திருப்புகழ் 166 தலைவலி மருத்தீடு (பழநி)

Thiruppugazh 166 thalaivalimaruththeedu (pazhani)

திருப்புகழ் 166 தலைவலி மருத்தீடு (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உடற்பிணியும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

தலைவலி மருத்தீடு காமாலை சோகைசுரம் விழிவலி வறட்சூலை காயாசு வாசம்வெகு சலமிகு விஷப்பாக மாயாவி காரபிணி – யணுகாதே
பொருள்: தலைவலி, காமாலை, சோகை, சுரம், கண்வலி, வறட்சி, சூலை நோய், ஈளை, இருமல், மிகுந்த நீர் ஒழுக்கு, விஷக்காய்ச்சல் போன்ற மாய விகாரப் பிணிகள் என்னை அணுகாமலும்,

தலமிசை யதற்கான பேரோடு கூறியிது பரிகரி யெனக்காது கேளாது போலுமவர் சரியும்வ யதுக்கேது தாரீர்சொ லீரெனவும் – விதியாதே
பொருள்: உலகில் அந்தந்த நோய்களுக்குரிய பெயர்களைச் சொல்லி, “இதற்குப் பரிகாரம் என்ன?” என்று நான் கேட்பதும் அவர் காதில் விழாமல், வயது முதிர்ந்து, “என்ன தருவீர்கள், சொல்லுங்கள்” என்று யாசிக்கும் விதி ஏற்படாமலும்,

உலைவற விருப்பாக நீள்காவின் வாசமலர் வகைவகை யெடுத்தேதொ டாமாலி காபரண முனதடி யினிற்சூட வேநாடு மாதவர்க – ளிருபாதம்
பொருள்: மனம் தளராமல் விருப்பத்துடன், நீண்ட சோலைகளில் உள்ள நறுமண மலர்களைப் பலவிதமாக எடுத்துத் தொடுத்து, மாலையாக உன் திருவடிகளில் சூட வேண்டும் என்று விரும்பும் గొప్ప தவசிகளின் இரண்டு திருவடிகளை,

உளமது தரித்தேவி னாவோடு பாடியருள் வழிபட எனக்கேத யாவோடு தாளுதவ உரகம தெடுத்தாடு மேகார மீதின்மிசை – வரவேணும்
பொருள்: என் உள்ளத்தில் தரித்து, அவர்களுடன் வினாவிடை செய்து, பாடி, உன் அருள் வழியில் நான் வழிபடுவதற்காக, எனக்குத் தயவுடன் உன் திருவடிகளைத் தந்தருள, பாம்பைப் பிடித்து ஆடும் மயிலின் மீது ஏறி நீ வரவேண்டும்.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

அலைகட லடைத்தேம காகோர ராவணனை மணிமுடி துணித்தாவி யேயான ஜானகியை அடலுட னழைத்தேகொள் மாயோனை மாமனெனு – மருகோனே
பொருள்: அலைகடலில் அணை கட்டி, கொடிய இராவணனின் மணிமுடிகளை அறுத்து, தன் உயிரான ஜானகியை வலிமையுடன் மீட்டுக்கொண்ட மாயனாகிய திருமாலை, மாமன் என்று கூறும் மருகனே!

அறுகினை முடித்தோனை யாதார மானவனை மழுவுழை பிடித்தோனை மாகாளி நாணமுனம் அவைதனில் நடித்தோனை மாதாதை யேஎனவும் – வருவோனே
பொருள்: அறுகம்புல்லை முடியில் சூடியவரும், உலகுக்கு ஆதாரமானவரும், மழு, மான் ஆகியவற்றை ஏந்தியவரும், மகா காளி நாணும்படி முன்பு சபையில் ஆடியவருமான சிவபெருமானை, “என் గొప్ప தந்தையே” என்று கூறி வருபவனே!

பலகலை படித்தோது பாவாணர் நாவிலுறை யிருசர ணவித்தார வேலாயு தாவுயர்செய் பரண்மிசை குறப்பாவை தோள்மேவ மோகமுறு – மணவாளா
பொருள்: பல கலைகளையும் படித்து ஓதும் புலவர்களின் நாவில் உறையும் இரண்டு திருவடிகளையுடையவனே! விரிந்த வேலாயுதனே! உயர்ந்த தினைப்புனப் பரண் மீது இருந்த குறப்பெண் வள்ளியின் தோள்கள் மீது மோகம் கொண்ட மணவாளனே!

