திருப்புகழ் 151 கொந்துத் தரு (பழநி)

Thiruppugazh 151 kondhuththaru (pazhani)

திருப்புகழ் 151 கொந்துத் தரு (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

கொந்துத் தருகுழ லிருளோ புயலோ விந்தைத் தருநுதல் சிலையோ பிறையோ கொஞ்சிப் பயில்மொழி அமுதோ கனியோ – விழிவேலோ
பொருள்: (பொதுமகளிரின்) பூங்கொத்துக்களையுடைய கூந்தல் இருளோ, மேகமோ? வியப்பைத் தரும் நெற்றி வில்லோ, பிறையோ? கொஞ்சிப் பேசும் மொழி அமுதமோ, கனியோ? கண்கள் வேல் போன்றனவோ?

கொங்கைக் குடமிரு கரியோ கிரியோ வஞ்சிக் கொடியிடை துடியோ பிடியோ கொங்குற் றுயரல்கு லரவோ ரதமோ – எனுமாதர்
பொருள்: மார்பகக் குடங்கள் இரண்டு யானைகளோ, மலைகளோ? வஞ்சிக்கொடி போன்ற இடை உடுக்கையோ, பிடி அளவோ? மணம் வீசும் உயர்ந்த அல்குல் பாம்போ, தேர்த்தட்டோ? என்று வியக்கும்படியான பெண்களும்,

திந்தித் திமிதிமி திமிதா திமிதோ தந்தித் திரிகட கிடதா எனவே சிந்திப் படிபயில் நடமா டியபா – விகள்பாலே
பொருள்: ‘திந்தித் திமிதிமி’ என்றும், ‘தந்தித் திரிகட’ என்றும் பலவிதமான தாளங்களுக்கு ஏற்பச் சிதறும்படி நடனமாடும் பாவிகளிடத்திலே,

சிந்தைத்தயவுகள் புரிவே னுனையே வந்தித் தருள்தரு மிருசே வடியே சிந்தித் திடமிகு மறையா கியசீ – ரருள்வாயே
பொருள்: என் மனத்தின் அன்பையெல்லாம் செலுத்தும் நான், (இனிமேல்) உன்னையே வணங்கி, உன் திருவருளைத் தரும் இரண்டு சிவந்த திருவடிகளைத் தியானித்திட, గొప్ప வேதங்கள் போற்றும் சிறப்பை அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

வெந்திப் புடன்வரு மவுணே சனையே துண்டித் திடுமொரு கதிர்வே லுடையாய் வென்றிக் கொருமலை யெனவாழ் மலையே – தவவாழ்வே
பொருள்: கொடிய கோபத்துடன் வந்த அசுரர் தலைவனைத் துண்டு துண்டாக்கிய ஒப்பற்ற ஒளி வேலை உடையவனே! வெற்றிக்கு ஒப்பற்ற மலை போல வாழும் தவ வாழ்வே!

விஞ்சைக் குடையவர் தொழவே வருவாய் கஞ்சத் தயனுட னமரே சனுமே விந்தைப் பணிவிடை புரிபோ தவர்மே – லருள்கூர்வாய்
பொருள்: ஞான வித்தையுடையவர்கள் தொழும்படி வருபவனே! தாமரை மலரோன் பிரம்மனும், தேவர் தலைவன் இந்திரனும் வியக்கும்படிப் பணிவிடை செய்யும்போது, அவர்கள் மீது அருள் புரிபவனே!

தொந்திக் கணபதி மகிழ்சோ தரனே செங்கட் கருமுகில் மருகா குகனே சொந்தக் குறமகள் கணவா திறல்சேர் – கதிர்காமா
பொருள்: தொந்தியையுடைய கணபதி மகிழும் சகோதரனே! சிவந்த கண்களையுடைய கரிய மேகம் போன்ற திருமாலின் மருகனே! குகனே! சொந்தமான குறப்பெண் வள்ளியின் கணவனே! வலிமை பொருந்திய கதிர்காமனே!

