திருப்புகழ் 153 கோல மதிவதனம் (பழநி)

Thiruppugazh 153 kOlamadhivadhanam (pazhani)

திருப்புகழ் 153 கோல மதிவதனம் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கத்திலும் இறைவனை மறவாமை

கோல மதிவதனம் வேர்வு தரஅளக பாரம் நெகிழவிழி வேல்கள் சுழலநுவல் கோவை யிதழ்வெளிற வாய்மை பதறியிள – முகையான
பொருள்: அழகிய சந்திரன் போன்ற முகம் வியர்வை சிந்தவும், பாரமான கூந்தல் நெகிழ்ந்து சரியவும், வேல் போன்ற கண்கள் சுழலவும், சொல்லப்பட்ட கோவைப் பழம் போன்ற இதழ் வெளுத்துப் போகவும், பேச்சு பதறவும், இளமையான முகத்தையுடைய,

கோக னகவுபய மேரு முலையசைய நூலி னிடைதுவள வீறு பறவைவகை கூற யினியகள மோல மிடவளைகள் – கரமீதே
பொருள்: தாமரை மொட்டுப் போன்றதும், இரண்டு மேரு மலை போன்றதுமான மார்பகங்கள் அசையவும், நூல் போன்ற இடை துவளவும், பலவிதமான பறவைகளைப் போலக் குரல் எழுப்பவும், இனிய கழுத்து ஓலமிடவும், கைகளில் உள்ள வளையல்கள்,

காலி னணிகனக நூபு ரமுமொலிக ளோல மிடஅதிக போக மதுமருவு காலை வெகுசரச லீலை யளவுசெயு – மடமானார்
பொருள்: காலில் அணிந்த பொற்சிலம்புகளும் பேரொலி எழுப்பவும், மிகுந்த போக இன்பம் பொருந்திய அதிகாலையில் பலவிதமான சரச லீலைகளைச் செய்யும் மான் போன்ற பெண்களின்,

காதல் புரியுமநு போக நதியினிடை வீழு கினுமடிமை மோச மறவுனது காமர் கழலிணைக ளான தொருசிறிது – மறவேனே
பொருள்: காதலால் உண்டாகும் இன்ப நதியில் நான் வீழ்ந்தாலும், அடியேனாகிய நான் மோசமடையாமல், உனது அழகிய இரண்டு வீரக்கழல்களையும் ஒருசிறிதும் மறக்க மாட்டேன்.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

ஞால முழுதுமம ரோர்கள் புரியுமிக லாக வருமவுணர் சேர வுததியிடை நாச முறஅமர்செய் வீர தரகுமர – முருகோனே
பொருள்: உலகம் முழுவதையும், தேவர்களையும் பகைத்து வந்த அசுரர்கள், கடலுக்குள் அழிந்து போகும்படிப் போர் செய்த வீரனும், குமரனுமான முருகோனே!

நாடி யொருகுறமின் மேவு தினைசெய்புன மீதி லியலகல்கல் நீழ லிடைநிலவி நாணம் வரவிரக மோது மொருசதுர – புரிவேலா
பொருள்: விரும்பி, ஒப்பற்ற குறப்பெண் வள்ளி இருந்த தினைப்புனத்தின் மீது, இயல்பாக ஒரு மரத்தின் நிழலில் தங்கி, அவளுக்கு நாணம் வரும்படி காம சாத்திரங்களை ஓதிய ஒப்பற்ற தந்திரனே! வேலனே!

மேலை யமரர்தொழு மானை முகரரனை யோடி வலம்வருமுன் மோது திரைமகர வேலை யுலகைவல மாக வருதுரக – மயில்வீரா
பொருள்: மேலான தேவர்கள் தொழும் யானைமுக விநாயகர், தந்தையாகிய சிவனை வலம் வருவதற்கு முன்பாக, அலைகள் மோதும் கடல் சூழ்ந்த உலகை வலமாக வந்த குதிரை போன்ற மயில் வீரனே!

