திருப்புகழ் 154 சகடத்திற் குழை (பழநி)

Thiruppugazh 154 sagadaththiRkuzhai (pazhani)

திருப்புகழ் 154 சகடத்திற் குழை (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

சகடத்திற் குழையிட் டெற்றிக் குழலுக்குச் சரம்வைத் தெற்றிப் புளகித்துக் குவளைக் கட்பொற் ஆணையொத்திட் டுழலச் சுத்தித் தரளப்பற் பவளத் தொட்டக் களபப்பொட் டுதலிட் டத்திக் – குவடான
பொருள்: சக்கரம் போன்ற காதணிகளை அணிந்து, கூந்தலில் மலர் மாலைகள் சூடி, புளகாங்கிதம் கொண்டு, குவளை மலர் போன்ற கண்களில் பொன்னான அம்புகளைப் போலப் பார்வை வீசி, முத்துப்போன்ற பற்களும், பவளம் போன்ற உதடுகளும், சந்தனப் பொட்டும் நெற்றியில் இட்டு, யானையின் மத்தகம் போன்ற,

தனதுத்திப் படிகப் பொற்பிட் டசையப்பெட் பசளைத் துப்புக் கொடியொத்திட் டிடையிற் பட்டைத் தகையிற்றொட் டுகளப் பச்சைச் சரணத்துக் கியலச் சுற்றிச் சுழலிட்டுக் கடனைப் பற்றிக் – கொளுமாதர்
பொருள்: தேமல் படர்ந்ததும், படிகம் போல ஒளிவீசுவதுமான மார்பகங்கள் அசைய, பசலை நிறமும், பவள நிறமும் கொண்ட கொடி போன்ற இடையில் பட்டாடை அணிந்து, பச்சை நிறப் பாதங்களுக்கு ஏற்பச் சுற்றிச் சுழன்று ஆடி, கடனாகப் பொருளைப் பறிக்கும் பெண்கள்,

சுகமுற்றுக் கவலைப் பட்டுப் பொருள்கெட்டுக் கடைகெட் டுச்சொற் குளறிட்டுத் தடிதொட் டெற்றிப் பிணியுற்றுக் கசதிப் பட்டுச் சுகதுக்கத் திடர்கெட் டுற்றுத் தளர்பட்டுக் கிடைபட் டுப்பிக் – கிடைநாளிற்
பொருள்: (அவர்களால்) சுகம் பெற்று, பின்னர் கவலைப்பட்டு, பொருள் கெட்டு, கதி கெட்டு, சொற்கள் குழறி, தடியை ஊன்றி, நோயுற்று, களைப்படைந்து, சுக துக்கங்களால் துன்புற்று, தளர்ந்து, படுக்கையில் வீழ்ந்து, மரண நாளில்,

சுழலர்ச்சக் கிரியைச் சுற்றிட் டிறுகக்கட் டுயிரைப் பற்றிக் கொளுகப்பற் பலரைக் கட்டிக் கரம்வைத்துத் தலையிற் குத்திச் சுடுகட்டைச் சுடலைக் கட்டைக் கிரையிட்டுப் பொடிபட் டுட்கிச் – சடமாமோ
பொருள்: உறவினர்கள் சுற்றி நின்று, இறுக்கமாகக் கட்டி, யமன் உயிரைப் பற்ற, பலரும் கூடி, கைகளைத் தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழ, சுடுகாட்டுக் கட்டைகளுக்கு இரையாகி, சாம்பலாகி, என் உடல் அழியலாமோ?

