திருப்புகழ் 152 கோல குங்கும (பழநி)

Thiruppugazh 152 kOlakungkuma (pazhani)

திருப்புகழ் 152 கோல குங்கும (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

கோல குங்கும கற்புர மெட்டொன் றான சந்தன வித்துரு மத்தின் கோவை செண்பக தட்பம கிழ்ச்செங் – கழுநீரின்
பொருள்: அழகிய குங்குமம், கற்பூரம், எட்டுடன் ஒன்று சேர்ந்த (ஒன்பது வகையான) சந்தனக் குழம்பு, பவளக் கோவை, செண்பகம், மகிழம்பூ, செங்கழுநீர் ஆகியவற்றால் ஆன,

கோதை சங்கிலி யுற்றக ழுத்தும் பூஷ ணம்பல வொப்பனை மெச்சுங் கூறு கொண்டப ணைத்தனம் விற்கும் – பொதுமாதர்
பொருள்: மாலைகளும், சங்கிலிகளும் அணிந்த கழுத்தும், பலவிதமான ஆபரணங்களும், ஒப்பனைகளும் கொண்டு, தம் பருத்த மார்பகங்களைக் கூறி விற்கும் பொதுமகளிரின்,

பாலு டன்கனி சர்க்கரை சுத்தந் தேனெ னும்படி மெத்தரு சிக்கும் பாத கம்பகர் சொற்களி லிட்டம் – பயிலாமே
பொருள்: பாலுடன், பழமும், சர்க்கரையும், சுத்தமான தேனும் கலந்தது போல மிகவும் ருசிக்கும், பாதகம் பேசும் சொற்களில் நான் விருப்பம் கொள்ளாமல்,

பாத பங்கய முற்றிட வுட்கொண் டோது கின்றதி ருப்புகழ் நித்தம் பாடு மன்பது செய்ப்பதி யிற்றந் – தவனீயே
பொருள்: உன் தாமரைத் திருவடிகளை முழுமையாக மனத்தில் கொண்டு, நான் ஓதும் திருப்புகழை நாள்தோறும் பாடும் அன்பை, வயல்கள் சூழ்ந்த இந்தப் பதியில் (பழநியில்) தந்தவன் நீயே. (எனவே, மேலும் எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்).

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

தால முன்புப டைத்தப்ர புச்சந் தேக மின்றிம திக்கவ திர்க்குஞ் சாக ரஞ்சுவ றக்கிரி யெட்டுந் – தலைசாயச்
பொருள்: உலகை முன்பு படைத்த பிரம்மனும் சந்தேகமின்றி மதிக்கவும், ஆரவாரித்த கடல் வற்றவும், எட்டுத் திசை மலைகளும் தலை சாய்க்கவும்,

சாடு குன்றது பொட்டெழ மற்றுஞ் சூர னும்பொடி பட்டிட யுத்தஞ் சாத கஞ்செய்தி ருக்கைவி திர்க்குந் – தனிவேலா
பொருள்: தாக்கும் கிரவுஞ்ச மலை பொடியாகவும், மற்ற சூரர்களும் பொடிபடவும், போரில் சாதனை செய்து, உன் அழகிய கையை அசைத்துச் செலுத்திய ஒப்பற்ற வேலனே!

ஆல முண்டக ழுத்தினி லக்குந் தேவ ரென்புநி ரைத்தெரி யிற்சென் றாடு கின்றத கப்பனு கக்குங் – குருநாதா
பொருள்: விஷத்தை உண்ட கழுத்தில், தேவர்களின் எலும்பு மாலையை அணிந்து, நெருப்பில் சென்று ஆடும் தந்தையாகிய சிவன் விரும்பும் குருநாதனே!

ஆட கம்புனை பொற்குடம் வைக்குங் கோபு ரங்களி னுச்சியு டுத்தங் காவி னன்குடி வெற்பினி னிற்கும் – பெருமாளே.
பொருள்: பொன்னால் செய்யப்பட்ட கலசங்களை உச்சியில் கொண்ட கோபுரங்களும், மேகங்களும் சூழ்ந்த திருவாவினன்குடி மலையில் நிற்கும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! அழகிய குங்குமம், கற்பூரம், சந்தனம், பவளம், செண்பகம், மகிழம்பூ, செங்கழுநீர் மாலைகள், சங்கிலிகள், பல ஆபரணங்கள், ஒப்பனைகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு, தம் பருத்த மார்பகங்களைக் கூறி விற்கும் பொதுமகளிரின், பால், பழம், சர்க்கரை, தேன் போல ருசிக்கும் பாதகச் சொற்களில் நான் விருப்பம் கொள்ளாமல், உன் தாமரைத் திருவடிகளை மனத்தில் கொண்டு, நான் ஓதும் திருப்புகழை நாள்தோறும் பாடும் அன்பை, இந்தப் பழநிப் பதியில் தந்தவன் நீயே! (எனவே, மேலும் எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்).

