Thiruppugazh 161 suruLaLagabara (pazhani)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
பாடல்
தனதனன தான தந்த தனதனன தான தந்த
தனதனன தான தந்த – தனதான
சுருளளக பார கொங்கை மகளிர்வச மாயி சைந்து
சுரதக்ரியை யால்வி ளங்கு – மதனூலே
சுருதியென வேநி னைந்து அறிவிலிக ளோடி ணங்கு
தொழிலுடைய யானு மிங்கு – னடியார்போல்
அருமறைக ளேநி னைந்து மநுநெறியி லேந டந்து
அறிவையறி வால றிந்து – நிறைவாகி
அகிலபுவ னாதி யெங்கும் வெளியுறமெய்ஞ் ஞான இன்ப
அமுதையொழி யாத ருந்த – அருள்வாயே
பருதிமகன் வாசல் மந்த்ரி அநுமனொடு நேர்ப ணிந்து
பரிதகழை யாமுன் வந்து – பரிவாலே
பரவியவி பீஷ ணன்பொன் மகுடமுடி சூட நின்ற
படைஞரொடி ராவ ணன்ற – னுறவோடே
எரிபுகுத மாறி லண்டர் குடிபுகுத மாறு கொண்ட
ரகுபதியி ராம சந்த்ரன் – மருகோனே
இளையகுற மாது பங்க பழநிமலை நாத கந்த
இமையவள்த னால்ம கிழ்ந்த – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனதனன தான தந்த தனதனன தான தந்த
தனதனன தான தந்த – தனதான
சுருள் அளக பார கொங்கை மகளிர் வசமாய் இசைந்து
சுரத க்ரியையால் விளங்கும் – மதன் நூலே
சுருதி எனவே நினைந்து அறிவிலிகளோடு இணங்கு
தொழிலுடைய யானும் இங்கு உன் – அடியார் போல்
அரு மறைகள் ஓதி நினைந்து மநு நெறியிலே நடந்து
அறிவை அறிவால் அறிந்து – நிறைவாகி
அகில புவன(ம்) ஆதி எங்கும் வெளி உற மெய் ஞான இன்ப
அமுதை ஒழியாது அருந்த – அருள்வாயே
பருதி மகன் வாசல் மந்த்ரி அனுமனொடு நேர் பணிந்து
பரி(வு) தக அழையா முன் வந்து – பரிவாலே
பரவிய விபீஷணன் பொன் மகுட முடி சூட நின்று
படைஞரொடு இராவணன் தன் – உறவோடே
எரி புகுத மாறு இல் அண்டர் குடி புகுத மாறு கொண்ட
ரகுபதி இராம சந்த்ரன் – மருகோனே
இளைய குற மாது பங்க பழநி மலை நாத கந்த
இமையவள் த(ன்)னால் மகிழ்ந்த – பெருமாளே.
English
suruLaLaka pAra kongai makaLirvasa mAyi sainthu
surathakriyai yAlvi Langu – mathanUlE
suruthiyena vEni nainthu aRivilika LOdi Nangu
thozhiludaiya yAnu mingu – nadiyArpOl
arumaRaika LEni nainthu manuneRiyi lEna danthu
aRivaiyaRi vAla Rinthu – niRaivAki
akilapuva nAthi yengum veLiyuRameynj njAna inpa
amuthaiyozhi yAtha runtha – aruLvAyE
paruthimakan vAsal manthri anumanodu nErpa Ninthu
parithakazhai yAmun vanthu – parivAlE
paraviyavi peesha Nanpon makudamudi cUda ninRa
padainjarodi rAva NanRa – nuRavOdE
eripukutha mARi laNdar kudipukutha mARu koNda
ragupathiyi rAma chandhran – marukOnE
iLaiyakuRa mAthu panga pazhanimalai nAtha kantha
imaiyavaLtha nAlma kizhntha – perumALE.
English Easy Version
suruL aLaka pAra kongai makaLir vasamAy isainthu
suratha kriyaiyAl viLangum – mathan nUlE
suruthi enavE ninainthu aRivilikaLOdu iNangu
thozhiludaiya yAnum ingu un – adiyAr pOl
aru maRaikaL Othi ninainthu manu neRiyilE nadanthu
aRivai aRivAl aRinthu – niRaivAki
akila puvana(m) Athi engum veLi uRa mey njAna inpa
amuthai ozhiyAthu aruntha – aruLvAyE
paruthi makan vAsal manthri anumanodu nEr paNinthu
pari(vu) thaka azhaiyA mun vanthu – parivAlE
paraviya vipeeshaNan pon makuda mudi chUda ninRu
padainjarodu irAvaNan than – uRavOdE
eri pukutha mARu il aNdar kudi pukutha mARu koNda
rakupathi irAma chandhran – marukOnE
iLaiya kuRa mAthu panga pazhani malai nAtha kantha
imaiyavaL tha(n)nAl makizhntha – perumALE.