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

திகுடத்திக் குகுடட் டுட்டுட் டமடட்டட் டமடட் டிக்குட் டிமிடிட்டிட் டிமிடிட் டிக்குத் தொகுதொக்குத் தொகுதத் தொக்குச் செகணக்கச் செகணச் செக்குத் தகுடத்தத் தகுடத் தட்டுட் – டிடிபேரி
பொருள்: ‘திகுடத்தி’, ‘குகுடட்டுட்’, ‘டிமிடிட்டிட்’, ‘தொகுதொக்கு’ எனப் பலவிதமான தாள வாத்தியங்களும், இடி போன்ற பேரிகைகளும்,

திமிலைக்கைத் துடிதட் டெக்கைப் பகடிட்டுப் பறையொத் தக்கட் டிகையெட்டுக் கடல்வற் றித்தித் தரவுக்கக் கிரியெட் டுத்தைத் தியருக்குச் சிரமிற் றுட்கச் சுரர்பொற்புச் சொரியக் கைத்தொட் – டிடும்வேலா
பொருள்: திமிலை, உடுக்கை, தட்டை, எக்காளம், பறை ஆகியன ஒலிக்க, எட்டுத் திசைகளும், கடல்களும் வற்றவும், எட்டு மலைகளும் அசுரர் தலைகளும் இற்று விழவும், தேவர்கள் பொன்மலர் சொரியவும் கையில் வேலைச் செலுத்தியவனே!

பகலைப்பற் சொரியத் தக்கற் பதிபுக்கட் டழலிட் டுத்திட் புரமட்கிக் கழைவிற் புட்பச் சரனைச்சுட் டயனைக் கொத்திப் பவுரிக்கொட் பரமர்க் குச்சற் குருவொத்துப் பொருளைக் கற்பித் – தருள்வோனே
பொருள்: சூரியனின் பற்கள் உதிரும்படியும், தக்கனின் யாகசாலையில் புகுந்து நெருப்பிடவும், முப்புரங்களை அழிக்கவும், கரும்பு வில்லையுடைய மன்மதனைச் சுட்டெரிக்கவும், பிரம்மனைக் குட்டியும் செய்த, நடனமாடும் சிவபெருமானுக்குச் சற்குருவாகப் பிரணவப் பொருளைக் கற்பித்தருளியவனே!

பவளப்பொற் கிரிதுத் திப்பொற் றனகொச்சைக் கிளிசொற் பற்றிப் பரிவுற்றுக் கமலப் புட்பத் திதழ்பற்றிப் புணர்ச்சித் ரப்பொற் வடிகத்துப் பவளப் பச்சைப் பதமுத்துப் பழநிச் சொக்கப் – பெருமாளே.
பொருள்: பவளம் போன்றதும், பொன்மலை போன்றதுமான, தேமல் படர்ந்த மார்பகங்களையுடைய, கிளி போன்ற மொழியுடைய வள்ளியின் மீது அன்பு கொண்டு, தாமரை மலர் போன்ற அவள் இதழ்களைப் பற்றி, புணர்ந்து, அழகிய ஸ்படிகம், பவளம், பச்சை, முத்து போன்ற திருவடிகளையுடைய பழநிச் சொக்கப் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! சக்கரம் போன்ற காதணி, மலர் சூடிய கூந்தல், முத்துப்பல், பவள இதழ், சந்தனப் பொட்டு, யானை மத்தகம் போன்ற மார்பு, கொடி போன்ற இடை, பட்டாடை அணிந்து, சுழன்று ஆடி, கடனாகப் பொருள் பறிக்கும் பெண்களுடன் கூடி, சுகம் பெற்று, பின் கவலைப்பட்டு, பொருள் கெட்டு, கதி கெட்டு, நோயுற்று, தளர்ந்து, படுக்கையில் வீழ்ந்து, மரண நாளில் உறவினர் அழ, சுடுகாட்டுக் கட்டைகளுக்கு இரையாகி, சாம்பலாகி என் உடல் அழியலாமோ?

