திருப்புகழ் 173 பகர்தற்கு அரிதான (பழநி)

Thiruppugazh 173 pagardhaRkaaridhAna (pazhani)

திருப்புகழ் 173 பகர்தற்கு அரிதான (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: உலகியல் மயக்கமும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

பகர்தற்கரி தான செந்தமி ழிசையிற்சில பாட லன்பொடு பயிலப்பல காவி யங்களை -யுணராதே
பொருள்: சொல்வதற்கு அரியதான செந்தமிழ் இசையில் சில பாடல்களை அன்புடன் கற்றும், பல காவியங்களையும் உணர்ந்து தெளியாமலும்,

பவளத்தினை வீழி யின்கனி யதனைப்பொரு வாய் மடந்தையர் பசலைத்தன மேபெ றும்படி – விரகாலே
பொருள்: பவளத்தையும், வீழிக்கனியையும் ஒத்த வாயையுடைய பெண்களிடம் பசலை நோய் கொள்ளும்படித் தந்திரமாக,

சகரக்கடல் சூழு மம்புவி மிசையிப்படி யேதி ரிந்துழல் சருகொத்துள மேய யர்ந்துடல் – மெலியாமுன்
பொருள்: சாகரம் என்னும் கடல் சூழ்ந்த இந்தப் பூமியின் மீது இப்படியே அலைந்து திரிந்து, சருகைப் போல உள்ளம் சோர்ந்து, உடல் மெலிந்து போவதற்கு முன்பாக,

தகதித்திமி தாகி ணங்கிண எனவுற்றெழு தோகை யம்பரி தனிலற்புத மாக வந்தருள் – புரிவாயே
பொருள்: ‘தகதித்திமி’, ‘தாகிணங்கிண’ என்று ஒலியுடன் எழும் தோகையையுடைய அழகிய மயில் குதிரையின் மீது அற்புதமாக வந்து, அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

நுகர்வித்தக மாகு மென்றுமை மொழியிற்பொழி பாலை யுண்டிடு நுவல்மெய்ப்புள பால னென்றிடு – மிளையோனே
பொருள்: “இதை உண்பது ஞானத்திற்கு வித்தாகும்” என்று கூறி, உமையம்மை தன் மொழியால் அளித்த ஞானப்பாலை உண்ட, மெய்ஞ்ஞானம் நிறைந்த பாலன் என்று சொல்லப்படும் இளையோனே!

நுதிவைத்தக ராம லைந்திடு களிறுக்கரு ளேபு ரிந்திட நொடியிற்பரி வாக வந்தவன் – மருகோனே
பொருள்: கூர்மையான பற்களையுடைய முதலையிடம் சிக்கி வருந்திய கஜேந்திரன் என்னும் யானைக்கு அருள் புரிய, நொடியில் அன்புடனே வந்த திருமாலின் மருகனே!

அகரப்பொரு ளாதி யொன்றிடு முதலக்கர மான தின்பொருள் அரனுக்கினி தாமொ ழிந்திடு – குருநாதா
பொருள்: ‘அ’கரம் முதலாகப் பொருந்திய பிரணவமாகிய முதல் எழுத்தின் பொருளை, சிவபெருமானுக்கு இனிமையாக உபதேசித்த குருநாதனே!

அமரர்க்கிறை யேவ ணங்கிய பழநித்திரு வாவி னன்குடி அதனிற்குடி யாயி ருந்தருள் – பெருமாளே.
பொருள்: தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன் வணங்கிய, பழநியாகிய திருவாவினன்குடியில் குடிகொண்டு வீற்றிருந்து அருளும் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! சொல்வதற்கு அரிய செந்தமிழ் இசையையும், காவியங்களையும் உணர்ந்து தெளியாமல், பவள வாய் கொண்ட பெண்களிடம் பசலை நோய் கொண்டு, கடல் சூழ்ந்த இப்பூமியில் அலைந்து திரிந்து, சருகைப் போல உள்ளம் சோர்ந்து, உடல் மெலிந்து போவதற்கு முன்பாக, ‘தகதித்திமி’ என்று ஒலிக்கும் மயில் மீது அற்புதமாக வந்து அருள் புரிவாயாக.

“இது ஞானத்திற்கு வித்தாகும்” என்று உமையம்மை அளித்த ஞானப்பாலை உண்ட இளையோனே! கஜேந்திரன் என்னும் யானைக்கு அருள் புரிய வந்த திருமாலின் மருகனே! சிவபெருமானுக்கே பிரணவ உபதேசம் செய்த குருநாதனே! இந்திரன் வணங்கிய திருவாவினன்குடியில் குடிகொண்டு அருளும் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகiriநாதர், தமிழ் இசையையும், காவியங்களையும் கற்றும் கூட, அதன் பயனை உணராமல், பெண்கள் மீது மையல் கொண்டு, உடல் மெலிந்து, உள்ளம் சோர்ந்து அழியும் முன், முருகன் தன் மயில் வாகனத்தில் வந்து தனக்கு அருள் புரிய வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், உமையம்மையிடம் ஞானப்பால் உண்டவனும், திருமாலின் மருகனும், சிவனுக்கே குருவானவனும், திருவாவினன்குடியில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார்.