திருப்புகழ் 161 சுருளளக பார (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும்
முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்
சுருளளக பார கொங்கை மகளிர்வச மாயி சைந்து சுரதக்ரியை யால்வி ளங்கு – மதனூலே
பொருள்: சுருண்டதும், பாரமானதுமான கூந்தலும், மார்பகங்களும் உடைய பெண்களின் வசப்பட்டு, அவர்களுடன் கூடி, காமச் செயல்களால் விளங்கும் மன்மதனின் நூல்களையே,
சுருதியென வேநி னைந்து அறிவிலிக ளோடி ணங்கு தொழிலுடைய யானு மிங்கு – னடியார்போல்
பொருள்: வேதம் என்று நினைத்து, அறிவற்றவர்களுடன் இணங்கும் தொழிலையுடைய நானும், இங்குள்ள உன் அடியவர்களைப் போல,
அருமறைக ளேநி னைந்து மநுநெறியி லேந டந்து அறிவையறி வால றிந்து – நிறைவாகி
பொருள்: அரிய வேதங்களை நினைந்தும், மனுநீதி வழியில் நடந்தும், மெய்யறிவை ஞானத்தால் அறிந்து, அதில் நிறைவடைந்து,
அகிலபுவ னாதி யெங்கும் வெளியுறமெய்ஞ் ஞான இன்ப அமுதையொழி யாத ருந்த – அருள்வாயே
பொருள்: அகில புவனங்கள் அனைத்திலும் பரவெளியாக விளங்கும் மெய்ஞ்ஞான இன்ப அமுதத்தை, இடைவிடாமல் அருந்தும்படி அருள் புரிவாயாக.
இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்
பருதிமகன் வாசல் மந்த்ரி அநுமனொடு நேர்ப ணிந்து பரிதகழை யாமுன் வந்து – பரிவாலே
பொருள்: சூரியன் மகனான சுக்ரீவனின் வாசலில் மந்திரியாக இருந்த அனுமனோடு, நேரில் பணிந்து, வருந்திக் கிடந்த விபீஷணன், தன் முன் வந்து அன்புடன்,
பரவியவி பீஷ ணன்பொன் மகுடமுடி சூட நின்ற படைஞரொடி ராவ ணன்ற – னுறவோடே
பொருள்: புகழ்ந்தபோது, அந்த விபீஷணன் பொன் மணிமுடி சூடவும், அவனுடன் நின்ற படைவீரர்களுடன், இராவணனின் சுற்றத்தாருடன்,
எரிபுகுத மாறி லண்டர் குடிபுகுத மாறு கொண்ட ரகுபதியி ராம சந்த்ரன் – மருகோனே
பொருள்: (சீதை) தீயில் புகும்படிச் செய்த மாற்றானாகிய இராவணனை அழித்து, தேவர்கள் மீண்டும் தம் பதியில் குடியேறும்படிச் செய்த ரகு குலத் தலைவனான இராமச்சந்திரனின் மருகனே!
இளையகுற மாது பங்க பழநிமலை நாத கந்த இமையவள்த னால்ம கிழ்ந்த – பெருமாளே.
பொருள்: இளம் குறப்பெண் வள்ளியைத் தன் பாகத்தில் கொண்ட, பழநி மலையின் நாதனே! கந்தனே! இமயமலை மகளான பார்வதியால் மகிழ்வுடன் போற்றப்படும் பெருமாளே!
முழுமையான பொருள்
பெருமானே! சுருண்ட கூந்தலும், பாரமான மார்பகங்களும் உடைய பெண்களின் வசப்பட்டு, காம நூல்களையே வேதம் என்று நினைத்து, அறிவற்றவர்களுடன் கூடும் தொழிலையுடைய நானும், உன் அடியவர்களைப் போல, அரிய வேதங்களை நினைந்து, மனுநீதி வழியில் நடந்து, மெய்யறிவை ஞானத்தால் அறிந்து, அகிலமெங்கும் பரவெளியாக விளங்கும் மெய்ஞ்ஞான இன்ப அமுதத்தை இடைவிடாமல் அருந்தும்படி அருள் புரிவாயாக.
சுக்ரீவனின் மந்திரியான அனுமனோடு, அன்புடன் பணிந்த விபீஷணனுக்குப் பொன்முடி சூட்டியவரும், இராவணனை அழித்துத் தேவர்களைக் காத்தவருமான இராமச்சந்திரனின் மருகனே! இளம் குறப்பெண் வள்ளியைப் பாகத்தில் கொண்ட, பழநி மலையின் நாதனே! கந்தனே! இமயவல்லி பார்வதியால் மகிழ்வுடன் போற்றப்படும் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).
