter’s daughter, Valli (Kuravar magal kaalinum panindhu). He wandered in the millet fields, hiding from the hunter tribesmen (Pulingar), showing his infinite humility and the lengths God will go to save a soul that loves Him.

8. The “Madal” and Divine Union

Arunagirinathar references an ancient Tamil romantic tradition called “Madal Eruthal” (riding a palmyra stem horse to publicly declare love and willingness to die for it). He says Murugan was ready to perform this desperate act (Puthiya madal era thunintha) to win Valli. The song concludes with the Lord’s “rare suffering” (Ariya parithapam) ending as he embraces Valli’s ecstatic shoulders. The poet prays to this Lord—who values love above his own supremacy—to save him.

Summary

In this Thiruppugazh, Arunagirinathar asks: “Should I waste my life sinking into the pit of lust, treating the arts of seduction as my scripture, and losing my soul in the embrace of women?” To escape this, he meditates on Lord Murugan, the mighty warrior who shook the seven oceans and Mount Meru to destroy the demons. Yet, this same powerful God humbled Himself to bow at the feet of the hunter-girl Valli and was even willing to publicly humiliate Himself (Madal) to win her love. The poet seeks the feet of this “Perumal” (Great Lord) who combines such terrifying power with such tender, desperate love.

Thiruppugal – திருப்புகழ்