பதுமவ யலிற்பூக மீதேவ ரால்கள் துயில் வருபுனல் பெருக்காறு காவேரி சூழவளர் பழநிவ ருகற்பூர கோலாக லாவமரர் – பெருமாளே.
பொருள்: தாமரை மலர்கள் நிறைந்த வயல்களிலும், பாக்கு மரங்களின் மீதும் வரால் மீன்கள் உறங்கும் அளவுக்குப் பெருகி வரும் காவிரியாறு சூழ்ந்து வளரும் பழநிக்கு வந்த கற்பூரம் போன்ற கோலாகலனே! தேவர்களின் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! தலைவலி, காமாலை, சுரம், கண்வலி, சூலை, இருமல், விஷக்காய்ச்சல் போன்ற பிணிகள் என்னை அணுகாமலும், முதுமையில் “இதற்குப் பரிகாரம் என்ன?” என்று யாசிக்கும் விதி ஏற்படாமலும், மனம் தளராமல், விருப்பத்துடன் சோலைகளிலிருந்து மலர் எடுத்து, உன் திருவடிகளில் சூட வேண்டும் என்று விரும்பும் தவசிகளின் திருவடிகளை என் உள்ளத்தில் தரித்து, அவர்களுடன் பாடி, உன் அருள் வழியில் நான் வழிபடுவதற்காக, எனக்குத் தயவுடன் உன் திருவடிகளைத் தந்தருள, பாம்பை அடக்கிய மயில் மீது ஏறி நீ வரவேண்டும்.

இராவணனை அழித்த இராமபிரானின் மருகனே! காளி நாண நடனமாடிய சிவனின் குமாரனே! புலவர்களின் நாவில் உறையும் திருவடியுடையவனே! குறப்பெண் வள்ளியின் மணாளனே! காவிரி ஆறு பாயும் வளம் மிக்க பழநியில் கோலாகலமாக வீற்றிருக்கும் தேவர்களின் பெருமாளே! நீயே எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்.

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், மனித உடலைத் தாக்கும் எண்ணற்ற நோய்களைப் பட்டியலிட்டு, அந்த நோய்களாலும், அதனால் முதுமையில் ஏற்படும் யாசிக்கும் இழிநிலையிலிருந்தும் தன்னை விடுவிக்குமாறு வேண்டுகிறார். அதற்குப் பதிலாக, நிலையானதும், பேரின்பம் தருவதுமான, இறைவனை மலர் தூவி வழிபடும் அடியவர்களின் பாதங்களைப் பற்றி, அந்த அருள் வழியில் செல்ல விரும்புகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்க, முருகன் மயில் மீது ஏறி வர வேண்டும் என்று அழைக்கிறார். அந்த இறைவன், இராமனின் மருகனாகவும், சிவனின் குமாரனாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், வளம் மிக்க பழநியில் வீற்றிருப்பவனுமாக இருப்பதால், தன்னை நிச்சயம் காத்தருள்வான் என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 166 thalaivalimaruththeedu  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

thalaivali maruththeeṭu kāmālai sōkaijuram vizhivali vaṟaṭcūlai kāyāsu vāsamveku chalamiku viṣappāka māyāvi kārapiṇi – aṇukāthē
Meaning: So that I am not approached by these diseases: headache, jaundice, anemia, fever, eye pain, colic, tuberculosis, asthma, and the many afflictions caused by excess bodily fluids, poisoning, and illusory transformations

thalamisai athaṟkāṉa pērōṭu kūṟiyithu parikari eṉakkāthu kēḷāthu pōlumavar sariyumva yathukkēthu thārīrsŏ līreṉavum – vithiyāthē
Meaning: and so that I am not fated to go to physicians on this earth who, upon hearing the names of these diseases, act as if they cannot hear and say, “This is not curable by me. What can one give for this declining age? Speak!”

