திருப்புகழ் 151 கொந்துத் தரு (பழநி)

Thiruppugazh 151 kondhuththaru (pazhani)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 150 குன்றுங் குன்றும் (பழநி)      –      திருப்புகழ் 152 கோல குங்கும (பழநி)

திருப்புகழ் 151 கொந்துத் தரு (பழநி) – விளக்கம்

இப்பாடலின் முழுமையான விளக்கத்தை 8 தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:

1. பெண்களின் மயக்கும் பேரழகு

பூங்கொத்துகளை அணிந்த பெண்களின் கூந்தலானது இருள் கூட்டமோ அல்லது கார்மேகமோ என்று வியக்கும்படி இருண்டு காணப்படுகிறது. அவர்களின் அழகிய நெற்றியானது மன்மதனின் வில்லோ அல்லது வானில் தோன்றும் பிறைச்சந்திரனோ என்று ஐயப்படும்படி வளைந்துள்ளது. அவர்கள் கொஞ்சிப் பேசும் வார்த்தைகள் தேவாமிர்தமோ அல்லது சுவையான கனியோ என்று சொல்லும்படி இனிமை வாய்ந்ததாக உள்ளன. அவர்களின் கண்கள் கூர்மையான வேலோ என்று அஞ்சும்படி ஆண்களின் மனதை ஊடுருவித் தாக்கும் தன்மை கொண்டவையாக இருக்கின்றன. இவ்வாறு பெண்களின் முக அழகின் மாயையை அருணகிரிநாதர் மிக நுட்பமாக விவரிக்கிறார்.

2. ஆசையைத் தூண்டும் உடல் வனப்பு

அப்பெண்களின் மார்பகங்கள் யானையின் மத்தகமோ அல்லது பெரிய மலைகளோ என்று வியக்கும்படி இருக்கின்றன. வஞ்சிக் கொடி போன்ற அவர்களின் இடையானது உடுக்கையோ அல்லது ஒரு கைப்பிடிக்குள் அடங்கிவிடும் அளவோ என்று வியக்கத்தக்க வகையில் மெலிந்துள்ளது. அவர்களின் அல்குல் (இடுப்புப் பகுதி) பாம்பின் படமோ அல்லது அழகிய தேரோ என்று சொல்லும்படி அகன்றுள்ளது. இத்தகைய பேரழகு கொண்ட பெண்களின் உடல் வனப்பு, மனிதர்களை எளிதில் காம வலையில் வீழ்த்திவிடும் மாயத் தோற்றம் என்பதை இவரிகளின் மூலம் உணர்த்துகிறார்.

3. விலங்கென வீழ்த்தும் மாய நடனம்

தங்கள் அழகால் மனதை மயக்கும் அந்தப் பெண்கள், “திந்தித் திமிதிமி திமிதா திமிதோ தந்தித் திரிகட கிடதா” என்ற தாள கதிகளுக்கு ஏற்ப நடனமாடுகிறார்கள். பல்வேறு தாள வாத்தியங்களின் முழக்கத்திற்கேற்ப, தங்களை நாடி வரும் ஆடவர்களின் நெஞ்சை ஈர்க்கும் வகையில் அவர்கள் ஆடும் இந்த மாய நடனமானது காண்போரை மதிமயங்கச் செய்கிறது. இத்தகைய உலக இன்பங்களை நாடிச் செல்லும் பெண்களை ‘பாவிகள்’ என்று குறிப்பிடும் அருணகிரிநாதர், அவர்களின் சிற்றின்ப வலையில் சிக்கித் தவிக்கும் மனித மனத்தின் பலவீனத்தை இங்கே படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார்.

4. உலக மாயையிலிருந்து விடுபட இறைஞ்சல்

பெண்களின் இந்த மாயத் தோற்றத்திலும், மயக்கும் நடனத்திலும் தனது சிந்தையைச் செலுத்தித் தவிக்கும் நான், இனிமேல் உன் மீதே எனது முழுமையான அன்பையும் சிந்தனையையும் வைப்பேன் என்று முருகப் பெருமானிடம் அருணகிரிநாதர் உறுதி கூறுகிறார். “இறைவா, என்னை வந்து ஆட்கொண்டு அருள்புரியும் உனது அழகிய இரண்டு திருவடிகளையே நான் எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும். அத்தகைய சிறந்த ஞானத்தையும், வேதங்களின் வடிவமாக விளங்கும் உனது மேலான திருவருளையும் நீ எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்” என்று நெஞ்சுருகிப் பிரார்த்திக்கிறார்.

5. அசுரனை அழித்த கதிர்வேலின் வீரம்

தீராத கோபத்துடனும் வஞ்சத்துடனும் போருக்கு வந்தவன் அசுரர்களின் தலைவனான சூரபத்மன். அப்படிப்பட்ட கொடிய சூரபத்மனை துண்டு துண்டாக வெட்டி அழித்த ஒப்பற்ற கதிர்வேலை ஏந்தியவர் முருகப் பெருமான். வெற்றியைத் தவிர வேறெதையும் அறியாத ஒரு பெரிய மலை போல அசைக்க முடியாத வீரத்துடன் வாழ்பவர் அவர். தவம் செய்யும் முனிவர்களுக்கெல்லாம் தவத்தின் சிறந்த பயனாக விளங்கும் பெருமையும், வீரமும் கொண்டவன் கந்தவேள் என்பதை இப்பகுதி எடுத்துரைக்கிறது.