Thiruppugazh 173 pagardhaRkaaridhAna (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

pakarutarkari tāṉa senthamiḻ icaiyiṟchila pāṭal aṉpoṭu payilappala kāvi yaṅkaḷai – uṇarātē
Meaning: Without understanding the many great epic poems, or practicing with love the songs of classical Tamil which are difficult to express

pavaḷaththiṉai vīḻi yiṉkaṉi athaṉaippoṟu vāyma ṭanthaiyar pacalaiththaṉa mēpe ṟumpaṭi – virakālē
Meaning: instead, with great skill, I have praised women whose mouths are like coral or the sweet Vizhi fruit, only to see their bosoms afflicted with the pallor of lovesickness.

sakarakkaṭal cūḻhum ampuvi micaiyippaṭi yēthi rinthuḻal carukoththuḷa mē’ayarntuṭal – meliyāmuṉ
Meaning: Before my body grows thin and my heart grows weary like a dried leaf (sarukoththu), from wandering and begging in this manner upon the ocean-girdled earth

thakathiththimi tāki ṇiṅkiṇa eṉavutṟeḻu thōkai ampari thaṉilaṟputa māka vantharuḷ – purivāyē
Meaning: please come in a wondrous manner (aṟputamāka vanthu) on your beautiful peacock, which rises to the rhythmic sound of “thakathiththimi tāki ṇiṅkiṇa,” and bestow your grace!

nukarviththaka mākum eṉṟumai moḻiyiṟpoḻi pālai uṇṭiṭu nuvalmeyppuḷa pālaiṉeṉṟiṭum – iḷaiyōṉē
Meaning: O Young One, who is praised as the wise one who drank the milk flowing from the words of Goddess Uma, and as the truly wise child!

nutivaiththaka rāma laiṉthiṭu kaḷiṟukkaru ḷēpu rinthiṭa noṭiyiṟparivu vāka vanthavaṉ – marukōṉē
Meaning: O Nephew of the one (Lord Vishnu) who, with compassion, instantly came to bestow his grace upon the elephant (Gajendra) that was being tormented by the sharp-toothed crocodile!

akarapporu ḷāthi oṉṟiṭu muthalakkara māṉa thiṉporuḷ araṉukkiṉi thāmo ḻinthiṭu – kurunāthā
Meaning: O Gurunatha, who sweetly explained to Lord Shiva (Aran) the meaning of the primordial letter ‘A’ and the ultimate substance which is the Pranava mantra, ‘Om’!

amararkkiṟai yēva ṇaṅkiya paḻaṉiththiru āvi ṉaṉkuṭi athaṉiṟ ṟuṭiyāyi ṟuntharuḷ – perumāḷē.
Meaning: O Great One, you are the one who resides as the eternal pillar in the holy Thiruvavinankudi at Pazhani, worshipped by Indra, the king of the devas!

Meaning Together

This hymn is a powerful and poignant prayer from a soul who feels his life has been wasted and his spirit has become dry and barren.

Arunagirinathar begins with a self-critical confession. He feels he has neglected his true purpose. Instead of studying the great epics and singing the Lord’s praises, he has used his poetic skills for worldly ends, praising women. He sees this as a futile pursuit that has left him feeling like a “saruku,” a “dried, withered leaf”—brittle, lifeless, and blown about by the wind. He prays to be saved before his body and soul waste away completely.

The core of his prayer is a plea for a miraculous, revitalizing vision. He asks the Lord to come “aṟputamāka“—”in a wondrous, miraculous manner.” He wants to see the Lord on His magnificent peacock, arriving to a divine rhythm. He believes that such a wondrous vision is the only thing that can save him from his dry, weary state and bestow the grace he desperately needs.

To build his faith that the Lord is indeed this magnificent, grace-bestowing being, the poet then celebrates His supreme glory. He is the supremely wise child, nourished by the milk of the Goddess of Wisdom herself. He is the beloved nephew of the great, compassionate Lord Vishnu, who rushes to save his devotees in distress. He is the ultimate Guru, who taught the highest, most esoteric truth even to the great Lord Shiva.

By addressing this all-wise, compassionate, and supreme Guru who resides as the eternal pillar in the sacred city of Thiruvavinankudi (Pazhani), the poet makes his plea full of hope.

In essence, the hymn is a prayer from a soul suffering from a spiritual drought. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I have wasted my life on frivolous pursuits, and my soul has become like a dry, withered leaf. I am weary and my body is wasting away. Before it is too late, I beg you, please come to me in a miraculous vision on your peacock. You, who are the fountain of all wisdom and grace, must come and rain your grace upon my barren soul.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்