திருப்புகழ் 147 குழல் அடவி (பழநி)

திருப்புகழ் 147 குழல் அடவி (பழநி) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த 147-வது திருப்புகழான “குழல டவிமுகில் பொழில்வி ரவில்…” என்னும் இப்பாடல், அறுபடை வீடுகளில் ஒன்றான பழனித் திருத்தலத்தின் மீது பாடப்பட்ட ஒரு அற்புதமான சொல்லோவியமாகும். சொற்களைத் திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்திப் பல பொருள்களைத் தரும் ‘மடக்கு’ என்னும் அணிநயத்தோடு இப்பாடல் அமைந்துள்ளது. உலகியல் மாயையான சிற்றின்பத்தில் உழலும் மனதை விடுத்து, வினைகளைத் தீர்க்கும் முருகனின் திருவடிகளைப் பணிந்து நற்கதி அடைய வேண்டும் என்பதை இப்பாடல் ஆழமாக உணர்த்துகிறது. இப்பாடலின் விரிவான விளக்கம் கீழே எட்டுத் தலைப்புகளில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

1. மங்கையரின் கூந்தலும் முக அழகும்

மனித மனம் சிற்றின்ப மாயையில் எவ்வாறு சிக்கிக்கொள்கிறது என்பதை அருணகிரிநாதர் விலைமாதர்களின் புற அழகை வர்ணிப்பதன் மூலம் விளக்குகிறார். அந்தப் பெண்களின் இருண்ட கூந்தலானது, அடர்ந்த காட்டைப் போலவும், கருமையான மழை மேகங்களைப் போலவும், சோலையைப் போலவும், இருண்ட இரவைப் போலவும் காட்சியளிக்கிறது. அவர்களின் அழகிய நெற்றியும், செம்பஞ்சு போன்ற ஆம்பல் மலரை ஒத்த இதழ்களும் (குமுதம்), முத்துக்களைப் போன்ற பிரகாசமான புன்னகையும் (முறுவல் ஆரம்) ஆடவர்களை எளிதில் மயக்கி வலையில் வீழ்த்தக்கூடிய தோற்றத்தைக் கொண்டுள்ளன.

2. அணிகலன்களும் அமுத மொழியும்

அந்தப் பெண்களின் அழகை மேலும் மெருகேற்றும் அணிகலன்களையும் அவர்களின் இனிமையான பேச்சையும் ஆசிரியர் விவரிக்கிறார். காதுகளில் மகர குண்டலம் எனப்படும் மீன் வடிவக் காதணிகளையும், கைகளில் அழகிய வளையல்களையும் அவர்கள் அணிந்துள்ளனர். அவர்கள் பேசும் மொழியானது, வசந்த காலத்தில் கூவும் குயிலின் ஓசையைப் போலவும், இனிமையான அமுதம் போலவும் ஆடவர்களின் செவிகளைக் குளிரச் செய்து அவர்களின் அறிவை மயக்கும் தன்மையைக் கொண்டதாகும்.

3. மார்பகங்களும் மயக்கும் கண்களும்

ஆடவர்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் விலைமாதர்களின் மார்பகங்களையும் கண்களையும் பலவாறாக வர்ணிக்கிறார். தாமரை அரும்புகளைப் போலவும், மலைகளைப் போலவும், சூதாட்டக் கருவிகளைப் போலவும் அவர்களின் மார்பகங்கள் விளங்குகின்றன. கயல் மீன், கூர்மையான வேல், அம்பு, கருவிளை மற்றும் குவளை மலர்கள், மேலும் உயிரைப் பறிக்கும் கொடிய விடம் (நஞ்சு) ஆகியவற்றுக்கு ஒப்பாக அவர்களின் சுழலும் கண்கள் ஒப்பிடப்படுகின்றன. இத்தகைய கவர்ச்சிகரமான தோற்றம் ஆடவர்களின் ஆன்மீகப் பாதையை அழிக்கும் நஞ்சாகவே செயல்படுகிறது.

4. சிற்றின்ப மாயையிலிருந்து விடுதலையுறல்

மேற்கூறியவாறு, நாய் போன்ற அடியேன், அந்தப் பெண்களின் உடல் அழகைப் பலவிதமாக வர்ணித்து, கீழ்த்தரமான வழிகளில் எனது நேரத்தை வீணடிக்கின்றேன். இவ்வாறு சிற்றின்பத்தைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டும் நினைத்துக்கொண்டும் இருப்பதால், எனது உள்ளம் வெறுமையாகி மிகுந்த வேதனையையும் துன்பத்தையும் அடையலாமா? இந்த மாயையிலிருந்து என்னை விடுவித்து, உனது பேரருளைத் தந்து என்னை ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று முருகப்பெருமானிடம் அருணகிரிநாதர் மனமுருகிப் பிரார்த்திக்கிறார்.

