திருப்புகழ் 164 தகைமைத் தனியில் (பழநி)

Thiruppugazh 164 thagaimaiththaniyil (pazhani)

திருப்புகழ் 164 தகைமைத் தனியில் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: தலைவியின் பிரிவின் துயரம்

தகைமைத் தனியிற் பகைகற் றுறுகைத் தநுமுட் டவளைப் – பவனாலே
பொருள்: தகுதியற்ற தனிமையில், பகைமை கொண்டு வரும், கையில் கரும்பு வில் ஏந்திய மன்மதனால்,

தரளத் திரளிற் புரளக் கரளத் தமரத் திமிரக் – கடலாலே
பொருள்: முத்துக்கள் திரண்டு புரள்வதும், விஷம் போலப் போரிடுவதுமான இருள் நிறைந்த கடலினாலும்,

உகைமுத் தமிகுத் ததெனப் பகல்புக் கொளிமட் குமிகைப் – பொழுதாலே
பொருள்: முத்தைப் போன்ற நிலவொளி மிகுந்து, பகல் ஒளி மங்கிப் போகும் இந்த மாலைப் பொழுதாலும்,

உரையற் றுணர்வற் றுயிரெய்த் தகொடிக் குனநற் பிணையற் – றரவேணும்
பொருள்: சொல் அற்று, உணர்வு அற்று, உயிர் சோர்ந்து போன இந்தக் கொடி போன்றவளுக்கு, உன் நல்ல மார்பில் அணியும் மாலையைத் தர வேண்டும்.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

திகைபத் துமுகக் கமலத் தனைமுற் சிறையிட் டபகைத் – திறல்வீரா
பொருள்: பத்துத் திசைகளையும் நோக்கும் தாமரை முகத்தினனான பிரம்மனை முன்பு சிறையிலிட்ட பகைத் திறம் கொண்ட வீரனே!

திகழ்கற் பகமிட் டவனக் கனகத் திருவுக்குருகிக் – குழைமார்பா
பொருள்: விளங்குகின்ற கற்பக மரத்தைத் தந்த இந்திரனின் மகளான, பொன்னான திருமகள் போன்ற தேவயானையிடம் மனம் உருகி, குழைந்த மணிமார்பனே!

பகலக் கிரணப் பரணச் சடிலப் பரமற் கொருசொற் – பகர்வோனே
பொருள்: சூரியனின் கிரணங்களைப் போன்ற ஒளிவீசும், பரந்த சடையையுடைய சிவபெருமானுக்கு, ஒப்பற்ற பிரணவப் பொருளை உபதேசித்தவனே!

பவனப் புவனச் செறிவுற் றுயர்மெய்ப் பழநிக் குமரப் – பெருமாளே.
பொருள்: காற்று மண்டலம் முதல் எல்லா உலகங்களிலும் நிறைந்து உயர்ந்த மெய்ப்பொருளாக, பழநியில் வீற்றிருக்கும் குமாரப் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! தனிமையில் பகைமை கொண்டு வரும் மன்மதனாலும், விஷம் போன்ற இருள் நிறைந்த கடலினாலும், நிலவொளி மிகுந்த மாலைப் பொழுதாலும், சொல் அற்று, உணர்வு அற்று, உயிர் சோர்ந்து போன இந்தக் கொடி போன்றவளுக்கு, உன் நல்ல மார்பில் அணியும் மாலையைத் தர வேண்டும்.

பத்து முகங்களையுடைய பிரம்மனைச் சிறையிலிட்ட வீரனே! திருமகள் போன்ற தேவயானையிடம் மனம் உருகிய மணிமார்பனே! சிவபெருமானுக்கே பிரணவ உபதேசம் செய்தவனே! எல்லா உலகங்களிலும் நிறைந்த மெய்ப்பொருளாக, பழநியில் வீற்றிருக்கும் குமாரப் பெருமாளே! (நீயே வந்து இவளுக்கு அருள் புரிய வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில், தலைவியின் சார்பில் பேசும் தோழி, பிரிவின் துயரால் தலைவி படும் வேதனைகளை (மன்மதன் அம்பு, இருள், மாலைப் பொழுது) பட்டியலிடுகிறாள். அந்தத் துன்பங்களால் சொல், உணர்வு, உயிர் யாவும் சோர்ந்து போன அவளுக்கு, தலைவனான முருகன் தனது அடையாள மாலையை அனுப்பி, அவளுக்கு ஆறுதல் தர வேண்டும் என்று வேண்டுகிறாள். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், பிரம்மனைச் சிறையிலிட்டவனும், தேவயானையிடம் அன்பு கொண்டவனும், சிவனுக்கே குருவானவனும், எங்கும் நிறைந்த மெய்ப்பொருளாகப் பழநியில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய அவனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறாள்.

