திருப்புகழ் 163 தகர நறுமலர் (பழநி)

Thiruppugazh 163 thagaranaRumalar (pazhani)

திருப்புகழ் 163 தகர நறுமலர் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

தகர நறுமலர் பொதுளிய குழலியர் கலக கெருவித விழிவலை படவிதி தலையி லெழுதியு மனைவயி னுறவிடு – வதனாலே
பொருள்: தகர மரத்தின் நறுமணம் கொண்ட மலர்கள் நிறைந்த கூந்தலையுடைய பொதுமகளிரின், கலகமும் கர்வமும் கொண்ட கண் வலையில் அகப்படும்படி பிரம்மன் தலையில் எழுதியதாலும், இல்லற வாழ்வில் ஏற்படும் பற்றினாலும்,

தனயர் அனைமதர் மனைவியர் சினெகிதர் சுரபி விரவிய வகையென நினைவுறு தவன சலதியின் முழுகியெ யிடர்படு – துயர்தீர
பொருள்: புதல்வர்கள், தாய், மனைவி, நண்பர்கள், பசுக்கள் (செல்வம்) ஆகியவை கலந்த வகை போன்ற நினைவுகளாகிய பிறவிக் கடலில் மூழ்கி, துன்பப்படும் துயரம் தீரும்படியாக,

அகர முதலுள பொருளினை யருளிட இருகை குவிசெய்து ளுருகிட வுருகியெ அரக ரெனவல னிடமுற எழிலுன – திருபாதம்
பொருள்: ‘அ’கரம் முதலான பிரணவப் பொருளை நீ எனக்கு அருளவும், நான் இரு கைகளைக் கூப்பி, உள்ளம் உருகி, “ஹர ஹரா” என்று ஒலி எழும்பவும், உன் அழகிய திருவடிகளை,

அருள அருளுடன் மருளற இருளற கிரண அயில்கொடு குருகணி கொடியொடு அழகு பெறமர கதமயில் மிசைவர – இசைவாயே
பொருள்: நீ தந்தருளவும், அதனால் என் மயக்கமும் அறியாமை இருளும் நீங்கவும், ஒளிவீசும் வேலுடனும், சேவற்கொடியுடனும், அழகு பெற மரகத மயில் மீது ஏறி வருவதற்கு நீ இணங்குவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

சிகர குடையினி னிரைவர இசைதெரி சதுரன் விதுரனில் வருபவ னளையது திருடி யடிபடு சிறியவ னெடியவன் – மதுசூதன்
பொருள்: சிகரத்தையுடைய கோவர்த்தன மலையைக் குடையாகப் பிடித்துப் பசுக்கூட்டங்களைக் காத்தவனும், இசை அறிந்த சதுரனும், விதுரன் இல்லத்திற்கு வந்தவனும், வெண்ணெயைத் திருடி (யசோதையிடம்) அடிபட்ட சிறியவனும், நெடியவனுமான மதுசூதனன் என்னும்,

திகிரி வளைகதை வசிதநு வுடையவ னெழிலி வடிவின னரவுபொன் முடிமிசை திமித திமிதிமி யெனநட மிடுமரி – மருகோனே
பொருள்: சக்கரம், சங்கு, கதை, சார்ங்கம் என்னும் வில் ஆகியவற்றை உடையவனும், மேகம் போன்ற நிறத்தவனும், பாம்பின் அழகிய படத்தின் மீது ‘திமித திமிதிமி’ என்று நடனமாடுபவனுமான திருமாலின் மருகனே!

பகர புகர்முக மதகரி யுழைதரு வனிதை வெருவமுன் வரஅருள் புரிகுக பரம குருபர இமகிரி தருமயில் – புதல்வோனே
பொருள்: பேசப்படும் புள்ளிகளையுடைய முகமும், மதம் கொண்டதுமான யானை (விநாயகர்) அருகே வர, வள்ளியம்மை அஞ்சியபோது, அவள் முன் தோன்றி அருள் புரிந்த குகனே! மேலான குருபரனே! இமயமலை பெற்ற மயில் போன்ற பார்வதியின் புதல்வனே!