வீறு கலிசைவரு சேவ கனதிதய மேவு முதல்வவயல் வாவி புடைமருவு வீரை வருபழநி ஞான மலையில்வளர் – பெருமாளே.
பொருள்: பெருமையுடன் சீர்காழியில் அவதரித்த திருஞானசம்பந்தரின் இதயத்தில் வீற்றிருக்கும் முதல்வனே! வயல்களும், குளங்களும் புடைசூழ்ந்த வீரசோழபுரத்திலும், பழநி ஞான மலையிலும் வீற்றிருந்து வளரும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! அழகிய முகம் வியர்க்க, கூந்தல் சரிய, கண்கள் சுழல, இதழ் வெளுக்க, பேச்சு பதற, மார்பகங்கள் அசைய, இடை துவள, பறவைகள் போலக் கூவி, கழுத்தும் கையும் காலில் உள்ள ஆபரணங்களும் ஓலமிட, அதிகாலையில் பலவிதமான சரச லீலைகளைச் செய்யும் மான் போன்ற பெண்களின் காதலால் உண்டாகும் இன்ப நதியில் நான் வீழ்ந்தாலும், அடியேனாகிய நான் மோசமடையாமல், உனது அழகிய இரண்டு திருவடிகளையும் ஒருசிறிதும் மறக்க மாட்டேன்.

உலகையும் தேவர்களையும் பகைத்த அசுரர்களைக் கடலில் அழித்த வீரனே! முருகோனே! தினைப்புனத்தில் வள்ளிக்கு நாணம் வரும்படி காம சாத்திரங்களை ஓதிய தந்திர வேலனே! விநாயகர் சிவனை வலம் வருமுன், உலகை வலம் வந்த மயில் வீரனே! திருஞானசம்பந்தரின் இதயத்தில் வீற்றிருக்கும் முதல்வனே! வீரசோழபுரத்திலும், பழநி ஞான மலையிலும் வீற்றிருந்து வளரும் பெருமாளே! (உன் திருவடிகளை மறவாத எனக்கு, நீ அருள் புரிய வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகiriநாதர், பொதுமகளிருடன் கூடுவதால் உண்டாகும் சிற்றின்ப நிலைகளை மிக விரிவாக வர்ணித்தாலும், “அந்த இன்ப நதியில் நான் வீழ்ந்தாலும், உன் திருவடிகளை ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்” என்று தன் பக்தியின் உறுதியை வெளிப்படுத்துகிறார். ஒருபுறம் தன் உலகியல் நாட்டத்தைக் கூறி, மறுபுறம் இறைவனின் மீதுள்ள பற்றுதலைக் கூறி, அந்தப் பற்றுதலே தன்னை உய்விக்கும் என்று நம்புகிறார். அந்த இறைவன், அசுரர்களை அழித்த வீரனாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், உலகை வலம் வந்தவனாகவும், திருஞானசம்பந்தரின் தலைவனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாக இருப்பதால், தன்னை நிச்சயம் காத்தருள்வான் என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 153 kOlamadhivadhanam  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

kōla mathivathaṉam vērva thaṟāḷaka pāram nekiḻaviḻi vēlkaḷ suḻalaṉuval kōvai yithaḻveḷiṟa vāymai pathaṟiyiḷa – mukaiyāṉa
Meaning: As their beautiful, moon-like faces break out in sweat, as their heavy tresses of hair come loose, as their spear-like eyes whirl, as their Kovvai-fruit-like lips turn pale, and as their truthful speech becomes flustered

kōka nakavupaya mēru mulaiyasaiya nūli ṉiṭaithuvaḷa vīṟu paṟavaivakai kūṟa yiṉiyakaḷa mōla miṭavaḷaikaḷ – karamītē
Meaning: as their youthful, twin, Meru-like bosoms sway, as their thread-like waists tremble, as they make sweet sounds like various magnificent birds from their throats, and as the bangles on their hands

kāli ṇaṇikaṉaka ṉūpu ramumoḷika ḷōla miṭāthika pōka mathumaruvu kālai vekusarasa līlai yaḷavuceyu – maṭamāṉār
Meaning: and the golden anklets on their feet all make a great clamor—at such a time of great, blissful, and playful union with these coy, doe-like women

kāthal puriyumaṉu pōka nathiyiṉiṭai vīḻu kiṉumaṭimai mōsa maṟavuṉathu kāmar kaḻaliṇaikaḷāṉa thorusiṟithu – maṟavēṉē
Meaning: even as I fall into the river of blissful experience born of this loving desire, I, your slave, will not be deceived into forgetting! I will not forget (maṟavēṉē) even for an instant your two beautiful, anklet-adorned feet!

