திருப்புகழ் 160 சுருதி முடி மோனம் (பழநி)

Thiruppugazh 160 surudhimudimOnam (pazhani)

திருப்புகழ் 160 சுருதி முடி மோனம் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் நிலையாமையும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

சுருதிமுடி மோனஞ்சொல் சிற்பரம ஞானசிவ சமயவடி வாய்வந்த அத்துவித மானபர சுடரொளிய தாய்நின்ற நிட்களசொ ரூபமுத – லொருவாழ்வே
பொருள்: வேதங்களின் முடிவான மௌன நிலையைக் கூறும் ஞானப் பரம்பொருளும், சிவசமயத்தின் வடிவாய் வந்த ஒப்பற்ற மெய்ப்பொருளும், பரஞ்சோதியாய் நின்ற உருவமற்ற சொரூபமும், முதன்மையான ஒப்பற்ற வாழ்வுமாகிய உன்னை,

துரியநிலை யேகண்ட முத்தரித யாகமல மதனில்விளை யாநின்ற அற்புதசு போதசுக சுயபடிக மாவின்ப பத்மபத மேஅடைய – உணராதே
பொருள்: துரிய நிலையை உணர்ந்த ஞானிகளின் இதயத் தாமரையில் விளையாடும் அற்புதமான ஞான சுகம் தரும் சுயம்புவான ஸ்படிகம் போன்ற இன்பத் திருவடிகளை நான் அடைய வேண்டும் என்பதை உணராமல்,

கருவிலுரு வேதங்கு சுக்கிலநி தானவளி பொருமஅதி லேகொண்ட முக்குணவி பாகநிலை கருதவரி யாவஞ்ச கக்கபட மூடியுடல் – வினைதானே
பொருள்: கருவில் உருவாகித் தங்கும் சுக்கிலம், பிராணவாயு ஆகியவற்றால் உண்டாகி, முக்குணங்களின் பிரிவுகளையுடையதும், நினைப்பதற்கும் அரிய வஞ்சகம், கபடம் ஆகியவற்றால் மூடப்பட்டதுமான இந்த உடலின் வினையால்,

கலகமிட வேபொங்கு குப்பைமல வாழ்வுநிஜ மெனவுழலு மாயஞ்செ னித்தகுகை யேஉறுதி கருதசுழ மாமிந்த மட்டைதனை யாளஉன – தருள்தாராய்
பொருள்: கலகம் செய்யும், பொங்கி எழும் குப்பையும் மலமும் நிறைந்த இந்த வாழ்வையே உண்மையானது என்று எண்ணி அலையும், மாயையிலிருந்து பிறந்த குகை போன்றதும், சுழற்சியில் அகப்பட்டதுமான இந்த மட்டமான உடலை ஆட்கொள்ள, உன் திருவருளைத் தந்தருள்வாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

ஒருநியம மேவிண்ட சட்சமய வேதஅடி முடிநடுவு மாயண்ட முட்டைவெளி யாகியுயி ருடலுணர்வ தாயெங்கு முற்பனம தாகஅம – ருளவோனே
பொருள்: ஒப்பற்ற நியதியாகிய பிரணவமாகவும், ஆறு சமயங்களாகவும், வேதத்தின் அடி, முடி, நடுவாகவும், அண்டமாகவும், பரவெளியாகவும், உயிர், உடல், உணர்வாகவும், எங்கும் தோன்றிப் பொருந்தியிருப்பவனே!

உததரிச மாமின்ப புத்தமிர்த போகசுக முதவுமம லாநந்த சத்திகர மேவுணர வுருபிரண வாமந்த்ர கர்த்தவிய மாகவரு – குருநாதா
பொருள்: உத்தமமானதும், இன்பமானதுமான புதிய அமுத போக சுகத்தை அளிக்கும் பரிசுத்தமான ஆனந்த சக்தியை உணரும்படி, பிரணவ மந்திரத்தின் தலைவனாக வரும் குருநாதனே!

பருதிகதி ரேகொஞ்சு நற்சரண நூபுரம தசையநிறை பேரண்ட மொக்கநட மாடுகன பதகெருவி தாதுங்க வெற்றிமயி லேறுமொரு – திறலோனே
பொருள்: சூரியனின் கிரணங்களைப் போல ஒளிவீசும் அழகிய திருவடிச் சிலம்புகள் அசைய, நிறைந்த பேரண்டங்கள் யாவும் ஒருங்கே நடனமாடும், கனத்த பாதங்களை உடையதும், கர்வமும், உயர்வும், வெற்றியும் கொண்டதுமான மயில் மீது ஏறும் ஒப்பற்ற திறலோனே!