பலவின் முதுபழம் விழைவுசெய் தொழுகிய நறவு நிறைவயல் கமுகடர் பொழில்திகழ் பழநி மலைவரு புரவல அமரர்கள் – பெருமாளே.
பொருள்: பலா மரத்தின் முதிர்ந்த பழங்களிலிருந்து விரும்பத்தக்க தேன் ஒழுகி, வயல்களில் நிறைந்து, பாக்கு மரங்கள் அடர்ந்த சோலைகள் விளங்கும் பழநி மலைக்கு வந்த வள்ளலே! தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! நறுமணம் வீசும் கூந்தலும், கர்வமுள்ள கண்களும் கொண்ட பொதுமகளிர் வலையில் சிக்குவதும், புதல்வர், தாய், மனைவி, நண்பர், செல்வம் போன்ற பற்றுகளாகிய பிறவிக் கடலில் மூழ்கித் துன்புறுவதுமான என் துயரம் தீரும்படியாக, நீ பிரணவப் பொருளை எனக்கு அருளவும், நான் கைகூப்பி, உள்ளம் உருகி, “ஹர ஹரா” என்று ஒலி எழுப்பவும், என் மயக்கமும் அறியாமை இருளும் நீங்க, நீ உன் திருவடிகளைத் தந்தருளவும், வேலுடனும், சேவற்கொடியுடனும் அழகிய மயில் மீது ஏறி வருவதற்கு இணங்குவாயாக.

கோவர்த்தன மலையைக் குடையாகப் பிடித்தவனும், வெண்ணெய் திருடியவனும், காளிங்கன் மீது நடனமாடியவனுமான திருமாலின் மருகனே! விநாயகரின் உதவியால் வள்ளியை மணந்த குகனே! குருபரனே! பார்வதியின் புதல்வனே! பலாப்பழத் தேன் வயல்களில் நிறையும், சோலைகள் சூழ்ந்த பழநி மலைக்கு வந்த வள்ளலே! தேவர்களின் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், பொதுமகளிர் மற்றும் உலகியல் பந்தங்களாகிய பிறவிக் கடலில் மூழ்கித் తాను படும் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட வேண்டுகிறார். அந்தத் துயர் தீர, இறைவன் தனக்குப் பிரணவப் பொருளை உபதேசித்து, தன் திருவடிகளைத் தந்து, மயில் மீது ஏறி வந்து காட்சியளிக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், திருமாலின் மருகனாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், பார்வதியின் புதல்வனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 163 thagaranaRumalar  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

thakara naṟumalar pothuḷiya kuḻaliyar kalaka keruvitha vizhivalai paṭavithi thalaiyi leḻuthiyu maṉaivayi ṉuṟaviṭu – vathaṉālē
Meaning: Because it is written on my head by fate (vithi) to be caught in the net of the tumultuous and proud eyes of women whose tresses are adorned with fragrant Tagara flowers, and because I am bound to them in a domestic relationship

thaṉayar aṉaimathar maṉaiviyar siṉēkithar surapi viraviya vakaiyeṉa niṉaivuṟu thavaṉa salathiyiṉ muḻukiye yiṭarpaṭu – thuyarthīra
Meaning: so that my suffering may end, as I am drowning in the turbulent ocean of attachment to sons, mothers, wives, and friends, whom I think of as being as sacred as the celestial cow, Surabhi

akara muthaluḷa poruḷiṉai yaruḷiṭa irukai kuviceythu ḷurukiṭa vurukiye arakareṉavala niṭamuṟa eḻiluṉa – thirupātham
Meaning: to praise your beautiful twin feet with a melting heart, cupping my two hands in worship and chanting “Harahara” as is the right of a devotee, so that you may grant me the grace of the ultimate meaning, which begins with the letter ‘A’ (the Pranava mantra ‘Om’)

aruḷa aruḷuṭaṉ maruḷaṟa iruḷaṟa kiraṇa ayilkoṭu kurukaṇi koṭiyoṭu aḻaku peṟamara kathamayil micaivara – icaivāyē
Meaning: please consent (icaivāyē) to come on your emerald-green peacock in all your beauty, with your radiant Vel and your rooster banner, so that with your grace, my delusion and darkness may be destroyed!