5. வினைகளைத் தீர்க்கும் திருவடிகள்

பாடலின் பிற்பாதியில் முருகப்பெருமானின் பெருமைகளை ‘மடக்கு’ அணி நயத்துடன் பாடுகிறார். முருகப்பெருமானே! வீர மயிலை வாகனமாகக் கொண்டவனே! உனது வீரக் கழலணிந்த திருவடிகளை நான் வணங்குவதால், என்னைச் சூழ்ந்துள்ள பிறவி வினைகள் யாவும் என்னை விட்டு அகன்று கழன்று போகின்றன. பாம்பினை அணிகலனாகக் கொண்ட சிவபெருமானும் வணங்கும் பெருமைக்குரிய உனது திருவடிகளை, அடியேனும் அர்ச்சித்துப் பணியும்படி நீ எனக்குத் திருவருள் புரிய வேண்டும்.

6. கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்த கதிர்வேலன்

முருகனின் வீரதீரச் செயல்களும் இறைப் பின்னணியும் இப்பகுதியில் புகழப்படுகின்றன. தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் திருமகளான இலக்குமியின் கணவரான திருமாலுக்கு இனிய மருகனே (மருமகனே)! தேவர்களைத் துன்புறுத்தி மலையாக உருமாறி நின்ற அசுரர்கள் (நிருதர்கள்) அடியோடு அழியும்படி, கிரௌஞ்ச மலையைத் துளைத்துத் தவிடுபொடியாக்கிய ஒளி வீசும் கதிர்வேலினை ஏந்திய வீரன் நீயே ஆவாய்.

7. பழனி மலையில் வீற்றிருக்கும் விசாகன்

“பழநி மலை” என்ற சொல் திரும்பத் திரும்ப வந்து பழனித் திருத்தலத்தின் பெருமையை உணர்த்துகிறது. திருப்பழனி மலையில் விரும்பி வந்து வீற்றிருப்பவனே! அடியார்களுக்குப் பழனி மலையில் நல்வாழ்வைத் தருபவனே! என்றும் நிலையாகப் பழனி மலையில் உறையும் குமரக் கடவுளே! விசாக நட்சத்திரத்தில் அவதரித்த ஆறுமுகப் பெருமானே! என்று பழனி முருகனின் புகழைப் போற்றிப் பரவுகிறார்.

8. திருமால் மற்றும் தேவர்கள் போற்றும் பெருமான்

பரந்து விரிந்த பாற்கடலைக் கடைந்தவரும், கடலில் பள்ளி கொண்டிருப்பவரும், கடல் போன்ற நிறமுடையவருமான திருமாலால் (அரியால்) போற்றி வணங்கப்படும் பெருமை வாய்ந்தவனே! சிவபெருமான் உள்ளிட்ட இமையவர்கள் (தேவர்கள்) அனைவரும் ஒன்று கூடி வந்து துதித்து வணங்கும் முழுமுதற் கடவுளே! தேவர்களின் பெருமானே! என்னைக் காம மாயையிலிருந்து விடுவித்து உனது திருவடி நிழலைத் தந்தருள்வாயாக எனப் பாடல் நிறைவடைகிறது.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழில் அருணகிரிநாதர், விலைமாதர்களின் அடர்ந்த கூந்தல், ஆம்பல் மலர் போன்ற இதழ், முத்துக்களான புன்னகை, குயில் போன்ற பேச்சு, நஞ்சு போன்ற கண்கள் ஆகியவற்றை வர்ணித்து, இத்தகைய சிற்றின்ப வழிகளில் என் மனதைச் செலுத்தி வீணாக நான் துன்பப்படலாமா என்று வருந்துகிறார். உனது திருவடிகளைப் பணிந்தால் எனது கர்ம வினைகள் அனைத்தும் கழன்று ஓடிவிடும்; எனவே உன்னை வணங்கும் பேற்றினை அருள்வாயாக என்று முருகனை வேண்டுகிறார். இலக்குமியின் கணவரான திருமாலின் மருமகனும், அசுரர்கள் அழியும்படி கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்த வேலாயுதத்தை ஏந்தியவனும், விசாக நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தவனும் முருகப்பெருமானே ஆவான். திருமாலும் தேவர்களும் போற்றி வணங்கும் அந்த முருகப்பெருமான், பழனி மலையில் வீற்றிருந்து அடியார்களின் பிறவித் துன்பத்தை நீக்கி முக்தி அருளுவான் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 147 kuzhaladavi  (pazhani)

Here is a deep and detailed explanation of Thiruppugazh 147, authored by the revered saint-poet Arunagirinathar. This particular hymn is celebrated for its rhythmic beauty and its brilliant use of Madakku (a poetic device where the same word is repeated with different meanings). The explanation is structured into eight distinct headings that trace the soul’s journey from worldly illusions to divine liberation, followed by a comprehensive summary.

1. The Mesmerizing Illusion of Physical Beauty

The hymn begins by vividly illustrating how the human mind is ensnared by the physical allure of women. Arunagirinathar uses a cascade of classical metaphors to describe their dark, flowing tresses, comparing their hair to a dense, inescapable forest (adavi), dark rain-bearing clouds (mugil), a shadowy grove (pozhil), and the pitch-black night (iravu). He describes their foreheads and their lips, which bloom like the red water lily (kumudham), while their bright, enchanting smiles are likened to a string of radiant pearls. This imagery highlights how worldly temptations present themselves in overwhelming, beautiful forms that completely blind the spiritual seeker.