சொம்பிற் பலவள முதிர்சோ லைகள்சூழ் இஞ்சித் திருமதிள் புடைசூ ழருள்சேர் துங்கப் பழநியில் முருகா இமையோர் – பெருமாளே.
பொருள்: அழகிய பல வளங்களும் முதிர்ந்த சோலைகளும், கோட்டை மதில்களும் புடைசூழ்ந்த, அருள் நிறைந்த உயர்ந்த பழநியில் வீற்றிருக்கும் முருகனே! தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! பொதுமகளிரின் கூந்தல் இருளோ, மேகமோ? நெற்றி வில்லோ, பிறையோ? மொழி அமுதமோ, கனியோ? கண் வேலோ? மார்பு யானையோ, மலையோ? இடை உடுக்கையோ, பிடி அளவோ? அல்குல் பாம்போ, தேர்த்தட்டோ? என்று வியந்து, பலவிதமான தாளங்களுக்கு ஏற்ப நடனமாடும் பாவிகளிடம் என் மன அன்பையெல்லாம் செலுத்தும் நான், (இனிமேல்) உன்னையே வணங்கி, உன் இரண்டு திருவடிகளையும் தியானித்திட, గొప్ప வேதங்கள் போற்றும் சிறப்பை அருள் புரிவாயாக.

கோபத்துடன் வந்த அசுரனை அழித்த வேலனே! வெற்றி மலையே! தவ வாழ்வே! ஞானியர் தொழ வருபவனே! பிரம்மனும், இந்திரனும் பணிவிடை செய்ய அருள் புரிபவனே! கணபதியின் சகோதரனே! திருமாலின் மருகனே! குகனே! வள்ளியின் கணவனே! கதிர்காமனே! வளம் நிறைந்த சோலைகளும், மதில்களும் சூழ்ந்த உயர்ந்த பழநியில் வீற்றிருக்கும் முருகனே! தேவர்களின் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிரின் அங்க அழகுகளைப் பலவிதமான உவமைகளால் வர்ணித்து, వారిపై తాను கொண்ட மன நாட்டத்தை எடுத்துரைக்கிறார். அந்த நிலையற்ற இன்பத்திலிருந்து விடுபட்டு, நிலையானதும், பேரின்பம் தருவதுமான இறைவனின் திருவடிகளைத் தியானிக்கும் గొప్ప பேற்றை அருளுமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், அசுரனை அழித்த வீரனாகவும், தேவர்களால் போற்றப்படுபவனாகவும், கணபதியின் தம்பியாகவும், திருமாலின் மருகனாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், கதிர்காமம், பழநி ஆகிய தலங்களில் வீற்றிருப்பவனுமான முருகப்பெருமானே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 151 kondhuththaru  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

konthuth tharukuḻa liruḷō puyalō vinthaith tharunuthal silaiyō piṟaiyō koñchip payilmoḻi amuthō kaṉiyō – viḻivēlō
Meaning: Is their fragrant hair darkness itself or a dark cloud? Is their wondrous forehead a bow or the crescent moon? Is their prattling speech nectar or a sweet fruit? Are their eyes sharp spears?

koṅkaik kuṭamiru kariyō kiriyō vañjik koṭiyiṭai thuṭiyō piṭiyō koṅkuṟ ṟuyaralku laravō rathamō – eṉumāthar
Meaning: Are their pot-like bosoms two elephants or two mountains? Is their vine-like waist a small drum or a fistful? Is their beautiful hip a serpent’s hood or a chariot?—with women who are thus described

thinthith thimithimi thimithā thimithō thanthith thirikaṭa kiṭathā eṉavē sinthip paṭipayil naṭamā ṭiyapā – vikaḷpālē
Meaning: these sinful women who dance gracefully to the rhythmic beat of “thinthith thimithimi thimithā thimithō, thanthith thirikaṭa kiṭathā”

sinthaith thayavukaḷ purivē ṉuṉaiyē vanthith tharuḷtharu mirusē vaṭiyē sinthith thiṭamiku maṟaiyā kiyasī – raruḷvāyē
Meaning: instead of showing compassion of mind towards them, please grant me the grace to worship You, and to constantly contemplate Your two sacred feet, which are the very essence of the great Vedas!