Thiruppugazh 164 thagaimaiththaniyil  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

thakaimaith thaṉiyiṟ pakaikaṭ ṟuṟukaith thaṉumut thavaḷaip – pavaṉālē\
Meaning: By the brilliant full moon, which is my solitary enemy and causes me great affliction

tharaḷath thiraḷiṟ puraḷak karaḷath thamarath thimirak – kaṭalālē
Meaning: by the dark ocean which roars and tosses heaps of pearls upon its dark shore

ukaimuth thamikuth thatheṉap pakalpuk koḷimaṭ kumikaip – poḻuthālē
Meaning: and by the evening twilight, which arrives like a spreading fire, swallowing the daylight

uraiyaṟ ṟuṇarvaṟ ṟuyireyth thakoṭik kuṉaṉaṟ piṇaiyal – tharavēṇum\
Meaning: my speech has failed, my consciousness is gone, and my soul is weary. You must grant me the beautiful doe (Valli) who possesses a virtuous character!

thikaipath thumukak kamalath thaṉaimuṟ ciṟaiyiṭ ṭapakaith – thiṟalvīrā
Meaning: O Valiant Hero of great enmity, you once imprisoned the one with ten beautiful, lotus-like faces (a poetic reference, likely to Brahma or another deity)!

thikaḻkaṟ pakamiṭ ṭavaṉak kaṉakath thiruvuk kurukik – kuḻaimār pā
Meaning: O Lord with a chest that melts with love for the golden goddess Lakshmi and for Devasena, who is like the celestial, wish-fulfilling Karpaga tree!

pakalak kiraṇap paraṇac chaṭilap paramark korusŏl – pakarvōṉē
Meaning: You are the one who uttered the one, supreme word (‘Om’) to the Supreme Lord Shiva, whose matted hair holds the sun-bright universe!

pavaṉap puvaṉach cheṟivuṟ ṟuyarmeyp paḻaṉik kumarap – perumāḷē.
Meaning: O Kumara Perumale of Pazhani, you are the supreme reality that pervades the earth, the heavens, and all of creation!

Meaning Together

This hymn is a beautiful and classic expression of viraha bhakti, the spiritual path of yearning for the divine through the pain of separation. The poet, taking on the persona of a love-lorn soul, describes a world where all beauty has turned to pain.

He begins by listing his tormentors. In his state of separation from the Lord, the beautiful full moon has become his “solitary enemy.” The magnificent, roaring ocean is a source of affliction. The colorful twilight of evening feels like a destructive fire. This suffering is so intense that he feels he is losing his speech, his consciousness, and that his very soul is growing weary.

From this state of unbearable torment, he makes a unique and beautiful plea. He prays, “You must grant me the beautiful doe, Valli!” This is not a literal request to be given the Lord’s consort. In this poetic tradition, Valli represents the ideal devotee, the soul who has achieved perfect and blissful union with the Lord. By asking for Valli, the poet is praying for that very state of union for himself. He believes that attaining this blissful union is the only cure for the pain of separation.

To build his faith that Lord Murugan can grant this, the poet then celebrates His supreme glory. He is a mighty warrior with power over the gods. He is the divine consort of the celestial Lakshmi and Devasena, showing his capacity for grace. He is the ultimate Guru, who taught the highest truth even to Lord Shiva. And he is the all-pervading supreme reality of Pazhani.

In essence, the hymn is a desperate yet beautiful cry from a yearning soul. The poet is saying: “O Great Lord of Pazhani! My separation from you is destroying me. The moon, the sea, and the twilight all feel like my enemies, and my soul is weary. I see that the only cure for my suffering is the blissful state of union enjoyed by your perfect devotee, Valli. I beg you, who are the supreme warrior, lover, and Guru, please grant me that same state of grace and unite me with you.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்