திருப்புகழ் 174 பஞ்ச பாதகன் (பழநி)

Thiruppugazh 174 panjapAdhagan (pazhani)

திருப்புகழ் 174 பஞ்ச பாதகன் (பழநி) – பாடல் வரிகளும், வரிக்கு வரி பொருளும் 

முதல் பகுதி: தன் இழிநிலையும், அதிலிருந்து மீள விண்ணப்பமும்

பஞ்ச பாதகன் பாவிமுழு மூடன்வெகு வஞ்ச லோபியன் சூதுகொலை காரன்மதி பண்கொ ளாதவன் பாவகட லூடுநுழை – பவுஷாசை
பொருள்: பஞ்சமா பாதகங்களைச் செய்தவனும், பாவியும், முழு மூடனும், மிகுந்த வஞ்சகமும் உலோபித்தனமும் உடையவனும், சூதாடியும், கொலை செய்தவனும், நற்பண்பு இல்லாதவனும், பாவக் கடலில் மூழ்கியவனுமாகிய நான், பெருமைக்கு ஆசைப்பட்டு,

பங்கன் மோதியம் பாழ்நரகில் வீணின்விழ பெண்டிர் வீடுபொன் தேடிநொடி மீதில்மறை பஞ்ச மாமலம் பாசமொடு கூடிவெகு – சதிகாரர்
பொருள்: பங்கம் அடைந்து, பேசி, பாழான நரகத்தில் வீணாக விழுவதற்காக, பெண்கள், வீடு, பொன் ஆகியவற்றைத் தேடி, நொடிப் பொழுதில் அழியும், ஐந்து గొప్ప மலங்களோடும், பாசத்தோடும் கூடி, பல சதி செய்பவர்களும்,

அஞ்சு பூதமுண் டாகடிய காரரிவர் தங்கள் வாணிபங் காரியம லாமலரு ளன்பர் பாலுடன் கூடியறி யாதபுக – ழடியேனை
பொருள்: ஐம்பூதங்களால் உண்டான கொடியவர்களும் ஆகிய இவர்களின் வர்த்தக காரியங்களில் ஈடுபடாமல், உன் அருள் நிறைந்த அடியவர்களுடன் கூடி, அறியப்படாத உன் புகழை அறியாத அடியேனை,

அண்டர் மாலயன் தேடியறி யாதவொளி சந்த்ர சேகரன் பாவைவிளை யாடுபடி கந்த நாடுடன் கூடிவிளை யாடஅருள் – புரிவாயே
பொருள்: தேவர்களும், திருமாலும், பிரம்மனும் தேடியும் அறிய முடியாத ஒளி வடிவானவரும், சந்திரனைச் சூடியவருமான சிவனின் மனைவியாகிய பார்வதி விளையாடும் கந்தலோகத்தில், நானும் கூடி விளையாட அருள் புரிவாயாக.

இரண்டாம் பகுதி: இறைவனின் பெருமைகளும், சரணாகதியும்

வஞ்ச மாசுரன் சேனைகட லோடுகுவ டுங்க வேயினன் போலவொளிர் வேலைவிடு வண்கை யாகடம் பேடுதொடை யாடுமுடி – முருகோனே
பொருள்: வஞ்சகனான சூரனின் சேனைகள், கடலுடன், கிரவுஞ்ச மலையும் அழியும்படி, சூரியனைப் போல ஒளிவீசும் வேலைச் செலுத்திய வள்ளன்மை மிக்க கையனே! கடம்ப மாலையுடன், மலர் மாலைகள் அசையும் முடியை உடைய முருகோனே!

மங்கை மோகசிங் காரரகு ராமரிட தங்கை சூலியங் காளியெமை யீணபுகழ் மங்க ளாயிசந் தானசிவ காமிஉமை – யருள்பாலா
பொருள்: சீதை மீது மோகம் கொண்ட அழகனான இராமபிரானின் இடப்பாகத்தில் உள்ள திருமகளின் தங்கையும், சூலத்தை ஏந்திய காளியும், எங்களைப் பெற்றவளும், புகழ் பெற்ற மங்கள நாயகியும், சந்தானவல்லியும், சிவகாமியும் ஆகிய உமையம்மை பெற்றருளிய புதல்வனே!