பலவிதமான வாத்தியங்கள் முழங்க, திசைகளும், கடல்களும், மலைகளும், அசுரர் தலைகளும் அழியும்படி வேல் செலுத்தியவனே! சூரியன், தக்கன், முப்புரம், மன்மதன், பிரம்மா ஆகியோரைத் தண்டித்த சிவபெருமானுக்குச் சற்குருவாக விளங்கியவனே! வள்ளியுடன் புணர்ந்து, அழகிய திருவடிகளையுடைய பழநிச் சொக்கப் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிரின் அலங்காரங்களையும், அவர்களின் வஞ்சகமான செயல்களையும் விவரித்து, அத்தகையோர் உறவால் இறுதியில் நோயுற்று, உறவினரால் கைவிடப்பட்டு, சுடுகாட்டில் உடல் சாம்பலாகும் இழிநிலையை எண்ணி வருந்துகிறார். “இப்படியே என் உடல் அழிந்து போகலாமா?” என்று கேட்டு, அந்த மாயையிலிருந்து தன்னை விடுவிக்குமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், அசுரர்களை அழித்த வீரனாகவும், சிவனுக்கே குருவானவனாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 154 sagadaththiRkuzhai  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

chakaṭaththiṟ kuḻaiyiṭ ṭeṭṟik kuḻalukkuch charamvaith theṭṟip puḷakiththuk kuvaḷaik kaṭpoṟ kaṇaiyoththit tuḻalac chuththith tharaḷappaṟ pavaḷath thoṭṭak kaḷapappoṭ ṭuthaliṭ ṭaththik – kuvaṭāṉa
Meaning: Adorning themselves with wheel-like earrings, decorating their hair with flowers, with thrilling, dark lotus-like eyes that are like golden arrows, with pearl-like teeth, coral-like lips, and a kalabam-pottu on their foreheads, they have mountain-like bosoms

thaṉathuththip paṭikap poṟpiṟ ṟacaiyappeṭ pacaḷaith thuppuk koṭiyoththiṭ ṭiṭaiyiṟ paṭṭaith thakaiyiṭṟōṭ ṭukaḷap pachchaic charaṇaththuk kiyalac chuṟṟich chuḻaliṭṭuk kaṭaṉaip paṟṟik – koḷumāthar
Meaning: these women, whose bosoms are radiant like crystal, whose waists are like a tender vine adorned with a silk sash, and whose beautiful, green-hued feet gracefully walk and turn, capture men and hold them in the bondage of debt.

ukamutṟuk kavalaip paṭṭup poruḷkeṭṭuk kaṭaikeṭ ṭuchchoṟ kuḷaṟiṭṭuth thaṭithoṭ ṭeṭṟip piṇiyuṟṟuk kasathip paṭṭuch ukathukkath thiṭarkeṭ ṭuṟṟuth thaḷarpaṭṭuk kiṭaipaṭ ṭuppik – kiṭaināḷiṟ
Meaning: Experiencing this pleasure, I fall into anxiety, lose my wealth, am ruined in the end, my speech becomes slurred, I take up a walking stick, I am afflicted by disease, I become a wretched person, and in this sorrowful world, I suffer affliction, grow weary, and am confined to my bed. At that time

uḻalarcchak kiriyai chchuṟṟiṭ ṭiṟukakkaṭ ṭuyiraip paṟṟik koḷukappaṟ palaraik kaṭṭik karamvaiththuth thalaiyiṟ kuththic chuṭukaṭṭaic chuṭalaik kaṭṭaik kiraiyiṭṭup poṭipaṭ ṭuṭkic – chaṭamāmō
Meaning: as the wheel of my karma spins, as the knots of bondage tighten and seize my life, and as many people bind me (for the funeral procession), placing their hands on my head and striking it, feeding this body-log to the funeral pyre to be burnt to ashes—shall my body be destroyed in this terrifying manner?