பணியுமடி யார்சிந்தை மெய்ப்பொருள தாகநவில் சரவணப வாவொன்று வற்கரமு மாகிவளர் பழநிமலை மேனின்ற சுப்ரமணி யாவமரர் – பெருமாளே.
பொருள்: தன்னைப் பணியும் அடியவர்களின் சிந்தையில் மெய்ப்பொருளாக விளங்கும் சரவணபவனே! ஒப்பற்ற பிரணவ எழுத்தாகி வளர்ந்து, பழநி மலையின் மீது நின்ற சுப்ரமணியனே! தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! வேதங்களின் முடிவான மௌனப் பொருளும், ஒப்பற்ற பரஞ்சோதியும், உருவமற்ற சொரூபமுமாகிய, துரிய நிலை கண்ட ஞானிகளின் இதயத் தாமரையில் விளையாடும் இன்பத் திருவடிகளை அடைய வேண்டும் என்பதை உணராமல், கருவில் உருவாகி, முக்குணங்கள், வஞ்சகம், கபடம் ஆகியவற்றால் மூடப்பட்டு, குப்பையும் மலமும் நிறைந்த இந்த வாழ்வையே உண்மையானது என்று எண்ணி அலையும், மாயக் குகை போன்ற இந்த மட்டமான உடலை ஆட்கொள்ள, உன் திருவருளைத் தந்தருள்வாயாக.

பிரணவமாகவும், ஆறு சமயங்களாகவும், வேதத்தின் आदि, અંત, અને મધ્યமாகவும், அண்டமாகவும், உயிர், உடல், உணர்வாகவும் எங்கும் நிறைந்திருப்பவனே! இன்பமான போக சுகம் தரும் ஆனந்த சக்தியை உணர்த்தும் பிரணவ குருநாதனே! பேரண்டங்கள் யாவும் ஆட, வெற்றி மயில் மீது ஏறும் திறலோனே! அடியவர் சிந்தையில் மெய்ப்பொருளாகவும், பிரணவமாகவும் விளங்கும் சரவணபவனே! பழநி மலையில் நிற்கும் சுப்ரமணியனே! தேவர்களின் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், இறைவனின் உயர்ந்த தத்துவ સ્વરૂપத்தையும், ஞானிகள் அனுபவிக்கும் பேரின்ப நிலையையும் முதலில் விவரிக்கிறார். பின்னர், அதற்கு நேர்மாறாக, மலமும் குப்பையும் நிறைந்ததும், வஞ்சகத்தால் மூடப்பட்டதுமான இந்த உடலின் மீது பற்று வைத்து, மாயையில் உழலும் தன் இழிநிலையைக் கூறி வருந்துகிறார். அந்த இழிவிலிருந்து தன்னை விடுவித்து, ஆட்கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தவனும், பிரணவ குருநாதனும், அண்டங்கள் ஆட மயில் மீது வரும் வீரனும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 160 surudhimudimOnam  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

suruthimuṭi mōṉam sol siṟparama ñāṉa siva samaya vaṭivāy vantha athvaithamāṉa para suṭar oḷiyathāy niṉṟa niṣkaḷa sorūpa muthal – oru vāzhvē
Meaning: You are the one, ultimate Life! You are the silent truth spoken at the pinnacle of the Vedas (the Upanishads); You are the form of the supreme wisdom of the Saiva Siddhanta tradition; You are the transcendent, non-dual (Advaita) flame of light; You are the formless, attributeless, primordial reality (nishkala swarupa).