sikara kuṭaiyiṉi ṉiṟaivara icaitheri sathuraṉ vithuraṉil varupava ṉaḷaiyathu thiruṭi yaṭipaṭu siṟiyava neṭiyavaṉ – mathucūthaṉ
Meaning: You are the nephew of the great Lord Vishnu (Madhusudhanan), who is an expert in the four Vedas, who, in his Vamana avatar, took back the earth that was stolen by the great and small Mahabali.

thikiri vaḷaikathai vacithaṉu vuṭaiyavaṉ eḻili vaṭiviṉaṉ aravupoṉ muṭimicai thimitha thimithimi yeṉanaṭa miṭumari – marukōṉē
Meaning: O Nephew of that Hari (Vishnu), who holds the discus, the conch, the mace, and the bow; who has a form like a beautiful cloud; and who dances “thimitha thimithimi” on the golden hoods of the serpent Kaliya!

pakara pukarmuka mathakari yuḻaitharu vaṉithai veruvamuṉ vara aruḷ purikuka parama kurupara imakiri tharumayil – puthalvōṉē
Meaning: O Son of the Peacock (Parvati), the daughter of the Himalayan mountain! O Guha! O Supreme Guru! You are the one who graciously appeared before the hunter-maiden (Valli) as she was being frightened by the spotted, ichor-faced elephant (Ganesha)!

palaviṉ muthupaḻam viḻaivucey thoḻukiya naṟavu niṟaivayal kamukaṭar poḻilthikaḻ paḻaṉi malaivaru puravala amararkaḷ – perumāḷē.
Meaning: O Protector who comes to the Pazhani hill, a place with fertile fields filled with the flowing nectar of ripe jackfruits, and shining with groves of areca-nut trees! O Great One of the devas!

Meaning Together

This hymn is a profound prayer for deliverance from the suffering of worldly attachments, which the poet sees as a turbulent ocean in which he is drowning.

Arunagirinathar begins by describing his predicament. He feels it is his “fate” (vithi) to be trapped in the net of worldly relationships—not just with alluring women, but with the entire web of family and friends. He cherishes these relationships as something sacred, but he recognizes that this very attachment is a “turbulent ocean” (thavana salathi) that is causing him to drown in sorrow (idarpadu thuyar).

His prayer is for this suffering to end. The path he sees is one of devotion: to worship the Lord’s feet with a melting heart, chanting his praises. However, he feels he cannot do this on his own. He needs a divine intervention. The core of his plea is for the Lord to “consent to come” (isaivāyē) in his full glory. He wants a magnificent vision of the Lord on his emerald peacock, with his radiant Vel and rooster banner. He believes that this grace-filled appearance is the only thing that can destroy his inner “delusion and darkness.”

To build his faith that the Lord is indeed this great savior, the poet then extols His supreme lineage and compassionate nature. He is the beloved nephew of the great Lord Vishnu, the protector of the cosmos. He is the divine son of the Goddess Parvati. He is the Supreme Guru. And in a beautiful display of his grace, he is the one who playfully arranged to save his devotee Valli when she was frightened by an elephant (who was his own brother, Ganesha, in disguise). This shows he is a master of divine plays, enacted to save his devotees.

By addressing this all-powerful, supremely connected, and grace-filled Protector who resides in the beautiful and fertile land of Pazhani, the poet makes his heartfelt plea.

In essence, the hymn is a prayer from a soul who feels trapped by his own loving heart. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! My love for my family and friends has become a great ocean of suffering in which I am drowning. I want to turn my heart to you, but I am weak. I beg you, please consent to come to me in your full divine glory. Let the light of your presence destroy the darkness of my delusion and save me from this sorrow.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்