திருப்புகழ் 162 ஞானங்கொள் (பழநி)

Thiruppugazh 162 gnAnangkoL (pazhani)

திருப்புகழ் 162 ஞானங்கொள் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: மெய்ஞ்ஞான நிலைக்கான விண்ணப்பம்

ஞானங்கொள் பொறிகள் கூடி வானிந்து கதிரி லாத நாடண்டி நமசி வாய – வரையேறி
பொருள்: ஞானத்தைப் பெற்ற ஐம்பொறிகளும் ஒன்று கூடி, சூரியனும் சந்திரனும் இல்லாத (இரவு பகலற்ற) நாட்டை அடைந்து, “நமசிவாய” என்னும் மலை மீது ஏறி,

நாவின்ப ரசம தான ஆநந்த அருவி பாய நாதங்க ளொடுகு லாவி – விளையாடி
பொருள்: நாவிற்கு இன்பம் தரும் சுவையான ஆனந்த அருவி பாய, நாத தத்துவங்களுடன் கலந்து விளையாடி,

ஊனங்க ளுயிர்கள் மோக நானென்ப தறிவி லாம லோமங்கி யுருவ மாகி – யிருவோரும்
பொருள்: உடல்கள், உயிர்கள், மோகம், “நான்” என்பது ஆகியவற்றை அறியாமல், ஓம்கார அக்கினியின் வடிவமாகி, (இறைவனும் ஜீவனுமாகிய) இருவரும்,

ஓரந்த மருவி ஞான மாவிஞ்சை முதுகி னேறி லோகங்கள் வலம தாட – அருள்தாராய்
பொருள்: ஒரே முடிவை அடைந்து, గొప్ప ஞானமாகிய வித்தையின் முதுகில் ஏறி, எல்லா உலகங்களையும் வலம் வந்து ஆட அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

தேனங்கொ ளிதழி தாகி தாரிந்து சலில வேணி சீரங்க னெனது தாதை – ஒருமாது
பொருள்: தேன் நிறைந்த கொன்றை, ஆத்தி மாலைகள், சந்திரன், கங்கை ஆகியவற்றைச் சடையில் தரித்த, சீராக உலகை இயக்கும் என் தந்தை சிவனும், ஒப்பற்ற பார்வதியும்,

சேர்பஞ்ச வடிவி மோகி யோகங்கொள் மவுன ஜோதி சேர்பங்கி னமல நாத – னருள்பாலா
பொருள்: ஆகிய இருவரும் சேர்ந்த அர்த்தநாரீசுவர வடிவினரும், மோகினியும், யோகத்தில் நிலைத்த மௌன ஜோதியும், தன் பாகத்தில் சேர்ந்த பரிசுத்தமான நாதருமான சிவன் பெற்றருளிய புதல்வனே!

கானங்கள் வரைகள் தீவு ஓதங்கள் பொடிய நீல காடந்த மயிலி லேறு – முருகோனே
பொருள்: காடுகளும், மலைகளும், தீவுகளும், கடல்களும் பொடியாகும்படி, நீல நிறமும், அழகும் கொண்ட மயில் மீது ஏறும் முருகோனே!

காமன்கை மலர்கள் நாண வேடம்பெ ணமளி சேர்வை காணெங்கள் பழநி மேவு – பெருமாளே.
பொருள்: மன்மதனின் கையில் உள்ள மலர் அம்புகளே வெட்கப்படும்படி, வேடர் குலப்பெண் வள்ளியின் படுக்கையில் சேரும் அழகைக் காட்டும், எங்கள் பழநியில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! ஞானம் பெற்ற ஐம்பொறிகளும் ஒன்று கூடி, சூரிய சந்திரர் இல்லாத நாட்டை அடைந்து, “நமசிவாய” மலையேறி, ஆனந்த அருவி பாய, நாதத்துடன் விளையாடி, உடல், உயிர், “நான்” என்ற எண்ணம் யாவும் அழிந்து, ஓம்கார வடிவமாகி, இறைவனும் ஜீவனும் ஒன்றாகி, గొప్ప ஞான வித்தையின் மீது ஏறி, உலகங்களை வலம் வந்து ஆட அருள் புரிவாயாக.

கொன்றை, சந்திரன், கங்கை ஆகியவற்றைச் சடையில் தரித்தவரும், அர்த்தநாரீசுவரருமான சிவன் பெற்ற புதல்வனே! காடு, மலை, கடல் யாவும் பொடியாகும்படி மயில் மீது ஏறும் முருகோனே! மன்மதனே வெட்கப்படும்படி வள்ளியுடன் கூடும் அழகைக் காட்டும் எங்கள் பழநிப் பெருமாளே! (நீயே எனக்கு அந்த மெய்ஞ்ஞான நிலையை அருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், குண்டலினி யோகத்தின் மூலம் அடையும் உச்சபட்ச அனுபூதி நிலையை மிக அழகாக விவரிக்கிறார். ஐம்புலன்கள் அடங்கி, இரவு பகல் கடந்த நிலையில், “நமசிவாய” மந்திரத்தின் துணையுடன், ஆனந்த அருவியில் திளைத்து, “நான்” என்ற எண்ணம் அழிந்து, இறைவனோடு ஒன்றாகி, ஞான வெளியில் உலவும் அந்த ஒப்பற்ற நிலையைத் தனக்கு அருளுமாறு வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், சிவனின் புதல்வனாகவும், தீமைகளை அழித்த வீரனாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும் விளங்கும் பழநிப் பெருமானே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 162 gnAnangkoL  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