6. தேவாதி தேவர்கள் போற்றும் முழுமுதற் கடவுள்

விஞ்சையர் எனப்படும் வித்யாதரர்கள் (வானுலகில் வாழும் ஒருவகை தேவர்கள்) உன்னைத் தொழுது போற்றுவதற்காகவே உன்னிடம் வருவார்கள். தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் பிரம்மதேவனும், தேவர்களின் அரசனான இந்திரனும் உனக்குக் குற்றவல் எனப்படும் மிகச் சிறந்த பணிவிடைகளை வியக்கும்படி செய்வார்கள். அவ்வாறு அவர்கள் பணிந்து தொண்டு செய்யும் நேரத்தில், அவர்கள் மீது அளவற்ற கருணையைச் சொரிந்து அருள்பாலிக்கும் கருணாநிதியாக முருகப் பெருமான் விளங்குகிறார்.

7. உறவுகளின் பெருமையும் வள்ளியின் காதலும்

பெரிய தொந்தியைக் கொண்ட விநாயகப் பெருமானின் மனம் மகிழும் அன்புத் தம்பியே முருகப் பெருமான். சிவந்த கண்களையும், கார்மேகம் போன்ற கரிய நிறத்தையும் கொண்ட திருமாலின் அன்பு மருமகனே குகனே! தனது சொந்தமாகிய குறவர் குலப்பெண் வள்ளியம்மையின் அன்புக் கணவனே! மிக்க வலிமையும் வீரமும் பொருந்திய கதிர்காமம் என்னும் புண்ணியத் திருத்தலத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவனே! என்று முருகனின் தெய்வீக உறவுகளையும், திருத்தலப் பெருமையையும் புகழ்ந்து பாடுகிறார்.

8. பழனித் திருத்தலத்தின் எழிலும் முருகனின் கருணையும்

எவ்விதக் குறையுமின்றி அனைத்து வளங்களும் முதிர்ந்து செழித்தோங்கும் அழகிய சோலைகள் சூழ்ந்த தலம் பழனி. அங்குள்ள திருக்கோயிலை, மிக உறுதியான அழகிய திருமதில்கள் (கோட்டைச் சுவர்கள்) சுற்றிலும் அரணாக அமைந்து பாதுகாத்து நிற்கின்றன. திருவருள் நிறைந்ததும், தூய்மையானதும், உயர்ந்ததுமான அந்தப் பழனி (திருவாவினன்குடி) திருத்தலத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகப் பெருமானே! தேவர்களுக்கெல்லாம் பெருமானே! எனக்கு உனது திருவடி நிழலைத் தந்தருள்வாயாக என்று வேண்டி இத்திருப்புகழை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

அருணகிரிநாதர் பழனி முருகனைப் போற்றிப் பாடும் இத்திருப்புகழில், மனித மனம் எவ்வாறு காம மாயைகளில் எளிதில் சிக்கிக் கொள்கிறது என்பதை விளக்குகிறார். பெண்களின் கூந்தல், நெற்றி, கண்கள் மற்றும் அவர்களின் உடல் வனப்பு ஆகியவற்றை வருணித்து, அவர்கள் ஆடும் மயக்கும் நடனங்களில் சிக்கித் தவிக்கும் நிலையை எடுத்துரைக்கிறார். இந்த நிலையற்ற சிற்றின்பங்களில் இருந்து தன்னை விடுவித்து, சூரபத்மனை வதம் செய்த கதிர்வேலனின் திருவடிகளில் நிரந்தரமான பக்தியைப் பதிக்க அருள் வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். திருமாலின் மருமகனும், விநாயகரின் தம்பியும், வள்ளியின் கணவனுமாகிய முருகப் பெருமான், பிரம்மா, இந்திரன் போன்ற தேவர்கள் போற்றும் முழுமுதற் கடவுளாவார். வளம் கொழிக்கும் சோலைகளும், கோட்டை மதில்களும் சூழ்ந்த பழனிப் பதியில் வீற்றிருக்கும் தேவாதி தேவனான அந்த முருகனின் பேரருளை வேண்டி இப்பாடல் மிக ஆழமாகப் பாடப்பட்டுள்ளது.

The Essence of Thiruppugazh 151 kondhuththaru (pazhani)

This Thiruppugazh, composed by the great saint Arunagirinathar, is a beautiful and profoundly philosophical hymn dedicated to Lord Murugan of the Palani shrine. The song brilliantly contrasts the fleeting, illusory nature of worldly temptations with the eternal, liberating grace of the Divine.

Here is a deep and clear explanation of the hymn, structured under 8 headings.