கொஞ்சு மாசுகம் போலமொழி நீலகடை பெண்கள் நாயகந் தோகைமயில் போலிரச கொங்கை மால்குறம் பாவையவல் தீரவர – அணைவோனே
பொருள்: கொஞ்சும் கிளி போலப் பேசும், நீல நிறக் கடைக்கண்களையுடைய பெண்களின் தலைவியும், தோகை மயில் போன்றவளும், இன்பம் தரும் மார்பகங்களை உடையவளுமான, குறப்பெண் வள்ளியின் துயர் தீர அவளை அணைந்தவனே!

கொண்டல் சூழுமஞ் சோலைமலர் வாவிகயல் கந்து பாயநின் றாடுதுவர் பாகையுதிர் கந்தி யோடகஞ் சேர்பழநி வாழ்குமர – பெருமாளே.
பொருள்: மேகங்கள் சூழும் அழகிய சோலைகளும், மலர் வாவிகளில் கயல் மீன்கள் பந்து போலப் பாய்ந்து ஆடுவதும், பவளம் போன்ற பாக்கு மரங்களிலிருந்து உதிரும் நறுமணத்துடன் அகில் மணமும் சேரும் பழநியில் வாழும் குமாரப் பெருமாளே!

முழுமையான பொருள் 

பெருமானே! பஞ்சமா பாதகனும், பாவியும், மூடனும், வஞ்சகனும், உலோபியும், சூதாடியும், கொலைகாரனும், நற்பண்பு இல்லாதவனும், பாவக்கடலில் மூழ்கியவனுமாகிய நான், பெண்கள், வீடு, பொன் ஆகியவற்றைத் தேடி, மும்மலம், பாசம் ஆகியவற்றால் சதி செய்து, பாழ் நரகில் விழாமல், உன் அருள் நிறைந்த அடியவர்களுடன் கூடி, சிவன், திருமால், பிரம்மன் ஆகியோராலும் காண முடியாத கந்தலோகத்தில் கூடி விளையாட அருள் புரிவாயாக.

வஞ்சகனான சூரனையும், அவன் சேனையையும், கடலையும், மலையையும் அழித்த வேலனே! கடம்ப மாலை சூடிய முருகோனே! இராமனின் தேவியான சீதையின் தங்கையாகிய உமையம்மை பெற்ற புதல்வனே! கிளி போன்ற வள்ளியின் துயர் தீர அவளை அணைந்தவனே! வளம் மிக்க பழநியில் வாழும் குமாரப் பெருமாளே! (நீயே என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும்).

கருத்து

இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர், தன்னைத்தானே மிகவும் இழிவான சொற்களால் கூறி, தன் குற்றங்கள் அனைத்தையும் பட்டியலிடுகிறார். “இப்படிப்பட்ட பாவியாகிய நான், உலக மாயையில் சிக்கி நரகத்தில் விழாமல், உன் அடியார்களுடன் கூடி, கந்தலோகத்தில் விளையாடும் பெரும்பேற்றை அருள்வாயாக” என்று வேண்டுகிறார். அந்தப் பெரும்பேற்றை அளிக்கவல்லவன், சூரனை வதைத்த வீரனாகவும், உமையம்மையின் குமாரனாகவும், வள்ளியின் மணாளனாகவும், பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனுமாகிய முருகனே என்று அவனிடம் சரணடைகிறார். இதுவும் “நிந்தா ஸ்துதி” எனப்படும் தன்னை நிந்தித்துப் பாடும் வகையைச் சேர்ந்த ஒரு திருப்புகழாகும்.

Thiruppugazh 174 panjapAdhagan  (pazhani) – Line-by-Line Meaning in English

pañja pāthakaṉ pāvimuḻu mūṭaṉveku vañja lōpiyaṉ cūthukolai kāraṉmathi paṇkoḷāthavaṉ pāvakaṭa lūṭunuḻai – pavuṣācai
Meaning: I am a five-fold sinner, a sinner, a complete fool, a great deceiver, a miser, a gambler, a murderer, one who has no good character or wisdom, and one who, with a lustful desire for prestige, sinks into the ocean of sin.

paṅkaṉ mōthiyam pāzhnaṟakil vīṇiṉviḻa peṇṭir vīṭupoṉ thēṭiṉoṭi mīthiṉmaṟai pañja māmalam pācamoṭu kūṭiveku – sathikārar
Meaning: I am a partner in sin, destined to fall into the wretched hell in vain. I am one who, in an instant, seeks women, house, and gold, and who, with the five great impurities and worldly bondage, is a great trickster.