ñāṉaṅkoḷ poṟikaḷ kūṭi vāṉinthu kathiri lātha nāṭaṇṭi namasivāya – varaiyēṟi
Meaning: As my wisdom-filled senses unite and ascend the mountain of “Namasivaya,” reaching a country that is beyond the sky, the moon, and the sun

nāviṉpa rasama thāṉa āṉantha aṟuvi pāya nāthaṅka ḷoṭuku lāvi – viḷaiyāṭi
Meaning: as a river of bliss, which is the sweet nectar on the tongue, flows, I playfully mingle with the inner divine sounds (nādham)

ūṉaṅkaḷ uyirkaḷ mōka nāṉeṉpa thaṟivi lāmal ōmaṅki uruva māki – iruvōrum
Meaning: without the consciousness of “I,” which is the source of all flaws, embodied life, and delusion, and as the sacred sound of ‘Om’ becomes my very form, the two of us (the soul and God)

ōrantha maruvi ñāṉa māviñjai muthuki ṉēṟi lōkaṅkaḷ valama thāṭa – aruḷthārāy
Meaning: abide in a state of oneness. Please grant me your grace (aruḷ thārāy) so I may ascend the back of the great, wise steed (the peacock of jnana) and circumambulate all the worlds!

thēṉaṉkoḷ ithaḻi thāki thārintu salila vēṇi sīraṅkaṉ eṉathu thāthai – orumāthu
Meaning: You are the Son of my Father (Lord Shiva) and the one Mother. He is the Lord of Srirangam (Vishnu), and He is also the one with the matted locks containing the river Ganga and garlands of honey-filled Ithazhi and Thathaki flowers.

sērpañja vaṭivi mōki yōkaṅkoḷ mavuṉa jōthi sērpaṅki ṉamala nāthaṉ – aruḷpālā
Meaning: O gracious Son of that pure Lord, who is united with the five-formed Mohini, and who is the silent flame of light in Yoga, sharing one half of His body with the Goddess!

kāṉaṅkaḷ varaikaḷ thīvu ōthaṅkaḷ poṭiya nīla kāṭantha mayilil ēṟu – murukōṉē
Meaning: O Murugan, you are the one who rides the dark blue peacock that is as vast as the forests, the mountains, the continents, and the oceans!

kāmaṉkai malarkaḷ nāṇa vēṭampeṇ amaḷi sērvai kāṇeṅkaḷ paḻaṉi mēvu – perumāḷē.
Meaning: O our Lord of Pazhani, who, seeing the union of the hunter-maiden (Valli) on her bed, made even the flower-arrows in the hand of the love-god, Kaman, feel ashamed! O Great One!

Meaning Together

This hymn is a sublime prayer for the highest state of yogic and non-dual (Advaitic) realization. Arunagirinathar is not asking for worldly relief but is outlining the very pinnacle of spiritual experience and praying for the grace to attain it.

He begins by describing the ascent of consciousness. He visualizes his enlightened senses climbing the “mountain of ‘Namasivaya'” to a transcendent realm beyond all celestial bodies. There, he experiences a “river of bliss” and plays with the inner, divine sounds of creation (nādham). This is a classic description of high meditative states.

The core of his prayer is the attainment of the ultimate goal of this journey. He prays for the dissolution of the ego (“without the consciousness of ‘I'”), for his entire being to be transformed into the sacred sound of ‘Om’, and for the duality between himself and God (“the two of us”) to merge into a state of “oneness.” From this state of union, he asks for the grace to mount the “steed of wisdom” and effortlessly travel through all the worlds, a metaphor for boundless, liberated consciousness.

To build his faith, the poet then meditates on the Lord’s supreme, all-encompassing nature. He is the divine son of the ultimate divine parents—Lord Shiva, who is one with the Goddess and is also identified with Lord Vishnu, representing the unity of all divine forms. He is the master of a peacock so vast it contains all of creation. And he is the embodiment of a divine love so pure that it puts the worldly love-god, Kaman, to shame.

By addressing this supreme, non-dual, and all-encompassing Lord of Pazhani, the poet makes his profound plea.

In essence, the hymn is a prayer from an advanced spiritual seeker. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I yearn to climb the mountain of my own consciousness, to taste the nectar of inner bliss, and to reach that ultimate state where the illusion of ‘I’ and ‘You’ dissolves into a perfect, blissful oneness. You, who are the embodiment of this non-dual reality and the master of pure love, please grant me the grace to make this final ascent.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்