thikuṭaththik kukuṭaṭ ṭuṭṭuṭ ṭamaṭaṭṭaṭ ṭamaṭaṭ ṭikkut timiṭiṭṭit timiṭiṭ ṭikkuth thokuthokkuth thokuthath thokkuch chekaṇakkach chekaṇac chekkuth thakuṭaththath thakuṭath thaṭṭut – iṭipēri
Meaning: To the sound of the thunderous war drums—”thikuṭaththik kukuṭaṭ ṭuṭṭuṭ”, and other such rhythmic beats

himilaikkaith thuṭithat ṭeṭṭakai pakaṭiṭṭup paṟaiyoth thakkaṭ ikaiyeṭṭuk kaṭalvaṟ ṟiththith tharavukkak kiriyeṭ ṭuththaith thiyaruṭkuc chiramit ṟuṭkac curarpoṟpuc coriyak kaiththoṭ – ṭiṭumvēlā
Meaning: as the Thimilai, Thudi, Thattu, and Ekkai drums roared, you, O wielder of the Vel, waged a war that made the eight directions, the eight mountains, and the oceans all dry up, and you crushed the heads of the Daityas (demons) as the devas showered golden flowers!

kalaippaṟ choriyath thakkaṟ pathipukkat tazhaliṭ ṭuththit puramaṭkik kaḻaiviṟ puṭpach charaṉaic chuṭ ṭayaṉaik koththip pavurikkoṭ paramark kuchchaṟ kuruvoththup poruḷaik kaṟpith – tharuḷvōṉē
Meaning: You are the one who graciously explained the profound meaning like a true Guru to the Supreme Lord Shiva—the one who set fire to Daksha’s city, burnt the three cities to ash with his laughter, burnt the flower-arrowed Manmathan, and pecked the head of Brahma!

avaḷappoṟ kirithuth thippoṟ ṟaṉakocchaik kiḷichchoṟ paṟṟip arivuṭṟuk kamalap puṭpath thithaḻpaṟṟip puṇarcchith ṟappoṟ aṭikaththup pavaḷap pachchaip athamuththup paḻaṉich chokkap – perumāḷē.
Meaning: O beautiful Great One of Pazhani! You are the one who, desiring the parrot-like words of the beautiful, golden-hilled Valli, took hold of the petals of her lotus feet, and united with her! Your own feet are beautiful, like coral, emerald, and pearl!

Meaning Together

This hymn is an epic and powerful prayer that contrasts the entire sorrowful arc of a worldly life with the glorious, victorious, and graceful nature of the Lord.

Arunagirinathar begins with a detailed and captivating description of the allure of worldly women, acknowledging their beauty and the power of their charm. He then follows this path to its inevitable, tragic conclusion. The pursuit of this pleasure leads to anxiety, the loss of wealth, and ultimately, a miserable old age filled with disease, helplessness, and sorrow. The final scene is one of utter degradation: a terrifying death where one is bound and struck, and an unceremonious cremation where the body is simply “fed to the fire.” From this horrifying vision of a wasted life, the poet asks the central question: “chaṭamāmō?“—”Shall my body be destroyed in this terrifying manner?” It is a desperate plea to be saved from this fate.

The second half of the hymn is the magnificent answer. The poet turns his focus to the Lord, the very antithesis of this decay and suffering. He creates a vibrant soundscape of a cosmic battle, with the thunderous, onomatopoeic beat of war drums. This is the Lord’s world—a world of divine, purposeful action. He is the supreme warrior whose battle shakes the entire cosmos and who utterly destroys all demonic forces.

Furthermore, he is the supreme Guru, who has the authority and wisdom to teach even the great Lord Shiva himself. And in a beautiful, tender contrast to his cosmic power, he is the divine lover who humbly desires the parrot-like words of his devotee Valli and worships at her lotus feet.

The hymn concludes by addressing this all-powerful, supremely wise, and deeply loving Lord as the “beautiful Great One of Pazhani.”

In essence, the hymn is a prayer for a different life story. The poet is saying: “O beautiful Lord of Pazhani! I have seen the story of a worldly life from beginning to end. It starts with allure, but it descends into sickness, poverty, and a horrifying, undignified death. Shall that be my story? I turn to you. Your story is one of cosmic victory, supreme wisdom, and true, humble love. Please save me from my story and make me a part of yours.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்