añju pūthamuṇ ṭākaṭiya kārarivar thaṅkaḷ vāṇipaṅ kāṟiyama lāmalaṟu ḷaṉpar pāluṭaṉ kūṭiyaṟi yāthapuka – ḻaṭiyēṉai
Meaning: I am your slave, who praises the cruel people who are made of the five elements and who are engaged in commercial partnerships. I have not known the company of your devotees who are filled with your grace.

aṇṭar mālayaṉ thēṭiyaṟi yāthavoḷi chanthra sēkaraṉ pāviviḷai yāṭupaṭi kantha nāthuṭaṉ kūṭiviḷai yāṭa aruḷ – purivāyē
Meaning: So that I may join and play (kūṭi viḷaiyāṭa) with you, Lord Kandhan—who is the Light that could not be found by the devas, Vishnu, or Brahma, and who is the playful consort of the Goddess—please grant me your grace!

vañja mācuraṉ cēṉaikaṭa lōṭukuva ṭuṅka vēyiṉaṉ pōlavoḷir vēlai viṭu vaṇkai yākaṭam pēṭuthoṭai yāṭumuṭi – murukōṉē
Meaning: O Murugan with a crown and garland of Kadamba flowers! With your generous hand, you released your Vel, which was as radiant as the sun, to destroy the deceitful and great asura, his army, and the ocean!

maṅkai mōkaciṅ kārara kurāmariṭa thaṅkai cūliyaṅ kāḷiyemai yīṉapukaḻ maṅka ḷāyicaṉ thāṉacivā kāmiyumai – yaruḷpālā
Meaning: O gracious Son of the glorious and auspicious Goddess Uma! She is the enchanting Sivakami, the younger sister of Lord Rama (who was desired by the maiden Sita), and she is also the trident-wielding Kali who gave birth to us!

koñju mācukam pōlamoḻi nīlakaṭai peṇkaḷ nāyakaṉ thōkaimayil pōliraca koṅkai mālkuṟap pāvaiyaval thīravara – aṇaivōṉē
Meaning: You are the one who embraced the great, peacock-like bosom of the Kurava maiden, Valli, to end her suffering! She is the chieftainess of the blue-eyed women whose speech is like that of a prattling parrot.

koṇṭal cūḻhumañ cōlaimalar vāvika yal kanthu pāyaniṉ ṟāṭuthuvar pākaiyuthir kanthi yōṭakañ cērpaḻaṉi vāzhkumara – perumāḷē.
Meaning: O Kumara Perumale, who lives in Pazhani, a place with fragrant groves surrounded by clouds, flower-filled ponds where Kayal fish leap and play, and where red-hued mangoes fall!

Meaning Together

This hymn is a profound and deeply moving prayer from a soul who feels utterly lost in sin, yet holds a pure and beautiful desire for divine companionship.

Arunagirinathar begins with one of his most intense and comprehensive litanies of self-criticism. He calls himself everything imaginable: a five-fold sinner, a fool, a deceiver, a miser, a murderer, a gambler, and a trickster. He feels he is wallowing in the “ocean of sin,” completely ignorant of the company of true devotees. This is not a literal confession, but a spiritual expression of feeling completely alienated from his own divine nature.

From this place of absolute perceived degradation, he makes a wonderfully simple and sweet plea. He doesn’t ask for liberation or wisdom in complex terms. He prays for the grace to “kūṭi viḷaiyāṭa“—to “join and play” with the Lord. This is a prayer for sakhya bhakti, a loving friendship with God. After describing himself as a hardened sinner, his deepest desire is to be allowed into the innocent, blissful, and divine “play” of the Lord.

To build his hope that such a fallen soul could be accepted into this divine play, the poet then celebrates the Lord’s glorious and compassionate nature. He is the mighty warrior who destroyed the greatest of evils. He is the divine son of the supreme Goddess Uma and the nephew of Lord Rama. And, most touchingly, he is the great savior who rushed to embrace his devotee Valli to end her suffering.

By addressing this Lord—the destroyer of evil, the kinsman of gods, and the compassionate lover of his devotees—who resides in the beautiful and playful land of Pazhani, the poet makes his heartfelt plea.

In essence, the hymn is a prayer from a soul who feels like the ultimate prodigal son. He is saying: “O Great Lord of Pazhani! I am a complete and utter sinner, a fool, a murderer, and a cheat. I have done nothing right and have completely ignored the company of your devotees. Yet, despite all this, I long to be with you. Please, grant me the grace to leave my sinful world and enter your divine world of blissful play. You, who are so compassionate that you rush to save your devotees, please accept even me.”

Thiruppugal – திருப்புகழ்