ulaivaṟa viruppāka nīḷkāviṉ vācamalar vakaivakai eṭuththē thŏṭāmāli kāparaṇam uṉathaṭi yiṉilsūṭa vēnāṭu māthavarkaḷ – irupātham
Meaning: So that, with a desire to end my weariness, I may worship the twin feet of the great ascetics who seek to adorn Your holy feet with various kinds of fragrant flowers, gathered from the long groves, and strung into beautiful garlands

uḷamathu thariththēvi ṉāvōṭu pāṭiyaruḷ vaḻipaṭa eṉakkētha yāvōṭu thāḷuthava uṟakama ṭeṭuththāṭu mēkāra mīthiṉmicai – varavēṇum
Meaning: You must come (varavēṇum) on your great peacock, which dances, holding a serpent, so that I may hold those ascetics’ feet in my heart, sing with melody, worship your path of grace, and so that you may grant me your holy feet with great compassion!

alaikaṭal aṭaiththēma kākōra rāvaṇaṉai maṇimuṭi thuṇiththāvi yēyāṉa jāṉakiyai aṭaluṭaṉ aḻaiththēkoḷ māyōṉai māmaṉeṉu – marukōṉē
Meaning: O Nephew of the mysterious Lord Vishnu (Rama), whom you address as “Uncle”! He is the one who built a dam across the wavy ocean, severed the gem-studded crowns of the great and terrible Ravana, and valiantly took back Janaki (Sita), who was like his very life-breath!

aṟukiṉai muṭiththōṉai āthāram āṉavaṉai maḻuvuḻai piṭiththōṉai mākāḷi nāṇamuṉam avaithaṉil naṭiththōṉai māthāthai yēṉavum – varuvōṉē
Meaning: You are the one who comes as the son of the one who wears the arugu grass on his crown, who is the support of the universe, who holds the axe and the deer, and who once danced in the assembly, making the great Goddess Kali shy!

palakalai paṭiththōthu pāvāṇar nāviluṟai irucharaṇa viththāra vēlāyu thā’uyarsey paraṇmicai kuṟappāvai thōlmēva mōkamuṟu – maṇavāḷā
Meaning: O Lord with the extensive Vel! You reside on the tongues of the poets who have studied and mastered many arts. You are the Bridegroom who desired and found bliss with the skin of the Kurava maiden (Valli) on a high loft!

pathumavaya liṟpūka mītē varālkaḷ thuyil varu puṉal perukkāṟu kāvēri sūzhvaḷar paḻaṉiva ru kaṟpūra kōlāka lā’amarar – perumāḷē.
Meaning: O Great One of the devas! You are the festive, camphor-adorned beauty who comes to Pazhani, a prosperous land surrounded by the great Kaveri river, where Varal fish sleep on the areca-nut trees in the lotus-filled fields!

Meaning Together

This hymn is a powerful and deeply human prayer for deliverance from physical suffering, born from a disillusionment with worldly remedies.

Arunagirinathar begins with a long and wearying list of diseases that can afflict the human body: headaches, jaundice, anemia, fever, eye pain, colic, asthma, and so on. He then describes the helplessness and frustration of seeking a cure. He envisions going to worldly physicians who, upon hearing this long list of ailments, simply give up, dismissing it as the inevitable decline of old age for which there is no cure.

From this state of physical suffering and the failure of worldly solutions, the poet makes his urgent and profound plea. He prays for a completely different path. He wishes to spend his days worshipping the feet of great sages, who in turn spend their days gathering flowers to worship the Lord’s feet. The core of his prayer is a cry for a divine intervention: “varavēṇum!“—”You must come!” He wants the Lord to appear on His magnificent, serpent-holding peacock and, with great compassion, grant him His own holy feet as the ultimate cure.

To build his faith that the Lord is indeed the ultimate healer and savior, the poet then celebrates His supreme lineage and glory. He is the beloved nephew of the great Lord Rama, the vanquisher of the ultimate evil. He is the divine son of the great Lord Shiva, the cosmic dancer and the support of the entire universe. He is the inspiration of true poets. He is the divine lover who found bliss with his humble devotee, Valli.

By addressing this all-powerful, supremely connected, and deeply compassionate Lord who resides in the beautiful and festive land of Pazhani, the poet places his hope in the highest possible authority.

In essence, the hymn is a prayer from a suffering soul who has lost faith in the world’s ability to heal him. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I am afflicted by a host of diseases, and the doctors of this world have no answers for me. I am tired of this suffering. I turn from them to you. I beg you, come to me on your magnificent peacock and grant me your feet, which are the only true medicine. You, who are the nephew of Rama and the son of Shiva, are my ultimate healer and my only hope.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்