1. The Bewitching Illusion of Facial Beauty

The poem opens by describing the mesmerizing facial features of women who wear beautiful flower clusters in their hair. The poet wonders if their dark, flowing tresses are a mass of intense darkness or a gathering of rain clouds. He marvels at their beautiful foreheads, questioning whether they resemble the curved bow of Manmatha (Cupid) or the crescent moon in the sky. Their lisping, sweet words are as delightful as divine nectar or succulent fruit, and their sharp, piercing eyes strike the hearts of men like deadly spears. Through these poetic comparisons, Arunagirinathar illustrates how the physical beauty of the face creates a powerful illusion that captivates the human mind.

2. The Captivating Allure of the Physical Form

Continuing the description of physical allure, the poet portrays the captivating bodily form of these women. Their bosoms are compared to the majestic foreheads of elephants or imposing hills. Their slender waists are likened to a delicate creeping vine, a narrow hourglass (thudi), or something so small it can be held within a single hand’s grasp. Their broad pelvises are compared to the spreading hood of a cobra or a beautiful chariot. By detailing these alluring features, the hymn highlights how the human form acts as a potent snare, easily pulling individuals into the intoxicating trap of worldly lust.

3. The Hypnotic Dance of Worldly Desires

These enchanting women perform a captivating dance to the rhythmic, hypnotic beats of musical instruments, represented by the syllables “thinthith thimithimi thimitha thimitho… thanthith thirikada kidatha.” As they dance to these complex rhythms, their movements are designed to lure the minds of men. Arunagirinathar refers to those who exclusively pursue these sensual entanglements as “sinners” or ignorant souls, using this imagery to represent the ultimate distraction. This dance symbolizes the relentless, dizzying cycle of worldly desires that diverts human consciousness away from spiritual awakening.

4. A Sincere Prayer for Devotion and Enlightenment

In a powerful turning point, the poet pleads with Lord Murugan to rescue his mind from wandering after these worldly illusions. He declares that, from now on, he will place his entire thought and affection only on the Lord. He prays for the divine grace to continuously meditate upon Murugan’s two beautiful, red lotus feet, which alone can grant true salvation. Furthermore, Arunagirinathar asks the Lord to bless him with the supreme wisdom of the Vedas, seeking spiritual enlightenment over sensual pleasure.

5. The Invincible Valor of the Radiant Spear

The hymn then transitions into a glorious praise of Lord Murugan’s supreme valor. The poet recalls the fierce battle against the demon king Surapadman, who came with burning anger and a fiery disposition. Lord Murugan wielded His incomparable, radiant spear (the Kathirvel) to chop the arrogant demon into pieces, restoring cosmic order. The Lord is praised as an unshakable mountain of absolute victory and the ultimate embodiment of pure penance. This showcases Murugan as the ultimate destroyer of ego and ignorance.

6. The Supreme Lord Honored by Celestials

Lord Murugan’s majesty is such that He is constantly sought after by the Vidyadharas (a class of celestial beings) who come down specifically to worship Him. Even the highest cosmic deities—Lord Brahma, who sits on the lotus flower, and Lord Indra, the king of the Devas—perform wondrous and dedicated services to Him. When these supreme gods offer their humble servitude, Lord Murugan, out of His boundless compassion, showers them with His divine grace, proving that He is the Lord of Lords.

7. The Divine Lineage and the Beloved Lord of Valli

Arunagirinathar beautifully weaves in Lord Murugan’s divine family lineage. He is the beloved younger brother of the pot-bellied Lord Ganesha. He is the cherished nephew of Lord Vishnu (Thirumal), who has red, lotus-like eyes and a complexion like dark rain clouds. Most intimately, He is the rightful and loving husband of Goddess Valli, the girl from the hunter tribe, symbolizing His accessibility to pure devotion. The poet also praises Him as the powerful Lord who resides in the sacred and potent shrine of Kathirkamam.

8. The Sacred Grandeur of the Palani Shrine

In the concluding lines, the poet vividly describes the majestic environment of the Palani temple. The sacred town is surrounded by highly fertile, mature groves that yield abundant wealth and natural beauty. The temple itself is fortified by strong, beautiful defensive walls that protect its divine grace. In this pure, supreme, and exalted shrine of Palani (Thiruvavinankudi), Lord Muruga presides as the magnificent Emperor of all the Devas. The poet surrenders completely to the deity of this holy abode.

Summary

In Thiruppugazh 151, Arunagirinathar masterfully contrasts the transient allure of worldly pleasures with the eternal glory of divine surrender. He begins by vividly describing the physical beauty of women—their hair, eyes, curves, and hypnotic dance—illustrating how easily the human mind is trapped by lust and sensory illusions. Realizing the emptiness of this path, the poet fervently prays to Lord Murugan to divert his mind toward the eternal truth, seeking the grace to meditate upon the Lord’s holy feet and attain Vedic wisdom. He glorifies Murugan as the fearless warrior whose radiant spear vanquished the demon Surapadman, the supreme deity worshipped by Brahma and Indra, the beloved brother of Ganesha, the nephew of Vishnu, and the devoted husband of Valli. The hymn culminates in a majestic description of the fertile, heavily fortified, and sacred shrine of Palani, where Lord Murugan reigns supreme as the Lord of the Celestials.