thuriya nilaiyē kaṇṭa muththar ithayā kamalam athaṉil viḷaiyā ṉiṉṟa aṟputha subōtha suka suya paṭika mā iṉpa pathma pathamē aṭaiya – uṇarāthē
Meaning: Without realizing that I must attain your lotus feet—which are the blissful, self-luminous, crystal-pure joy of true consciousness, and which playfully abide in the heart-lotus of the liberated sages (mukthas) who have experienced the transcendent state of turiya

karuviluṟu vē thaṅku sukkila nithāṉa vaḷi poruma athilē koṇṭa mukkuṇa vipāka nilai karutha ariyā vañjaka kapaṭa mūṭi uṭal – viṉaithāṉē
Meaning: this body, formed in the womb from the union of vital air and semen, is a deceitful and cunning vessel that hides the state of the three Gunas (sattva, rajas, tamas), which are difficult to comprehend. And by its karma

kalakamiṭavē poṅku kuppai mala vāzhvu nijam eṉa’uḻalu māyaṉ jeṉiththa kukaiyē uṟuthi karutha suḻalām intha maṭṭai thaṉai āḷa uṉa – tharuḷthārāy
Meaning: this life of filth and impurity, which overflows and creates conflict, is a delusion. I am wandering, believing this life to be real and this body—the cave where this deluded one was born—to be permanent. To rule over this wretched log of a body, please grant me your grace!

oru niyamamē viṇṭa ṣaṭcamaya vētha aṭi muṭi naṭuvumāy aṇṭa muṭṭai veḷiyāki uyir uṭal uṇarvathāy eṅkum uṟpaṉamathāka amar – uḷavōṉē
Meaning: O Lord, you are the one reality that pervades everything! You are the beginning, middle, and end of the six religions and the Vedas; you are beyond the cosmic egg (the universe); you are the life, body, and consciousness, and you are present in all created things!

uthatharisamām iṉpa puththamirtha pōka sukam uthavum amalāṉantha saththikara mēvu’uṇara uṟupiraṇavā manthra karthavyam āka varu – kurunāthā
Meaning: O Gurunatha, you are the one who comes as the very embodiment of the Pranava mantra (‘Om’) to make one realize the blissful, fresh nectar of supreme happiness, bestowed by your hands of pure, blissful Sakthi!

paruthi kathirē koñju naṟcharaṇa nūpurama thasaiya niṟai pēraṇṭa mokka naṭamāṭu kaṉa patha keruvithā thuṅka veṟṟi mayil ēṟum oru – thiṟalōṉē
Meaning: O Mighty One, who proudly mounts the lofty, victorious peacock! Your great, dancing feet, adorned with anklets that are as radiant as the sun’s rays, make the entire vast universe shake!

paṇiyum aṭiyār sinthai mey poruḷathāka navil saravaṇa pavā oṉṟu vaṟkaramumāki vaḷar pāḻaṉi malai mēṉiṉṟa supramaṇiyā amarar – perumāḷē.
Meaning: O Subramanya, who stands on the great Pazhani hill! You are Saravanabhava, the one praised by your devotees as the true substance within their minds, and the one who has twelve mighty arms! O Great One of the devas!

Meaning Together

This hymn is a magnificent and profound exposition of Vedantic philosophy, contrasting the ultimate, all-pervading nature of God with the deluded, suffering-filled state of the individual soul.

Arunagirinathar begins by defining God (Lord Murugan) in the highest philosophical terms. He is the ultimate reality described in the Upanishads: the silent, non-dual, formless, attributeless, and primordial truth. He is the bliss experienced by liberated sages in the highest state of consciousness. This is the goal.

In stark contrast, he then describes his own condition. He is trapped in a “deceitful and cunning” body, a mere “cave” of flesh, which is the product of karma and the three Gunas. He is wandering through a life he describes as a “filth-heap,” deluded into thinking this impermanent and impure existence is real and permanent.

From this place of clear-sighted self-assessment, he makes his plea: “uṉatharuḷ thārāy!“—”Please grant me your grace!” He asks for this grace specifically to “rule over this wretched log of a body.” He is praying for the divine to take control of his deluded human existence.

The second half of the hymn is a glorious celebration of the Lord’s omnipresence and power, reinforcing the idea that He is the only one who can save the devotee. He is not a limited being, but the one who pervades all religions, all scriptures, and the entire cosmos. He is the life, the body, and the consciousness in all beings. He is the Gurunatha who comes in the form of ‘Om’ to grant the highest bliss. He is the mighty warrior whose dance shakes the universe. He is the Subramanya of Pazhani, the “true substance” within the minds of his devotees.

In essence, the hymn is a prayer for the realization of the truth. The poet is saying: “O Great Lord of Pazhani! I know you are the ultimate, all-pervading, non-dual reality, the bliss of the sages. But I am trapped in this impure, illusory body, mistaking it for the truth. I beg you, please grant me your grace to rule over this wretched life. You, who are the life and consciousness of everything, must be the one to awaken the consciousness within me and save me from this delusion.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்