பிரம்மன் மதிக்கவும், கடல் வற்றவும், திசை மலைகள் சாயவும், கிரவுஞ்ச மலையும் சூரர்களும் பொடியாகவும் போரில் சாதனை செய்த ஒப்பற்ற வேலனே! விஷமுண்ட கழுத்தினரான சிவன் விரும்பும் குருநாதனே! பொற்கலசங்கள் கொண்ட கோபுரங்களையுடைய திருவாவினன்குடி மலையில் நிற்கும் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிரின் அலங்காரங்களையும், அவர்களின் இனிப்பாகத் தோன்றி மயக்கும் வஞ்சகச் சொற்களையும் விவரிக்கிறார். அத்தகைய சொற்களில் తాను விருப்பம் கொள்ளாமல், இறைவனின் திருவடிகளை நினைந்து, திருப்புகழ் பாடும் பேரன்பைத் தனக்கு அருளியவன் முருகனே என்று கூறி, அவனுக்கு நன்றி பாராட்டி, மேலும் அந்தப் பக்தியில் தன்னை நிலைநிறுத்த வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், சூரனை வதைத்த வீரனாகவும், சிவனின் குருவாகவும், திருவாவினன்குடியில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகப்பெருமானே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 152 kOlakungkuma  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

kōla kuṅkuma kaṟpūra meṭṭo ṉṟāṉa santhaṉa viththuru maththiṉ kōvai seṇpaka thatpama kiḻchcheṅ – kaḻuṉīriṉ
Meaning: With beautiful kumkum, refined camphor, sandalwood paste, civet oil, Kovai flowers, Shenbaga flowers, and red water-lilies

kōthai saṅkili yuṟṟaka ḻuththum pūṣa ṇampala voppaṉai mecchuṅ kūṟu koṇṭapa ṇaiththaṉam viṟkum – pothumādhar\
Meaning: these common women, who sell their expansive bosoms, adorn their necks with garlands and chains and decorate themselves with many ornaments.

pālu ṭaṉkaṉi sakkarai suththaṉ thēṉe ṉumpaṭi meththaru sikkuṁ pātha kampakar soṟkaḷi liṭṭam – payilāmē
Meaning: So that I do not cultivate a liking for the words of these sinners, which they make exceedingly sweet, like milk, fruit, sugar, and pure honey

pātha paṅkaya muṟṟiṭa vuṭkoṇ ṭōthu kiṉṟathi ṟuppukaḻ niththam pāṭu maṉpathu seyppathi yiṟṟa – ṉavaṉīyē
Meaning: You must grant me the grace to have the loving nature to daily sing your Thiruppugazh, which is chanted to attain your lotus feet!

thāla muṉpupa ṭaiththapra puccantai mēka miṉṟima thikkava thirkkum cāka rañjcuva ṟakkiri yeṭṭun – thalaisāyac
Meaning: The Lord who in ancient times created the worlds, made the oceans recede, and the eight great mountains bow their heads

chāṭu kuṉṟathu poṭṭeḻa maṟṟuñ cūra ṉumpoṭi paṭṭiṭa yuththam sātha kañjcheythi ṟukkaivi thirkkun – thaṉivēlā
Meaning: O wielder of the peerless Vel, with your two hands you skillfully waged a war that powdered the attacking Krauncha hill and the demon Suran!

āla muṇṭaka ḻuththiṉi lakkuṉ thēva reṉpuṉi raiththeri yiṟceṉ ṟāṭu kiṉṟatha kappaṉukakkuṅ – kurunāthā
Meaning: O Gurunatha who is pleasing to your Father (Lord Shiva)—the one who dances in the fiery cremation ground, who wears a garland of bones, and who has a mark on his throat from consuming the Halahala poison!

āṭa kampuṉai poṟkuṭam vaikkuṅ kōpu raṅkaḷi ṉucchiyu ṭuththaṅ kāvi ṉaṉkuṭi veṟpiṉi niṟkum – perumāḷē.
Meaning: O Great One who stands on the hill of Thiruvavinankudi, a place with temple towers (gopurams) upon whose peaks golden pots are placed!

Meaning Together

This hymn is a powerful prayer for the grace to appreciate true sweetness over the artificial sweetness of the world. Arunagirinathar begins by describing the elaborate and alluring presentation of worldly women. They are adorned with every kind of fragrance, flower, and ornament. Critically, he notes that they “sell their bosoms,” highlighting the transactional nature of their affection. He then points out their primary tool: words that are made “exceedingly sweet, like milk, fruit, sugar, and pure honey.”

The core of his prayer is a plea to be saved from developing a taste for this artificial sweetness. He prays, “payilāmē“—”so that I do not cultivate a liking” for their words. He sees this as a dangerous path. In its place, he asks for a positive, divine alternative. He prays for the Lord to grant him the “loving nature to daily sing your Thiruppugazh.” He understands that the Thiruppugazh (which literally means “Holy Praise”) is the ultimate expression of divine sweetness and truth. He wishes to replace the empty calories of worldly flattery with the nourishing nectar of the Lord’s praise.

To build his faith, the poet then celebrates the supreme power and glory of the Lord. He is the one who wields the peerless Vel that conquered the greatest evils—the mountains and demons that threatened the cosmos. He is the beloved Guru of the great Lord Shiva himself. He is the one who stands majestically on the sacred hill of Thiruvavinankudi.

By addressing this all-powerful and supreme Lord, the poet makes his plea. He is essentially saying: “O Great Lord of Pazhani! The world offers a very sweet-sounding poison in the form of flattery and false affection. I pray that you save me from developing a taste for it. Instead, please grant me a loving heart that finds its only true joy and sweetness in singing your holy praises, the Thiruppugazh, which leads to the ultimate attainment of your sacred feet.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்