கருத்து
இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிர் உறவில் ஈடுபட்டு, காம நூல்களையே வேதம் என மதித்து, அறிவற்றவர்களுடன் கூடித் திரியும் தன் இழிநிலையை எடுத்துரைக்கிறார். அந்த மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, உண்மையான அடியவர்களைப் போல, வேத நெறியில் நின்று, மெய்யறிவை அடைந்து, ஞான இன்ப அமுதத்தை அருந்த வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், இராமபிரானின் மருகனாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகப்பெருமானே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.
Thiruppugazh 161 suruLaLagabara (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English
suruḷaḷaka pāra koṅkai makaḷirvasa māyi cainthu surathakiriyai yālvi ḷaṅku – mathaṉūlē
Meaning: Becoming entrapped by women with curly tresses of hair and heavy bosoms, I have come to see the Kama Shastra (the art of love-making) as my shining scripture
suruthiyenavēni nainthu aṟivilika ḷōṭi ṇaṅku thoḻiluṭaiya yāṉu miṅku – naṭiyārpōl
Meaning: considering it to be my Veda. I, who have the profession of associating with ignorant people, am like a river here
arumaṟaika ḷēni nainthu maṉuneṟiyi lēna ṭanthu aṟivaiyaṟi vāla ṟinthu – niṟaivāki
Meaning: instead of this, to achieve fulfillment by reflecting on the rare Vedas, walking in the righteous path of Manu, and knowing the Goddess of Wisdom (Saraswati) through true knowledge
akilapuva ṉāthi yeṅkum veḷiyuṟameyjñāṉa iṉpa amuthaiyoḻi yātha ṟuntha – aruḷvāyē
Meaning: please grant me your grace (aruḷvāyē) to drink without ceasing the nectar of the bliss of true wisdom (mey-jñāna inba amuthai), which is present everywhere in all the worlds as a radiant light!
paruthimakaṉ vāsal manthri aṉumaṉoṭu nērpaṇintu parithakaḻai yāmuṉ vanthu – parivālē
Meaning: You are the nephew of the one (Lord Rama) who was compassionately approached and bowed to by Hanuman, the minister at the court of the son of the Sun God (Sugriva)
paraviyavi pīṣa ṇaṉpoṉ makuṭamuṭi cūṭa niṉṟa paṭaiñjaroṭi rāva ṇaṉṟa – ṉuṟavōṭē
Meaning: that Lord Rama, who stood by as Vibhishana was crowned with a golden diadem, and who destroyed Ravana along with his kinsmen and armies.
eripukutha māṟi laṇṭar kuṭipukutha māṟu koṇṭa rakupathiyi rāma chanthraṉ – marukōṉē
Meaning: O Nephew of that Raghupathi, Ramachandra, who enabled the celestials to regain their abode and who made Mandodari (Ravana’s wife) enter the fire!
iḷaiyakuṟa māthu paṅka paḻaṉimalai nātha kantha imaiyavaḷtha ṉālmakiḻntha – perumāḷē.
Meaning: O Kandha, Lord of Pazhani hill, who has the young Kurava maiden (Valli) as your partner! O Great One, who is the delight of the Goddess of the Himalayas (Parvati)!
Meaning Together
This hymn is a profound prayer for a complete transformation of the source of one’s knowledge and bliss.
Arunagirinathar begins with a stark and honest confession. He has been living a life dedicated to the wrong scripture. He says that he has been so engrossed in the “art of love-making” that the Kama Shastra has become his shining “Veda.” This life of associating with ignorant people has made him like a river, flowing aimlessly and without direction.
His prayer is to change the very river he is drinking from. He desires to follow the true scriptures, the “rare Vedas,” and walk the path of righteousness. The ultimate goal of this new path is to drink the “mey-jñāna inba amuthai,” the “nectar of the bliss of true wisdom.” He wants to replace the intoxicating but ultimately unsatisfying knowledge of the world with the eternally blissful nectar of divine truth, which he sees as a radiant light pervading all of creation.
To build his faith that Lord Murugan is the one who can bestow this supreme nectar, the poet then celebrates His glorious lineage. He is the beloved nephew of the great Lord Rama, the very embodiment of dharma, who destroyed the greatest of evils (Ravana) and established righteousness by crowning the devotee Vibhishana. This connects Murugan to the highest principles of justice, order, and grace.
Furthermore, he is the divine partner of the pure-hearted Valli and the beloved son of the Goddess Parvati, establishing his connection to divine love and primordial grace.
By addressing this supreme Lord of Pazhani—the kinsman of the righteous Rama and the son of the Goddess of Grace—the poet makes his plea with great conviction. He is essentially saying: “O Great Lord of Pazhani! I have been drinking from the wrong river, following the scripture of lust and wasting my life. I am flowing aimlessly. I beg you, change my course. Grant me the grace to drink forever from the true river, the blissful nectar of your divine wisdom. You, who are the embodiment of dharma and grace, are my only hope for salvation.”
Thiruppugal – திருப்புகழ்