ñāla muḻuthumama rōrkaḷ puriyumika lāka varumavuṇar sēra vuthathiyiṭai nāsa muṟa’amarsey vīra tharakumara – murukōṉē
Meaning: O Valiant Kumara, Murugan! You are the one who waged a war to destroy the asuras who came to fight the devas of the entire world, making them perish in the ocean!

nāṭi yorukuṟamiṉ mēvu thiṉaiceypuṉa mīthi liyalakalkal nīḻa liṭainilavi nāṇam varaviraka mōthu morusathura – purivēlā
Meaning: O Vela, you are the skillful one who went in search of the lightning-like Kurava maiden (Valli) in the millet fields and, as she stood in the moonlight and became shy, you spoke to her with great desire!

ēlai yamararthoḻu māṉai mukararaṉai yōṭi valamvarumuṉ mōthu thiraimakara vēlai yulakaivala māka varuthuraka – mayilvīrā
Meaning: O valiant rider of the peacock mount! You are the one who swiftly circled the ocean-girdled world before your father, the elephant-faced Lord Ganesha, could even run around his parents (Shiva and Parvati)!

vīṟu kalicaivaṟu sēva kaṉathithaya mēvu muthalvavayal vāvi puṭaimaruvu vīrai varupaḻaṉi ñāṉa malaiyilvaḷar – perumāḷē.
Meaning: O Primal Lord who resides in the heart of your victorious and faultless servitors! You are the Great One who flourishes on the Hill of Wisdom (Jñāna Malai) at Pazhani, a heroic place with surrounding fields and ponds!

Meaning Together

This hymn is a powerful and defiant declaration of unwavering remembrance from a soul who is brutally honest about his own weaknesses.

Arunagirinathar begins with one of his most vivid and dynamic descriptions of a passionate, sensual encounter. The imagery is a whirlwind of action and emotion: sweating faces, loose hair, whirling eyes, trembling bodies, and the clamor of jewelry. He describes himself as “falling into the river of blissful experience.” He does not deny the power or the allure of the experience.

However, the core of the hymn is the stunning vow he makes from within this very state of sensory overload and delusion. He declares, “maṟavēṉē!“—”I will not forget!” It is a profound statement of faith. He says that even in the midst of this overwhelming worldly experience, he will not be “deceived into forgetting” the Lord’s holy feet, not even for a single instant. This is the ultimate practice of a devotee: to hold on to the remembrance of God no matter the external (or internal) circumstances.

To strengthen his resolve, he then turns his mind to the glorious nature of the one he vows to remember. Lord Murugan is the supreme warrior who destroyed the asuras to save the gods. He is the skillful divine lover who sought out and won his beloved devotee, Valli. He is the brilliant and swift one who circled the entire world on his peacock, winning the cosmic contest.

Finally, he addresses this great Lord as the one who flourishes on the “Jñāna Malai,” the “Hill of Wisdom,” at Pazhani, and as the one who resides in the hearts of his true and faultless devotees. This is the ultimate goal—to move from the tumultuous “river of pleasure” to the serene “Hill of Wisdom” and to have the Lord reside permanently in his own heart.

In essence, the hymn is a prayer of ultimate trust and self-awareness. The poet is saying: “O Great Lord of the Hill of Wisdom! I admit that I get swept away by the powerful river of worldly passion. But I make this vow: even when I am drowning in it, I will not forget your sacred feet for a second. You are the great warrior, the divine lover, and the swift bestower of grace. I hold on to you, my only hope to one day leave this river and climb your mountain of wisdom.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்