venthip puṭaṉvaru mavuṇē caṉaiyē thuṇṭith thiṭumoru kathirvē luṭaiyāy veṉṟik korumalai yeṉavāzh malaiyē – thavavāzhvē
Meaning: O Lord who possesses the radiant Vel that destroyed the asura chief who came with a burnt body! O Life of Penance, who is like a great, victorious mountain of life!

viñjaik kuṭaiyavar thoḻavē varuvāy kañjath thayaṉuṭa ṉamarē caṉumē vinthaip paṇiviṭai puripō thavarmē – laruḷkūrvāy
Meaning: You are the one who appears before the wise ones (Vinjayars) as they worship you! You show great grace to the lotus-born Brahma and the Lord of the Devas (Indra) when they perform wondrous services for you!

thonthik kaṇapathi makiḻsō tharaṉē seṅkaṭ karumukil marukā kukaṉē sonthak kuṟamakaḷ kaṇavā thiṟalsēr – kathirkāmā
Meaning: O beloved brother of the pot-bellied Ganapathi! O Nephew of the red-eyed, dark-cloud-hued Vishnu! O Guha! O rightful husband of the Kurava maiden (Valli)! O Lord of powerful and radiant Kathirkamam!

sompiṟ palavala muthirsō laikaḷsūḻ iñjith thirumathiḷ puṭaicū zharuḷsēr thuṅkap paḻaṉiyil murukā imaiyōr – perumāḷē.
Meaning: O Muruga who resides in lofty Pazhani, a place of grace surrounded by beautiful ramparts and mature groves with many rich fruits! O Great One of the devas!

Meaning Together

This hymn is a powerful prayer for reorienting the mind from the captivating distractions of the world to the eternal truth of the divine.

Arunagirinathar begins with a magnificent display of his poetic prowess, using a long series of rhetorical questions to praise the beauty of worldly women. This is a classic technique where he compares their every feature to the most beautiful and powerful objects in nature: their hair to clouds, their foreheads to the moon, their speech to nectar, and their bosoms to mountains. He even describes their graceful dance.

However, after this dazzling display, he makes a sharp turn. He labels these women as “sinful” (pāvikaḷ) and rejects the path of showing them any “compassion of mind.” He sees this entire worldly drama as a distraction. The core of his prayer is a plea for a superior focus for his contemplation. He prays, “Please grant me the grace to constantly contemplate Your two sacred feet, which are the very essence of the great Vedas!” He wants to trade his fascination with transient, physical beauty for the contemplation of eternal, scriptural truth as embodied in the Lord’s feet.

To build his faith that the Lord is indeed the supreme object of contemplation, the second half of the hymn is a glorious cascade of praise, celebrating his multifaceted greatness:

• He is the Supreme Warrior: The one who destroyed the asuras.
• He is the Embodiment of Spiritual Life: He is a “mountain of life” and the “life of penance.”
• He is the Lord of the Wise: He appears before and grants grace to the highest celestial beings and gods like Brahma and Indra.
• He has the Highest Lineage: He is the brother of Ganesha, the nephew of Vishnu.
• He is the Divine Lover: He is the rightful husband of the pure-hearted Valli.
• He is the Lord of Sacred Abodes: He is the great one of both Kathirkamam and the lofty Pazhani.

In essence, the hymn is a prayer from a master poet who has realized the limitations of praising the world. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I can describe the beauty of this world with endless poetry, but I know it is a distraction from the ultimate truth. I no longer wish to focus my mind there. I pray for the grace to turn my contemplation away from this world and towards your sacred feet, which are the essence of all wisdom. You, who are the master of all realms and the beloved of all gods, are the only subject worthy of my mind.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்