2. The Entrapment of Sweet Words and Adornments

Moving beyond mere physical appearance, the poet describes the sensory traps of sound and ornamentation. He notes their fish-shaped earrings (makaram) and tinkling bangles (valai) that captivate the observer. Furthermore, he describes their voices as being as melodious as the springtime song of a cuckoo (kuyil) and as sweet and intoxicating as nectar (amudhu). Through these poetic descriptions, Arunagirinathar warns that the deliberate presentation of physical charm and deceptively sweet words are powerful traps designed to intoxicate the mind and derail it from its spiritual purpose.

3. The Deadly Charm of Piercing Eyes

To emphasize the destructive nature of lust, the poet uses a striking series of metaphors to describe the eyes of these women. He compares their darting glances to carp fish (kayal), sharp spears (ayil), and piercing arrows (pagazhi). He likens them to the dark, mesmerizing Kuvalai and Karuvilai flowers. Most profoundly, he compares their captivating gaze to deadly poison (vidam). This signifies that while carnal attraction may seem beautiful on the surface, it acts as a lethal poison to the soul, slowly killing one’s spiritual vitality and wisdom.

4. The Agony of Wasting Life on Carnal Descriptions

Having vividly described these worldly illusions, Arunagirinathar experiences a moment of profound remorse and spiritual awakening. He chastises himself, stating, “Like a lowly dog, I waste my time composing verses and speaking of these women using such superficial, carnal metaphors.” He questions his own degraded state, asking the Divine, “Should I allow my heart to become utterly empty and suffer in this agonizing distress?” This section represents the soul’s absolute rejection of worldly degradation and its desperate plea to be rescued from an unfulfilling, material existence.

5. The Eradication of Karma Through the Holy Feet

Seeking divine refuge, the poet masterfully uses the poetic device of Madakku (repetition) with the word Kazhal (which can mean “anklets,” “holy feet,” or “to slip away”). He prays to Lord Muruga, the heroic rider of the peacock, saying: “When I bow to Your anklet-adorned holy feet (Kazhal paniya), all the accumulated sins and karmic bonds of my life simply slip away and vanish (Vinai kazhal).” He also references Lord Shiva—who wears a serpent as an ornament (Paniyai ani)—as the Supreme Lord whose feet are equally worthy of worship, establishing Muruga’s divine greatness.

6. The Fierce Warrior Who Shattered Krauncha

The hymn then transitions to glorify Lord Muruga’s supreme martial valor and divine lineage. Arunagirinathar addresses Muruga as the beloved nephew of Lord Vishnu, who is the divine consort of Goddess Lakshmi (Kamalai). He praises Muruga as the wielder of the radiant, light-emitting spear, the Kadhir Vel. With this invincible weapon, the Lord pierced and utterly destroyed the massive Krauncha mountain (Gamalai), eradicating the treacherous Asuras (demons) who had taken refuge there. This symbolizes the Lord’s power to destroy the massive mountains of ego and ignorance within the human mind.

7. The Omnipresent Lord of Palani Hills

Using repetitive, rhythmic beats, the poet firmly establishes the Lord’s earthly domain. He repeats the name “Palani” to emphasize the sanctity of this sacred hill shrine. He praises Muruga as the Lord who graciously descends to the Palani hills (Pazhani malai varu), the benevolent provider who grants endless boons at Palani (Pazhani malai tharu), and the ultimate, presiding deity of the Palani hills. Furthermore, he invokes the Lord as Visakha, celebrating Him as the glorious, six-faced deity born under the auspicious Visakha star.

8. The Supreme Deity Worshipped by Vishnu and the Devas

In the concluding lines, Arunagirinathar elevates Lord Muruga to the status of the Supreme Cosmic Master. He references Lord Vishnu (Ari), who possesses a beautiful complexion resembling the vast, dark ocean (Paravai vana) and who rests upon the great cosmic waters. The poet declares that even this great Lord Vishnu, along with all the immortal celestial beings (Imaiyavar), bows down and worships Lord Muruga. The hymn beautifully concludes by surrendering to this Great Lord (Perumal) of Palani, who is revered by the entire cosmos.

Summary

Thiruppugazh 147 is a rhythmic and deeply philosophical masterpiece that contrasts the agonizing traps of worldly lust with the liberating grace of the Divine. Saint Arunagirinathar begins by painting a vivid, cautionary picture of the physical allure of women—comparing their hair to dark forests, their smiles to pearls, their voices to nectar, and their piercing eyes to deadly poison. Lamenting that he has wasted his life composing verses about such fleeting physical beauty, the poet begs to be saved from spiritual emptiness. Turning his focus to Lord Muruga, he beautifully plays with the Tamil word Kazhal, stating that by surrendering to the Lord’s holy feet, all karmic sins slip away. He praises Muruga’s terrifying power in destroying the Krauncha mountain with His radiant Vel, His divine birth under the Visakha star, and His majestic presence on the Palani hills. The hymn elegantly concludes by highlighting Muruga’s absolute supremacy, noting that He is deeply worshipped even by Lord Vishnu and the celestial Devas.